TERCJARZ NR 12/2017

-Udział w misji prorockiej, przepowiadanie, przepowiadanie świeckich, franciszkańska forma przepowiadania, wyzwania dla franciszkanów świeckich-

 

O Boże, dopuszczając nas do uczestnictwa w  poświęceniu Twojego  Jednorodzonego Syna, spraw, abyśmy byli na świecie świadkami Jego dzieła  zbawienia (MP: Msza krzyżma)

„O Panie… spraw, aby wierni przyodziani w godność królewską, kapłańską i prorocką, mocą sakramentu [chrztu], który ustanowiłeś, zostali okryci darem Twojej niezniszczalnej łaski” (MP: Msza krzyżma). Ta modlitwa starego Mszału Rzymskiego streszcza bardzo dobrze wszystkie przywileje powszechnego kapłaństwa wiernych. Oni, oprócz tego,  że posiadają godność kapłańską usprawniającą ich do kultu Bożego, przede wszystkim zaś do wykonywania aktów sakramentalnych oraz uczestnictwa w ofierze eucharystycznej, mają także godność oraz funkcję prorocką i królewską, jako odblask łaski Chrystusa – kapłana, proroka, króla – w której zostali odrodzeni oraz nią obdarzeni.

Chrystus, Prorok wielki, który zarówno świadectwem życia, jak mocą słowa ogłosił Królestwo Ojca, wypełnia swe prorockie zadanie… nie tylko przez hierarchię… ale także poprzez świeckich, których po to ustanowił świadkami oraz wyposażył w zmysł wiary i łaskę słowa, aby moc Ewangelii jaśniała w życiu codziennym, rodzinnym i społecznym”    ( KK 55). Dlatego wszyscy wierni, uczestnicząc w zadaniu prorockim Chrystusa, są powołani i obowiązani głosić Ewangelię, wnosić jej ducha, wiarę oraz szczerą praktykę we własne środowisko.

Zadanie proroka nie tyle polega na głoszeniu przyszłych wydarzeń, co raczej na budzeniu wśród ludzi zmysłu religijnego, jak to czynili prorocy Starego Testamentu, którzy nie przestawali przypominać narodowi izraelskiemu istnienia prawdziwego Boga oraz należnego Mu kultu. Jest to sprawa nadal konieczna i paląca we współczesnym społeczeństwie, tak bardzo rozproszonym duchowo, obojętnym, a często nawet wrogim względem Boga i religii. Właśnie laikom, żyjącym w takim społeczeństwie, przypada delikatne zadanie wnoszenia Ewangelii w każde środowisko,  w każde miejsce, w każdy stan życia społecznego, gdzie powinni działać jak zaczyn w cieście. „Bóg ich wzywa, by ożywieni duchem chrześcijańskim sprawowali, stając się jakoby zaczynem, swoje apostolstwo w świecie” (DA 2 ) .

Urzędowe głoszenie Ewangelii jest powierzone bezpośrednio kapłanom, misjonarzom, zakonnikom; lecz głoszenie dorywcze jest szczególnym zadaniem świeckich, którzy żyjąc w społeczeństwie i będąc z nim złączeni, mają możność dotarcia do ludzi, do każdego osobno, od domu do domu, do miejsc pracy oraz zebrań. Św. Piotr zachęcał pierw- szych chrześcijan: „Bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia, tej nadziei, która w was jest” (1P 3,15), a w Dziejach Apostolskich czytamy, że wierni „głosili odważnie słowo Boże” (4,31), czyli ze świętą śmiałością, bez oglądania się na ludzi. Ten  sam jednak św. Piotr, ciągnąc dalej swoją zachętę, zaleca czynić   to „z łagodnością i uszanowaniem” (tamże 15). Głoszenie Ewangelii winno zawsze  łączyć miłość prawdy z ewangelicznymi cnotami łagodności i pokory. Słowu powinno towarzyszyć świadectwo życia, co więcej ono powinno zajmować pierwsze miejsce. Należy zawsze działać „zachowując czyste sumienie, ażeby ci, którzy oczerniają wasze dobre postępowanie w Chrystusie – ciągnie dalej Apostoł – doznali zawstydzenia właśnie przez to, co wam oszczerczo zarzucają” (tamże 16). Postępowanie nie powinno nigdy sprzeciwiać się w uczynkach temu, co było głoszone słowami.

