Jesteśmy w sieci WWW już od 16 XII 2002r.!



Stała współpraca z serwisem: Rada Wspólnoty FZŚ Brodnica
M E N U
s t a r t

F A Q
Co to jest to FZŚ... ??
FZŚ W BRODNICY
Historia powstania brodnickiej Wspólnoty III Zakonu
Krótko o nas...
Skład Rady Wspólnoty
PATRONI FZŚ
Św. Franciszek z Asyżu
Św. Elżbieta Węgierska
Św. Ludwik IX
Bł. Aniela Salawa
PRAWODAWSTWO
Dokumenty FZŚ i FRA
Rada Narodowa FZŚ
Regiony FZŚ w Polsce
REGION GDAŃSKI FZŚ
Skład i siedziba Rady Regionu
Wspólnoty w Regionie
C Z Y T E L N I A
Pisma Św. Franciszka
Duchowość franciszkańska
Inne ciekawe artykuły
LITURGIA GODZIN
Teksty na dziś
Brewiarz.pl
L I N K O W N I A
Rada Międzynarodowa FZŚ
Wspólnoty Narodowe FZŚ
Rada Narodowa FZŚ w Polsce
Wspólnoty Regionalne FZŚ w Polsce
Wspólnoty Miejscowe FZŚ w Polsce
Mini Katalog WWW
D O W N L O A D
Miesięcznik "TERCJARZ"
Dokumenty FZŚ i FRA
Programy
Mp3