Trzeba koniecznie przeciwstawiać się tej indywidualistycznej mentalności uważającej wiarę, zbawienie, świętość za sprawy czysto osobiste i przekonanej, że wystarczy wykonywać je samemu. Przeciwnie, nikt nie jest w pełni chrześcijaninem, jeśli nie żyje całkowicie łaską Chrystusa, łaska ta zaś zawiera obowiązek głoszenia Ewangelii. Sobór uściśla: „Przy- kazanie miłości, które jest największym poleceniem Pana, przynagla każdego chrześcijanina do zabiegania o chwałę Boga przez nadejście Jego królestwa i o życie wieczne dla wszystkich ludzi… zatem wiernym nałożony zostaje wspaniały obowiązek przyczyniania się do tego, aby wszyscy ludzie na całym świecie poznali i przyjęli boskie orędzie zbawienia” ( DA 3).

Misja prorocka – jej celem jest szerzenie Ewangelii, a to domaga się znajomości Ewangelii, życia według Ewangelii, apostolstwa słowa, apostolstwa przykładu, pouczenia, umocnienia, pobudzenia do gorliwszego życia, wyjaśniania, obrony, dostosowania do problemów życia współ- czesnego (DA 6).

Uczestnictwo świeckich w misji prorockiej Chrystusa według nauki Kościoła (KKK 904) „Chrystus… pełni swe prorocze zadanie… nie tylko przez hierarchię…, ale także przez świeckich, których po to ustano- wił świadkami oraz wyposażył w zmysł wiary i laskę słowa” (KK 35).

Pouczanie kogoś, by doprowadzić go do wiary, jest zadaniem każdego kaznodziei, a nawet każdego wierzącego (Św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae III, 71, 4, ad 3).

W KKK 905 czytamy: że świeccy wypełniają swoją misję prorocką również przez ewangelizację, „to znaczy głoszenie Chrystusa… zarówno świadectwem życia, jak i słowem”. W przypadku świeckich “ta ewangelizacja… nabiera swoistego charakteru i szczególnej skuteczności przez to, że dokonuje się w zwykłych warunkach właściwych światu” (KK 35).

Tego rodzaju apostolstwo nie polega jednak na samym tylko świadectwie życia. Prawdziwy apostoł szuka okazji głoszenia Chrystusa również słowem, bądź to niewierzącym, bądź wierzącym (DA 6, por. DM 15).

Formy pełnienia misji prorockiej przez świeckich:

INDYWIDUALNE

  1. świadectwo życia
  2. świadectwo słowa
  3. świadectwo czynnej miłości
  4. szukanie wyższych pobudek w codziennym życiu
  5. modlitwa
  6. kult publiczny
  7. pokuta, dobrowolne podejmowanie utrapień i trudów
  8. Jest to początek i warunek wszelkich innych form apostolstwa (DA 16).

ZESPOŁOWE

  1. rodzina
  2. parafia, diecezja
  3. zrzeszenia (stowarzyszenia, ruchy, wspólnoty)

Taka forma pełnienia funkcji prorockiej świeckich… odpowiada zarówno ludzkim, jak i chrześcijańskim wymogom wiernych, a zarazem ukazuje  znak  wspólnoty  i  jedności  Kościoła  w  Chrystusie…,  bowiem stowarzyszenia założone dla celów apostolstwa zespołowego niosą po- moc swym członkom i przysposabiają ich do apostolstwa, odpowiednio ustawiają ich pracę apostolską i kierują nią tak, że o wiele więcej można się po niej spodziewać owoców, niż gdyby każdy działał na własna rękę (DA 18).

Misja prorocka według św. Franciszka

Dla św. Franciszka Ewangelia była regułą życia. Ewangelia jest historią Jezusa, który przyszedł pełnić wolę Ojca. Zbawić ludzi, budować Królestwo. Ewangelia przekazała mu nakaz Zbawiciela głoszenia pokuty. Franciszek nie mógł się temu oprzeć. I jeżeli odkrył nową formę życia zakonnego tak zwaną „mieszaną”, to nie jako teoretyk, ani nawet jako psycholog; ale dlatego, że „instynktownie dotarł do ukrytych źródeł, gdzie razem splatają się kontemplacja i apostolstwo”. Pius XII, mianując go patronem Akcji Katolickiej, podziwiał ową doskonałą harmonię „modlitwy i działania” w życiu tego apostoła.