Wyszukiwarka

"TERCJARZ" - 09/2017
"TERCJARZ" - 08/2017
"TERCJARZ" - 07/2017
"TERCJARZ" - 06/2017
"TERCJARZ" - 05/2017
"TERCJARZ" - 04/2017
"TERCJARZ" - 03/2017
"TERCJARZ" - 02/2017
"TERCJARZ" - 01/2017
"TERCJARZ" - 12/2016
"TERCJARZ" - 11/2016
"TERCJARZ" - 10/2016
"TERCJARZ" - 09/2016
"TERCJARZ" - 08/2016
"TERCJARZ" - 07/2016
"TERCJARZ" - 06/2016
"TERCJARZ" - 05/2016
"TERCJARZ" - 04/2016
"TERCJARZ" - 03/2016
"TERCJARZ" - 02/2016
"TERCJARZ" - 01/2016
"TERCJARZ" - 12/2015
"TERCJARZ" - 11/2015
"TERCJARZ" - 10/2015
"TERCJARZ" - 09/2015
"TERCJARZ" - 08/2015
"TERCJARZ" - 07/2015
"TERCJARZ" - 06/2015
"TERCJARZ" - 05/2015
"TERCJARZ" - 04/2015
"TERCJARZ" - 03/2015
"TERCJARZ" - 02/2015
"TERCJARZ" - 01/2015
"TERCJARZ" - 12/2014
"TERCJARZ" - 11/2014
"TERCJARZ" - 10/2014
"TERCJARZ" - 09/2014
"TERCJARZ" - 08/2014
"TERCJARZ" - 07/2014
"TERCJARZ" - 06/2014
"TERCJARZ" - 05/2014
"TERCJARZ" - 04/2014
"TERCJARZ" - 03/2014
"TERCJARZ" - 02/2014
"TERCJARZ" - 01/2014
"TERCJARZ" - 12/2013
"TERCJARZ" - 11/2013
"TERCJARZ" - 10/2013
"TERCJARZ" - 09/2013
"TERCJARZ" - 08/2013
"TERCJARZ" - 07/2013
"TERCJARZ" - 06/2013
"TERCJARZ" - 05/2013
"TERCJARZ" - 04/2013
"TERCJARZ" - 03/2013
"TERCJARZ" - 02/2013
"TERCJARZ" - 01/2013
"TERCJARZ" - 12/2012
"TERCJARZ" - 11/2012
"TERCJARZ" - 10/2012
"TERCJARZ" - 09/2012
"TERCJARZ" - 08/2012
"TERCJARZ" - 07/2012
"TERCJARZ" - 06/2012
"TERCJARZ" - 05/2012
"TERCJARZ" - 04/2012
"TERCJARZ" - 03/2012
"TERCJARZ" - 02/2012
"TERCJARZ" - 01/2012
"TERCJARZ" - 12/2011
"TERCJARZ" - 11/2011
"TERCJARZ" - 10/2011
"TERCJARZ" - 09/2011
"TERCJARZ" - 08/2011
"TERCJARZ" - 07/2011
"TERCJARZ" - 06/2011
"TERCJARZ" - 05/2011
"TERCJARZ" - 04/2011
"TERCJARZ" - 03/2011
"TERCJARZ" - 02/2011
"TERCJARZ" - 01/2011
"TERCJARZ" - 12/2010
"TERCJARZ" - 11/2010
"TERCJARZ" - 10/2010
"TERCJARZ" - 09/2010
"TERCJARZ" - 08/2010
"TERCJARZ" - 07/2010
"TERCJARZ" - 06/2010
"TERCJARZ" - 05/2010
"TERCJARZ" - 04/2010
"TERCJARZ" - 03/2010
"TERCJARZ" - 02/2010
"TERCJARZ" - 01/2010
"TERCJARZ" - 12/2009
"TERCJARZ" - 11/2009
"TERCJARZ" - 10/2009
"TERCJARZ" - 9/2009
"TERCJARZ" - 8/2009
"TERCJARZ" - 7/2009
"TERCJARZ" - 6/2009
"TERCJARZ" - 5/2009
"TERCJARZ" - 4/2009
"TERCJARZ" - 3/2009
"TERCJARZ" - 2/2009
"TERCJARZ" - 1/2009
"TERCJARZ" - 12/2008
"TERCJARZ" - 11/2008
"TERCJARZ" - 10/2008
"TERCJARZ" - 09/2008
"TERCJARZ" - 07-08/2008
"TERCJARZ" - 06/2008
"TERCJARZ" - 05/2008
"TERCJARZ" - 04/2008
"TERCJARZ" - 03/2008
"TERCJARZ" - 02/2008
"TERCJARZ" - 01/2008
"TERCJARZ" - 12/2007
"TERCJARZ" - 11/2007
"TERCJARZ" - 09-10/2007
"TERCJARZ" - 07-08/2007
"TERCJARZ" - 06/2007
"TERCJARZ" - 05/2007
"TERCJARZ" - 04/2007
"TERCJARZ" - 03/2007
"TERCJARZ" - 02/2007
Licznik Dnia
Dzisiaj odwiedzono nas 325 razy
"TERCJARZ" - 06/2016

MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY - 06/2016




Intencja dowolnej modlitwy obowiązująca Wspólnotę w czerwcu 2016 roku:

O nowe powołania do FZŚ,
błogosławieństwo Boże dla Wspólnoty Miejscowej FZŚ
i Wspólnoty w Kartuzach







Św. Brygida Szwedzka (23 lipca)

II - Nie będziesz brał imienia Pana Boga swego nadaremnie



Wprowadzenie

W procesie wychowawczym ukazujemy Boga jako idealny wzór - a zarazem sędziego. Zaszczepiamy dążenie do ideału - którego nigdy jednak nie można w pełni osiągnąć. Ma to motywować do stałej pracy nad sobą - wiele jednak razy zniechęca. W niezdarny bowiem, ludzki, sposób przedstawiamy Bożą doskonałość. Imponuje ona - ale i przeraża. Zasadniczym imieniem Boga jest Miłość wybaczająca i bezwarunkowa akceptacja. Takiego imienia Boga powinniśmy się uczyć nawzajem od siebie.


Posłannictwo Św. Brygidy.

Święta Brygida urodziła się około 1302 roku w Szwecji. Pochodziła z rodu książęcego. W domu panowała atmosfera religijna. Brygida wkrótce po przyjściu na świat straciła matkę i została oddana na wychowanie do życzliwych ciotek. Małą dziewczynkę na początku nawiedziło pewne kalectwo. Przez pierwsze trzy lata nie potrafiła wymówić ani jednego słowa. Ale już wtedy przejawiała uderzającą pobożność, której wyrazem był swoisty sposób chwalenia Boga. Jej pobożność nabrała jeszcze większej wyrazistości, gdy odzyskała zdolność mówienia. Poświęcała wtedy dużo czasu kontaktowi z Bogiem, a naglona siłą wewnętrzną najchętniej odprawiała ćwiczenia duchowe. Jako dziesięcioletnie dziewczę, słuchając pewnego kazania o Męce Chrystusowej, doznała szczególnego oświecenia. Potem w najbliższą noc podczas snu zdawało się jej, że widzi Boskiego Zbawcę przybitego do krzyża, pokrytego Ranami i broczącego Krwią. Jednocześnie miała wrażenie, że jakiś głos do niej przemawia: - Popatrz na mnie, córko. Ona wtedy spytała: - Czy to ja, Panie, tak okrutnie obchodzę się z Tobą? Pan Jezus odpowiedział: - Robię wyrzut tym, którzy mną pogardzają i są nieczuli na moją miłość. Ten sen wywarł na Brygidzie ogromne wrażenie i utrwalił się w jej świadomości. Od tego czasu nad cierpieniami Jezusa Chrystusa często rozmyślała ze łzami w oczach. Jako młoda panienka została poślubiona Ulfowi Gudmarssonowi. Urodziła ośmioro dzieci, w tym swą duchową spadkobierczynię św. Katarzynę, zwaną Szwedzką. Przykład Brygidy bardziej uświęcił jej liczną rodzinę, niż wygłaszane nauki. Pan Bóg obdarzył ją niezwykłymi łaskami, w tym darem wizji. W roku 1339 odbyła pielgrzymkę do grobu św. Olafa, a w dwa lata później wybrała się z mężem do Compostelli w Hiszpanii, gdzie znajduje się słynne sanktuarium św. Jakuba Apostoła. Po powrocie Ulf wstąpił do cystersów i wkrótce zmarł. Po śmierci męża Brygida wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka i osiadła w klasztorze związanym z cystersami, gdzie prowadziła bardzo surowe życie ascetyczne. W tym też czasie otrzymała wizję wytyczającą jej nowe drogi życia. Królowi szwedzkiemu i zakonowi Krzyżaków zapowiedziała kary Boże, które niebawem na nich spadły. Otrzymała potem od króla posiadłość w Vadstenie i przystąpiła tam do budowy klasztoru. Udawszy się do Rzymu, nawiązała kontakty z wybitnymi osobistościami. Na papieża Innocentego VI nalegała, by powrócił do stolicy chrześcijaństwa. Ten sam apel skierowała do Urbana V. Papież faktycznie wrócił do Rzymu w 1367r. Zabiegała zarazem o zatwierdzenie zakonu brygidek. W roku 1371 pielgrzymowała do Ziemi Świętej. Czyniła jeszcze starania o powrót Grzegorza XI. Zmarła w dniu przez siebie zapowiedzianym w roku 1373. Pięć lat później brygidki zostały zatwierdzone, a w 1391 roku ich założycielkę wyniesiono na ołtarze.


Imię Boga - drugie przykazanie.

Oddawanie czci Bogu, szacunek, cześć Bożego Imienia, głos, który przemówił do św. Brigidy: Popatrz na mnie, córko, kierują nasze myśli ku drugiemu przykazaniu Bożemu: Nie będziesz brał Imienia Pana Boga twego nadaremno. Podstawowy wymóg drugiego przykazania Bożego został wypowiedziany w pierwszej prośbie Modlitwy Pańskiej "Ojcze nasz": "Ojcze... święć się Imię Twoje". W tym zawołaniu widzimy najważniejsze życzenie wypowiedziane przez Jezusa, któremu wszystko inne ma być podporządkowane „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym... w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski". W niewielu słowach św. Paweł zapowiada plan zbawienia, jaki nakreślił Ojciec, a wykonał Syn z „pieczęcią Ducha Świętego" na chwałę Trójcy. Jeśli „niebiosa głoszą chwałę Boga, a dzieło rąk Jego nieboskłon obwieszcza", ponieważ świadczą o Jego potędze, mądrości i nieskończonej piękności, to jeszcze bardziej wysławia majestat Trójcy dzieło stworzenia człowieka i jego podniesienia do stanu nadprzyrodzonego, jako najchwalebniejsze objawienie Jej wzniosłej dobroci. Co mogła Trójca uczynić więcej niż udzielić się człowiekowi do tego stopnia, by w nim przebywać i pociągnąć go na święty szczyt swego życia Bożego? I czyż wobec tego człowiek mógłby nie poświęcić życia na chwałę Trójcy? To właśnie jest wielkim powołaniem franciszkanina świeckiego, które tak jasno podkreśla św. Paweł: zostaliśmy „przeznaczeni... byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu". I dlatego Ojciec, jak mówi dalej św. Paweł, „wybrał nas... abyśmy byli święci i nieskazitelni przed Jego obliczem". Bóg rozlewa hojnie swą boską dobroć i rozlewać jej nie przestaje tak, że będąc "Stwórcą wszystkiego, stał się ostatecznie "wszystkim we wszystkich", "osiągając równocześnie i własną chwałę, i naszą szczęśliwość". Takie jest postępowanie Boga, który jako najwyższe i nieskończone Dobro może kierować swoje dzieła tylko do siebie samego; lecz równocześnie Jego dobroć jest tak wielka, że chce połączyć własną chwałę ze szczęśliwością człowieka, czyli chce swojej chwały wylewając na niego swoje dobro, życie, miłość. Dokonuje się to jedynie dzięki miłości i prawdziwej wspaniałomyślności. „Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występku, razem z Chrystusem przywrócił do życia... aby w nadchodzących wiekach przemożne bogactwa Jego łaski wykazać na przykładzie dobroci względem nas". Bóg nie zadowolił się chwałą, którą przynoszą Mu dzieła nieożywione, chociażby najwspanialsze i największe - jak niebo, morza, przestworze - lecz chciał i chce chwały od stworzeń - jak aniołowie i ludzie - zdolnych radować się Jego darami, co więcej, przeznaczonych przez Niego do uczestnictwa w Jego szczęśliwości wiecznej. Pokorny, nieuczony chrześcijanin, przyjmując z miłością i wdzięcznością dary Boże oraz znajdując w nich powód do chwalenia Boga, uwielbia Go więcej, niż Go wielbią wszystkie piękności rozsiane po całym wszechświecie. Chrześcijanin, otwierając się całkowicie na dar Trójcy zamieszkującej jego duszę i żyjący w jedności z trzema Osobami Boskimi, oddaje Trójcy największą chwałę, jaką człowiek może Jej oddać. Lecz jest chwała o wiele wyższa, prawdziwa chwała Boża, jaką chrześcijanin powinien oddawać Trójcy, a jest nią ta, jaką sam Chrystus składa swojemu Boskiemu Ojcu w Ofierze eucharystycznej. Eucharystia jest nieskończonym dziękczynieniem, jakie cały Chrystus, czyli Chrystus zjednoczony ze swoim Kościołem, składa Ojcu w imieniu całej ludzkości. „Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, Tobie, Boże Ojcze Wszechmogący, w jedności Ducha Świętego, wszelka cześć i chwała przez wszystkie wieki wieków". Jeśli człowiek cierpi nad tym, że wskutek własnej niewystarczalności nie może oddać Bogu godnej Go chwały, to łącząc się z Ofiarą Chrystusa, ma radosną pewność, że składa Trójcy chwałę godną Jego nieskończonego majestatu.


Obraz Boga według św. Franciszka.

Obraz Boga, jaki Franciszek nosił w swoim sercu i odmalował w wypowiedziach, jest wprawdzie wiernym odbiciem danych Objawienia i nauki Kościoła, niemniej ma bardzo indywidualne akcenty. Zamiast przytaczać długie i nużące sformułowania katechizmowe na temat Boga, które łatwo znaleźć w pismach Franciszka, zwróćmy lepiej uwagę na cechy odrębne. Przede wszystkim obraz Franciszkowego Boga nie jest utworzony abstrakcyjną refleksją, lecz wygrzany ciepłem modlitwy i mistycznego zachwytu. Franciszek Boga wyczuwał wiarą, sercem i intuicją, a odebrane impresje odzwierciedlał w obrazach i przeżywał w wewnętrznym doświadczeniu najbardziej osobistym. A to - jak wiemy - odzwierciedla nie tylko obiektywną rzeczywistość, ale i załamuje jej rysy według wymiarów psychiki przeżywającego. Dlatego w przeżywanym przez Franciszka obrazie Boga jest tak dużo znamion jego własnej psychiki i duchowości. Dla Franciszka Bóg nie był abstrakcyjnym bytem, wszechpotężnym Stwórcą czy nieubłaganym Sędzią, ale czarującą rzeczywistością, która cieszy Duchy Niebieskie, ludzi na ziemi oraz najdrobniejsze istoty żyjące. Przed takim Bogiem nie drżą, lecz raczej cieszą się Jego widokiem aniołowie i święci, bo ich olśniewa Światłość nadziemska, by mogli ją lepiej poznać, rozgrzewa niewysłowiona Miłość, by mogli goręcej kochać i uwesela obecność, stanowiąca istotę ich szczęścia. Bóg Franciszka jest Światłością, Najwyższym Dobrem i Najlepszym Ojcem. To nie jest Bóg mglisty, sentymentalny i wizjonerski. T. Celano podał znamienną notatkę: „Franciszek z Panem Bogiem prowadził nieprzerwany dialog: zdawał rachunek przed Sędzią, pokornie błagał Ojca, rozmawiał z Przyjacielem i uszczęśliwiony obcował z Oblubieńcem. W ten sposób różnymi odruchami serca składał wieloraką ofiarę, chcąc różnymi aktami kontemplacji uczcić różne atrybuty Boga, który w swej istocie jest zawsze najdoskonalszą jednością i niepodzielnością". Franciszek, na podstawie nauki wiary i własnego doświadczenia mistycznego, zdawał sobie w pełni sprawę z wielkości Boga. Dlatego najczęściej nazywa Boga Najwyższym i Panem, dodając jednocześnie, że nie jesteśmy godni wymówić Jego Imienia, co w znaczeniu biblijnym znaczyło: nie możemy pojąć Jego istoty. Ten dystans jednak nie odstraszał Franciszka, bo ojcowska dobroć bardziej promieniowała od Boga niż potęga. Dlatego w pobożności Franciszka dominował nie lęk, lecz radość, ufność i miłość, a w ascezie nie strach przed piekłem, lecz szczęście ze służenia Bogu. Nieco upraszczając problem, można by powiedzieć, że Franciszek transcendencję Boga uzmysławiał sobie, podnosząc Boże doskonałości do najwyższych wymiarów. Dla niego Bóg transcendentny - to Istota Najświętsza, Najlepsza, Najukochańsza itd. Takie podejście ułatwiało mu nie tylko rozumienie, ale odczuwanie i przeżywanie Bożej immanencji, czyli Bożej obecności wszędzie. Nic dziwnego, że przy takiej postawie ducha Franciszek rozmawia z Bogiem na modlitwie jak z przyjacielem, pyta Boga o ważniejsze decyzje w życiu, widzi Go i czuje w każdej rzeczy, która jest zwierciadłem Bożej dobroci. Dlatego najwłaściwszą odpowiedzią człowieka jest uwielbienie i dziękczynienie, którymi rozbrzmiewają wszystkie modlitwy Franciszka.


Drugie przykazanie Boże dla franciszkanina świeckiego.

Człowiek ze swej strony powinien przyjąć do wiadomości fakt Bożych rządów nad światem oraz Jego transcendentny sposób bytowania, co zrodzi w nim gotowość oddawania Bogu należnej czci i uwielbienia. Pragnieniem i życzeniem Franciszka jest, aby Bóg był poznany, umiłowany i uwielbiony. W naszym zeświecczonym świecie Imię Boże jest pomijane zawsze i wszędzie tam, gdzie jest to tylko możliwe. Ile było "przetargów", aby znalazło się invocatio Dei w preambule projektu naszej Konstytucji! Boga się przemilcza. Jest On w życiu faktycznie lub rzekomo nieobecny. Tym bardziej prośba Jezusa: "Ojcze, uwielbij Imię Twoje" nabiera szczególnej doniosłości. Tylko tam, gdzie dostrzega się wspaniałość Boga, Jego Imię może być święcie używane. W kulturze starożytnego Wschodu imię zastępuje osobę, którą oznacza, wyraża jej istotę i inne przymioty. Ponadto poznanie imienia miało dawać określoną władzę nad tym, kto je nosił. Imię jest wyrazem niepowtarzalności osoby. Jeśli ktoś wymawia moje imię, to wiem, że chodzi mu właśnie o mnie, a nie o kogoś innego. U podstaw drugiego przykazania leży założenie, że również Bóg - ostateczna i największa tajemnica bytu - ma swe Imię. Bóg objawia Mojżeszowi swoje Imię. Jest to objawienie imienia Jahwe, które oznacza "Jestem, który jestem". A to znaczy, że Bóg jest "blisko" mnie i mogę zawsze na Niego liczyć, że muszę się z Nim liczyć tak, jak On tego chce i kiedy tego chce; jest przy mnie i będąc blisko, może mnie uratować; On jest przy mnie, a to znaczy, że On nie zna granic i czasu - On jest nieograniczony. Bóg jest Ojcem wszystkich ludzi i Panem wszelkiego stworzenia. Ten, kto samowolnie i egoistycznie chce Bogiem "dysponować" lub się na Niego powoływać dla przeprowadzenia własnych interesów, występuje przeciwko drugiemu przykazaniu. Imię "Bóg" bywa nadużywane przez kłamliwych lub fałszywych proroków, przez ludzi, którzy w imieniu Boga wyznaczają czas, dają obietnice lub grożą karami, chociażby to, o czym oni mówią, nie miało nic do czynienia z Bogiem. Również wierzący nie jest wolny od nadużywania imienia Boga. Nawet przeciwnie: on ma do tego szczególne skłonności. Łatwo jest bowiem dojść do takiego przekonania, by siebie samego i swe działania utożsamiać z wolą Bożą i własne słowo wypowiadać jako słowo Boga. Drugiemu przykazaniu sprzeciwia się też przekleństwo. Jest czymś osobliwym, że właśnie człowiek wtedy, gdy jest pełen gniewu, złości i zawiści, wymawia imię "Bóg". Dla franciszkanina świeckiego Bóg ma być tajemnicą, przed którą będzie drżał w głębokim szacunku, ale także tajemnicą, która swoją wielkością i wspaniałością będzie fascynowała i porywała. Tą tajemnicą pozostaje Bóg dla nas nawet wtedy, gdy w Jezusie objawił nam swoją przyjaźń. Wielokrotnie zachęcał Franciszek braci, aby wszelkie księgi i pisma, które zawierają Imię Boże, zbierali i składali w godnym i właściwym miejscu. A w Testamencie tak mówi: "Gdzie tylko znajdę w miejscach nieodpowiednich napisane najświętsze Imiona i słowa Jego (Boga), pragnę je zbierać i proszę, aby je zbierano i składano w odpowiednim miejscu". Bóg powierza swoje Imię tym, którzy w Niego wierzą. Dar imienia jest znakiem zaufania i zażyłości. Imię Pańskie jest święte. Nasze życie na wzór Franciszka niech będzie przeniknięte adoracją i szacunkiem dla Imienia Bożego.

"O Panie, nasz Boże, jak przedziwne Twe Imię po wszystkiej ziemi"
.

O. Marian Jarząbek OFMConv







KALENDARZ LITURGICZNY


01.06. - Wspomnienie obowiązkowe św. Justyna, męczennika

03.06. - UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA

04.06.
- Wspomnienie Niepokalanego Serca NMP

08.06. - Wspomnienie obowiązkowe św. Jadwigi, Królowej

10.06. - Wspomnienie obowiązkowe bł. Bogumiła, biskupa

11.06. - Wspomnienie obowiązkowe św. Barnaby, Apostoła

13.06. - Święto św. Antoniego z Padwy, kapłana i Doktora Kościoła, Patrona Brodnicy

14.06. - Wspomnienie obowiązkowe bł. Michała Kozala, biskupa i męczennika

15.06. - Wspomnienie obowiązkowe bł. Jolanty, zakonnicy

17.06. - Wspomnienie obowiązkowe św. Brata Alberta Adama Chmielowskiego, zakonnika

21.06. - Wspomnienie św. Alojzego Gonzagi, zakonnika

24.06. - UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA ŚW. JANA CHRZCICIELA

28.06. - Wspomnienie św. Ireneusza, biskupa i męczennika

29.06. - UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTYCH APOSTOŁÓW PIOTRA I PAWŁA





WIADOMOŚCI DLA WSPÓLNOTY FZŚ


W każdy poniedziałek, po wieczornej Mszy świętej adoracja Najświętszego Sakramentu
i wspólna modlitwa Litanią ku czci św. Franciszka.

W maju, czerwcu i październiku nie ma adoracji po Mszy świętej,
bowiem wystawienie Najświętszego Sakramentu jest podczas nabożeństw.

W każdy piątek o godz. 17.30 – udział w modlitwie różańcowej lub nabożeństwie,
a po wieczornej Mszy św. wspólna Modlitwa Brewiarzowa - Nieszpory.


01.06. - Spotkanie EWANGELICZNE po wieczornej Mszy św.

13.06. - Święto św. Antoniego z Padwy, patrona Brodnicy, odpust parafialny - udział w procesji - godz. 17.00 i Mszy św. odpustowej - godz. 18.00

16.06. - Spotkanie Rady Miejscowej Wspólnoty FZŚ - godz. 16.00

26.06. - Spotkania Wspólnoty w salce – godz. 14.30, Msza św. – godz. 16.00.






TERCJARZ – MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY
Redakcja: s. Bożenna Chełkowska OFS, Materiały pomocnicze: CHARYZMAT FRANCISZKAŃSKI
realizowany w życiu świętych i błogosławionych franciszkańskich z uwzględnieniem Dekalogu

Opieka merytoryczna: o. Bonus Tomasz Dąbrowski OFM.
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a, 87 – 300 BRODNICA tel. (56) 498 25 07.
Adres e-mail: fzsbrodnica@go2.pl
Strona internetowa: www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl




Film "Klara i Franciszek" cz.1




Film "Klara i Franciszek" cz.2

Opracował i zamieścił: Titanic - Drukuj
2241318 Unikalnych wizyt

| Powered by PHP-Fusion | Webmastering & All Modified by: Titanic | |