Po zatwierdzeniu Reguły „Franciszek, który nie ufał własnej swej przemyślności, ale wszystkie sprawy popierał świętą modlitwą, zdecydował, żeby nie żyć samemu sobie, ale dla Tego, który umarł za wszystkich. Był bowiem świadomy, że został posłany po to, aby zdobywać Bogu dusze, które diabeł usiłował porwać” (lCel 14).

„Mawiał, że nie ma nic ważniejszego od zbawienia dusz. Często dowodził to tym, że Jednorodzony Syn Boży zawisnął na krzyżu za dusze ludzkie. Stąd dla niego pociecha w modlitwie, wywód w kazaniu, nadmiar w dawaniu przykładu. Nie miałby się za przyjaciela Chrystusa, jeśliby nie kochał dusz, które  On miłował” (2Cel 172).

To wszystko daje nam kapitalne pouczenie o misji prorockiej w życiu chrześcijańskim, które winno wypływać z naszej miłości do Chrystusa. Franciszek cały się wydał dla zbawienia ludzi – za przykładem Chrystusa. Równowaga pomiędzy kontemplacją a czynem nie była u niego kwestią rozumowania. Nie był teoretykiem. Miał tylko jedno pragnienie: naśladować Chrystusa. Aby wiedzieć, co czynić, wystarczy patrzeć na Chrystusa.

To najistotniejsze źródło misji prorockiej wykluczało fałszywe sta- wianie problemów. Chodziło o to, aby wydać całego siebie z miłości do Chrystusa i dać się wciągnąć w dzieło odkupienia. Dla Franciszka misja prorocka to było zjednoczenie się z misją odkupieńczą Chrystusa.

Franciszkański Zakon Świeckich bazuje na określonej duchowości. Byłoby jednak łudzeniem samego siebie twierdzenie, że można dążyć samemu do świętości – nie troszcząc się o dusze innych. W ten sposób odeszłoby się od istoty ducha apostolskiego świętego Franciszka.

Udział franciszkanów świeckich w misji prorockiej.

Naśladując św. Franciszka, franciszkanin świecki winien:

W swojej modlitwie (Oficjum i modlitwa indywidualna) należy otworzyć swe serce dla całego świata. Być aktywnym członkiem wspólnoty, to we wspólnej modlitwie przedstawiać Bogu cały świat. W swym życiu codziennym Franciszkanin świecki powinien starać się przyzwyczajać do myślenia, mówienia i czynienia jak Chrystus. Chodzi tu o istotę apostolstwa, niech każdy czuje się zobowiązany do coraz głębszego poznawania i kochania Chrystusa. (KG)

Jest to znak wyróżniający franciszkańską pracę apostolską. Misja prorocka zobowiązuje do unikania niezgody, do postawy życzliwości, do czynnego udziału w ruchu pokojowym aprobowanym przez Kościół (KG).

Franciszkanin świecki po wypełnieniu obowiązków osobistych i rodzinnych nie może stronić od apostolstwa organizowanego przez Kościół (apostolat poprzez prasę, chrześcijański ruch społeczny; KG)

Aby sprostać temu pełnemu odpowiedzialności zaangażowaniu, franciszkanin świecki winien liczyć na modlitwę swej wspólnoty braterskiej, do której przynależy, a w potrzebie zasięgnąć rady braci bardziej doświadczonych.

Zakończenie

Jeżeli kochacie rzetelnie Chrystusa, jeśli chcecie żyć i promieniować wokół siebie Ewangelią, otwiera się przed wami ogromne pole działania. Nie bądźcie głusi na wołanie papieża: „Idźcie, drodzy bracia i siostry, dla was wybiła godzina miłości. Wyprzedzajcie i pociągajcie innych przez wasz dobry przykład. Wy przez stałość i czystość wiary, przez żarliwość apostolską możecie wiele zdziałać, przeciwstawiając się tajemnym i jawnym projektom wrogów Kościoła i Chrystusa” (Pius XII).

O Panie, myśl o dawaniu świadectwa przenika i pochłania całe moje życie wewnętrzne. Pragnę żyć w taki sposób, aby móc każdej chwili świadczyć o Tobie, o Chryste; niechaj każda chwila mojego czasu, jak kawałki chleba przez Ciebie rozmnożonego, świadczy o Twojej wszech- mocy i miłosierdziu. Ułomki chleba świadczą o Twojej wszechmocy, która dokonała cudu, i o Twym słodkim miłosierdziu, które go natchnęło. Spraw, aby o tym również świadczyło nasze życie przez pokój, dobroć, pogodę ducha w każdej chwili, w nieustannym zjednoczeniu z Tobą i ciągłym oddaniu się miłości.

Zanieść światu, społeczeństwu duszę świętą, prawdziwie świętą, ozdobioną pełną życzliwością ziemską i najdoskonalszą świętością niebiańską. Jak wspaniały ideał! Zanieść światu doskonałe świadectwo o Tobie, o Chryste! Gdybym był świętym, dokonałbym tego. Niestety, nie jestem święty!… Umieć kochać w pełni po Bożemu; umieć dawać odczuć w każdym słowie miłość! Rozbudzić każdym gestem zewnętrznym akt miłości ku Bogu tak gorący, głęboki i całkowity, abym zyskał dla każdego łaskę. To jest świętość! Panie, daj mi ją, uczyń mnie świętym: błagam Cię o to każdą kroplą mojej krwi. Rób ze mną to, co chcesz, lecz uczyń mnie świętym naprawdę, całkowicie. Daj mi wolę mocną jak stal, bo tylko dusza mocna może otrzymać tę wielką łaskę (G. Canovai)

Marian Jarząbek OFMConv

 

 

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia

 

                 

 

Głębokiej radości i odważnego przyjęcia

J e z u s a   C h r y s t u s a

Do siebie – na dziś, na jutro ………  na cały 

NOWY 2018 ROK  

życzy Rada Wspólnoty Miejscowej wraz z o. Asystentem

 


KALENDARZ  LITURGICZNY

 

 

02.12 – Wspomnienie obowiązkowe bł. Rafała Chylińskiego, kapłana

 

          Okres Adwentu

 

07.12 – Wspomnienie obowiązkowe św. Ambrożego, biskupa i Doktora Kościoła

08.12 – UROCZYSTOŚĆ NIEPOKALANEGO POCZĘCIA NMP, Patronki Zakonu Serafickiego, odpust parafialny

13.11 – Wspomnienie obowiązkowe św. Łucji, dziewicy i męczennicy

14.12 – Wspomnienie obowiązkowe św. Jana od Krzyża, kapłana i Doktora Kościoła

 

OKRES NARODZENIA PAŃSKIEGO

 

25.12 – UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO

26.12 – Święto św. Szczepana, pierwszego męczennika

27.12 – Święto św. Jana, Apostoła i Ewangelisty

28.12 – Święto Świętych Młodzianków, męczenników

31.12 – ŚWIĘTO ŚWIĘTEJ RODZINY JEZUSA MARYI I JÓZEFA

 

 

WIADOMOŚCI  DLA  WSPÓLNOTY  FZŚ

 

Intencja modlitwy obowiązująca Wspólnotę w grudniu 2017 roku
O nowe powołania do FZŚ, błogosławieństwo Boże dla Wspólnoty Miejscowej FZŚ
i Wspólnoty Gdańsk-Wrzeszcz

 

 

 W  czwartki  o godz. 17.30 nabożeństwo ku czci św. Franciszka, poprzedzone modlitwą Różańcową

 W piątki o godz. 17.30 –  modlitwa Różańcowa lub nabożeństwo, po wieczornej Mszy św. – Nieszpory

 

18.12 – Spotkanie Rady Miejscowej Wspólnoty FZŚ – godz. 9.00/poniedz./

31.12 – Nie będzie spotkania w salce – zakończenie Roku

            

                            

 


Tercjarz  –  miesięcznik  franciszkańskiego  Zakonu Świeckich  w  Brodnicy. 
Redakcja: s. Bożenna Chełkowska; Materiały pomocnicze:   Charyzmat Franciszkański Dzisiaj na podstawie Reguły.
Materiały do formacji ciągłej we Franciszkańskim Zakonie Świeckim w Polsce na rok 2017
Opieka merytoryczna:  O. Sylwester Brzeziński OFM.
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a,  87 – 300  BRODNICA,  tel. 56 498 25 07.
Adres strony:  www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl