Jesteśmy w sieci WWW już od 16 XII 2002r.!



Stała współpraca z serwisem: Rada Wspólnoty FZŚ Brodnica
M E N U
s t a r t

F A Q
Co to jest to FZŚ... ??
FZŚ W BRODNICY
Historia powstania brodnickiej Wspólnoty III Zakonu
Krótko o nas...
Skład Rady Wspólnoty
PATRONI FZŚ
Św. Franciszek z Asyżu
Św. Elżbieta Węgierska
Św. Ludwik IX
Bł. Aniela Salawa
PRAWODAWSTWO
Dokumenty FZŚ i FRA
Rada Narodowa FZŚ
Regiony FZŚ w Polsce
REGION GDAŃSKI FZŚ
Skład i siedziba Rady Regionu
Wspólnoty w Regionie
C Z Y T E L N I A
Pisma Św. Franciszka
Duchowość franciszkańska
Inne ciekawe artykuły
LITURGIA GODZIN
Teksty na dziś
Brewiarz.pl
L I N K O W N I A
Rada Międzynarodowa FZŚ
Wspólnoty Narodowe FZŚ
Rada Narodowa FZŚ w Polsce
Wspólnoty Regionalne FZŚ w Polsce
Wspólnoty Miejscowe FZŚ w Polsce
Mini Katalog WWW
D O W N L O A D
Miesięcznik "TERCJARZ"
Dokumenty FZŚ i FRA
Programy
Mp3

Wyszukiwarka

"TERCJARZ" - 07/2017
"TERCJARZ" - 06/2017
"TERCJARZ" - 05/2017
"TERCJARZ" - 04/2017
"TERCJARZ" - 03/2017
"TERCJARZ" - 02/2017
"TERCJARZ" - 01/2017
"TERCJARZ" - 12/2016
"TERCJARZ" - 11/2016
"TERCJARZ" - 10/2016
"TERCJARZ" - 09/2016
"TERCJARZ" - 08/2016
"TERCJARZ" - 07/2016
"TERCJARZ" - 06/2016
"TERCJARZ" - 05/2016
"TERCJARZ" - 04/2016
"TERCJARZ" - 03/2016
"TERCJARZ" - 02/2016
"TERCJARZ" - 01/2016
"TERCJARZ" - 12/2015
"TERCJARZ" - 11/2015
"TERCJARZ" - 10/2015
"TERCJARZ" - 09/2015
"TERCJARZ" - 08/2015
"TERCJARZ" - 07/2015
"TERCJARZ" - 06/2015
"TERCJARZ" - 05/2015
"TERCJARZ" - 04/2015
"TERCJARZ" - 03/2015
"TERCJARZ" - 02/2015
"TERCJARZ" - 01/2015
"TERCJARZ" - 12/2014
"TERCJARZ" - 11/2014
"TERCJARZ" - 10/2014
"TERCJARZ" - 09/2014
"TERCJARZ" - 08/2014
"TERCJARZ" - 07/2014
"TERCJARZ" - 06/2014
"TERCJARZ" - 05/2014
"TERCJARZ" - 04/2014
"TERCJARZ" - 03/2014
"TERCJARZ" - 02/2014
"TERCJARZ" - 01/2014
"TERCJARZ" - 12/2013
"TERCJARZ" - 11/2013
"TERCJARZ" - 10/2013
"TERCJARZ" - 09/2013
"TERCJARZ" - 08/2013
"TERCJARZ" - 07/2013
"TERCJARZ" - 06/2013
"TERCJARZ" - 05/2013
"TERCJARZ" - 04/2013
"TERCJARZ" - 03/2013
"TERCJARZ" - 02/2013
"TERCJARZ" - 01/2013
"TERCJARZ" - 12/2012
"TERCJARZ" - 11/2012
"TERCJARZ" - 10/2012
"TERCJARZ" - 09/2012
"TERCJARZ" - 08/2012
"TERCJARZ" - 07/2012
"TERCJARZ" - 06/2012
"TERCJARZ" - 05/2012
"TERCJARZ" - 04/2012
"TERCJARZ" - 03/2012
"TERCJARZ" - 02/2012
"TERCJARZ" - 01/2012
"TERCJARZ" - 12/2011
"TERCJARZ" - 11/2011
"TERCJARZ" - 10/2011
"TERCJARZ" - 09/2011
"TERCJARZ" - 08/2011
"TERCJARZ" - 07/2011
"TERCJARZ" - 06/2011
"TERCJARZ" - 05/2011
"TERCJARZ" - 04/2011
"TERCJARZ" - 03/2011
"TERCJARZ" - 02/2011
"TERCJARZ" - 01/2011
"TERCJARZ" - 12/2010
"TERCJARZ" - 11/2010
"TERCJARZ" - 10/2010
"TERCJARZ" - 09/2010
"TERCJARZ" - 08/2010
"TERCJARZ" - 07/2010
"TERCJARZ" - 06/2010
"TERCJARZ" - 05/2010
"TERCJARZ" - 04/2010
"TERCJARZ" - 03/2010
"TERCJARZ" - 02/2010
"TERCJARZ" - 01/2010
"TERCJARZ" - 12/2009
"TERCJARZ" - 11/2009
"TERCJARZ" - 10/2009
"TERCJARZ" - 9/2009
"TERCJARZ" - 8/2009
"TERCJARZ" - 7/2009
"TERCJARZ" - 6/2009
"TERCJARZ" - 5/2009
"TERCJARZ" - 4/2009
"TERCJARZ" - 3/2009
"TERCJARZ" - 2/2009
"TERCJARZ" - 1/2009
"TERCJARZ" - 12/2008
"TERCJARZ" - 11/2008
"TERCJARZ" - 10/2008
"TERCJARZ" - 09/2008
"TERCJARZ" - 07-08/2008
"TERCJARZ" - 06/2008
"TERCJARZ" - 05/2008
"TERCJARZ" - 04/2008
"TERCJARZ" - 03/2008
"TERCJARZ" - 02/2008
"TERCJARZ" - 01/2008
"TERCJARZ" - 12/2007
"TERCJARZ" - 11/2007
"TERCJARZ" - 09-10/2007
"TERCJARZ" - 07-08/2007
"TERCJARZ" - 06/2007
"TERCJARZ" - 05/2007
"TERCJARZ" - 04/2007
"TERCJARZ" - 03/2007
"TERCJARZ" - 02/2007
Licznik Dnia
Dzisiaj odwiedzono nas 477 razy
"TERCJARZ" - 10/2015

MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY - 10/2015




Intencja dowolnej modlitwy obowiązująca Wspólnotę w październiku 2015 roku:

O nowe powołania do FZŚ,
błogosławieństwo Boże dla Wspólnot Franciszkańskich,
szczególnie dla Wspólnoty w Wąbrzeźnie,
dary Ducha św. podczas kapituły wyborczej
do Rady Miejscowej.







„Najwyższy, wszechmocny i dobry Panie, Twoje są uwielbienie,
chwała, cześć i wszelkie błogosławieństwo”

/Pieśń Słoneczna/



Duchowość franciszkańska to jedna z wielu duchowości ewangelicznych powstałych na przestrzeni dwóch tysięcy lat chrześcijaństwa. Zrodziła się z konkretnej potrzeby, kiedy to św. Franciszek z Asyżu odczytał wolę Bożą wobec siebie i powoli formującej się wokół niego grupy współtowarzyszy. Dla Franciszka nawrócenie, zainspirowane przez Ducha Pańskiego, było od początku życiem pokuty i doprowadziło swawolnego młodzieńca do rozpoznania, że przede wszystkim jest grzesznikiem. Dzięki tej świadomości Franciszek odkrył w drugim człowieku brata. Co więcej, świadomość własnej grzeszności i małości stopniowo się pogłębiała, aż do momentu rozpoznania w Chrystusie brata. Kolejnym etapem było odkrycie w Ewangelii programu życia. To podstawa duchowości franciszkańskiej, bowiem polega ona przede wszystkim na życiu Ewangelią. Franciszek tak o tym pisał: „Gdy Pan dał mi braci, nikt mi nie wskazywał, co mam czynić, lecz sam Najwyższy objawił mi, że powinienem żyć według Ewangelii świętej”.

Chrystus jest dla Franciszka najpierw Synem Boga Najwyższego, Zbawicielem i Wyzwolicielem posłanym przez Ojca, Mądrością Ojca, Jego Słowem, Panem, Mistrzem, Drogą, Prawdą i Życiem, Światłem i Mocą. Rozpoznanie Chrystusa jako Pana i Mistrza, a Ewangelii jako formy życia, owocuje u Franciszka konsekwentnym wyborem pójścia za Chrystusem. Dlatego w pierwszych słowach zatwierdzonej Reguły czytamy: „Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowywaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości”. Franciszek i jego bracia naśladują w przede wszystkim Chrystusa poprzez zachowywanie Ewangelii, która staje się stylem ich życia. Przez jej wcielanie bracia wstępują w ślady Chrystusa i są Jego czytelnymi świadkami. Wyrazem bycia świadkiem Chrystusa i świadomego przyjęcia wezwania do urzeczywistniania Królestwa Bożego jest realizacja rad ewangelicznych: posłuszeństwa, ubóstwa, czystości. Swoim życiem – posłusznym, ubogim i czystym – bracia głoszą, iż Chrystus naprawdę zmartwychwstał i powołuje wszystkich do siebie.


„Franciszku, idź i napraw mój Kościół ''

Franciszek zrozumiał, że słowa Chrystusa Ukrzyżowanego, które usłyszał, modląc się przed krucyfiksem w kościółku św. Damiana, nie odnoszą się jedynie do budowli kościelnej, ale do całego Kościoła w jego całościowym duchowym wymiarze. Zrozumiał, że dzieło naprawy Kościoła wymaga wielu zaangażowanych serc i umysłów, że są potrzebni inni bracia. Pierwszymi, którzy poszli w ślady Franciszka byli: Bernard z Quintavalle, Piotr z Cattani, Idzi oraz Filip Długi. W niedługim czasie przyłączyli się także inni. Franciszek proponował wszystkim to samo: Ewangelię jako formę życia, skrajne ubóstwo i prosty strój w kształcie krzyża. W krótkich słowach spisał swoją propozycję i w 1209 roku wraz ze swoimi braćmi udał się do Rzymu, by prosić papieża Innocentego III o zatwierdzenie tej formy życia. Papież rozpoznał we Franciszku męża Bożego i zatwierdził przedstawioną mu Regułę. Franciszek i jego towarzysze, których odtąd nazwał braćmi mniejszymi, powrócili do Asyżu i osiedli się przy kościele Matki Bożej Anielskiej - Porcjunkuli, która stała się kolebką Zakonu. Liczba braci stale rosła. Obecnie jest to jeden z najliczniejszych zakonów w Kościele.

Życie zakonne to życie we wspólnocie. Wspólnota ma sens wtedy, gdy realizuje cel, do którego została powołana, oraz gdy przeżywa chwile kontemplacji (a więc chwile modlitwy, odpoczynku, wzajemnych spotkań braterskich). Franciszkowi od początku chodziło o braterską grupę ubogich. Pragnął, aby to byli bracia wolni od trosk doczesnych, skierowani ku ludziom, głoszący im Królestwo Boże, bracia zawsze dyspozycyjni i otwarci na prowadzenie prac misyjnych. Wyrzeczenia braci związane z ubóstwem życia, miały znaleźć rekompensatę w zwielokrotnionej miłości braci. Braterstwo, jak głosił, jest narzędziem wspólnotowej miłości. Czy tak pojęta wspólnota braterska jest trudna? Niewątpliwie. Rodzina franciszkańska w ciągu lat i wieków przeżywała trudności. Objęcie życia codziennego i działalności zewnętrznej jednym ogniwem braterstwa jest trudne, ale ostatecznie zdało swój egzamin. Św. Franciszek napominał i zachęcał braci, by idąc przez świat, byli cisi, spokojni i skromni, nie spierali się słowami i nie sądzili innych. Zatargi i sprzeczki w życiu ludzkim są czymś nader częstym. Czy wobec tego życie wspólnotowe jest ciężarem, czy Bożym błogosławieństwem? Krzyżem czy łaską Bożą? Kiedyś w ascetyce życia zakonnego podkreślano krzyże, jakie niesie ze sobą życie wspólnotowe. Aby dobrze żyć z drugim człowiekiem, trzeba się wyrzec, przynajmniej częściowo, swej własnej woli. Trzeba wielkiej powściągliwości wewnętrznej, by drugiemu złem za zło nie odpłacać. Wspólnota jest codziennym krzyżem.

Franciszkańska koncepcja życia wspólnotowego patrzy jednak na te sprawy inaczej. Krzyże życia wspólnotowego oczywiście istnieją. Natomiast przeciwwaga trudności i krzyża jest znacznie większa. Znacznie większe jest błogosławieństwo Boże płynące z życia wspólnotowego. Ważność braterskiego współżycia w zakonie była głoszona i praktykowana od początku franciszkańskiej rodziny. Brat Tomasz z Celano, uczestnik pierwszego pokolenia braci św. Franciszka, pisał: "Skoro bracia wzgardzili wszystkim, co ziemskie, tedy całe uczucie miłości skierowali ku wspólnocie. Starali się poświęcić w tym celu, by wspólnie zaspokajać potrzeby braci. Pragnęli się spotykać, a jeszcze bardziej pragnęli wspólnie przebywać. Natomiast czymś ciężkim było oddzielenie wspólnoty, przykrą rozłąką". Braterstwo w zakonie wynika także z polecenia Zakonodawcy. Pisze Św. Franciszek w swojej regule: „I gdziekolwiek bracia przebywają, lub spotkaliby się, niech odnoszą się do siebie jak członkowie rodziny i niech jeden drugiemu wyjawia swe potrzeby, jeśli bowiem matka kocha syna swego cielesnego, ileż troskliwiej powinien każdy kochać i karmić swego brata duchowego." Współczesne konstytucje dodadzą do powyższego: "Niech bracia szczególnie pielęgnują między sobą ducha zażyłości i wzajemnej przyjaźni, niech zjednoczeni prawdziwym braterstwem, pomagają sobie nawzajem do osiągnięcia pełnej dojrzałości ludzkiej, chrześcijańskiej i zakonnej”. Prawdziwe braterstwo zakonne jest realizowaniem woli Bożej. Bóg kocha każdego człowieka, przeznaczając go do wiecznego życia przy sobie, darząc go swoimi łaskami. Przez szacunek i posłuszeństwo składane Panu Bogu, winniśmy kochać to, co Bóg miłuje. To dotyczy wszystkich ludzi wobec każdego bliźniego. Tym bardziej dotyczy to osób sobie bliskich. W zakonie wszyscy są dla siebie braćmi, są więc sobie najbliżsi. Są synami Ojca Niebieskiego. Są braćmi Chrystusa Pana. Są braćmi swego Zakonodawcy. Są braćmi dla siebie. Franciszkańskie braterstwo zakonne jest powszechnie podkreślane i realizowane. Jest błogosławieństwem życia zakonnego. Jest także faktem, że prawdziwe braterstwo dopełnia się w warunkach krzyża ludzkiego. Każdy człowiek jest inny, każdy ma swój charakter, każdy po swojemu układa swoje życie. Każdemu podoba się najbardziej to, co on reprezentuje. To inne często mi się nie podoba. Często mnie denerwuje. Błogosławieństwo życia wspólnotowego dokonuje się w warunkach ludzkiej natury powstałej po grzechu pierworodnym. Ale to właśnie życie wspólnotowe nas udoskonala. Z niego czerpiemy tak wiele soków ożywiających i orzeźwiających nas samych. Życie wspólnotowe jest błogosławieństwem Bożym realizowanym na krzyżowej drodze życia ludzkiego.

Franciszkanizm jest optymizmem. Prawdziwy syn św. Franciszka dostrzeże przede wszystkim to dobro, jakie płynie z braterstwa. Ono jest naszym bogactwem. Ono nas zbliża do Boga. Prawdziwe braterstwo jest przedsionkiem wiecznej radości. Niedoskonała wspólnota ziemska tak bardzo nas ubogaca, że prawie nie dostrzegamy jej krzyża. Duchowość św. Franciszka podkreśla życiowy optymizm. Mój brat, postawiony przez Pana Boga blisko mnie, jest dla mnie pomocą i radością. Tak jest w każdej rodzinie. Tak jest w rodzinie ludzkiej. Tak jest w rodzinie zakonnej. „Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą". Miłość do braci wyraża się w konkretnych gestach i postawie. Seraficki Ojciec przypomina swoim braciom, aby czynem okazywali sobie wzajemną miłość w myśl nauki świętego Jana: „Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą". Miłość to zdolność przyjęcia drugiego jako brata, głęboka wrażliwość na jego biedę, cierpienia i potrzeby, to wreszcie prawdziwa i głęboka przyjaźń. Budowanie i odczuwanie więzi w braterskiej wspólnocie to nieustanne odrzucanie pokusy izolacji i zamykania się w sobie, to odwaga w przezwyciężaniu wszelkich lęków i obaw o utratę własnej tożsamości. Wypełniać przykazanie miłości wzajemnej - to doskonalić umiejętność przekraczania siebie, odrzucania pokus egoizmu, które nieustannie nam zagrażają, rodząc rywalizację, wzajemną nieufność, podejrzliwość i niezdolność oczyszczania pamięci w życiu osobistym i wspólnotowym. Pielęgnować w sobie miłość braterską - to strzec się osądzania braci: „Niech nie sądzą i nie potępiają. I jak mówi Pan, niech bracia nie roztrząsają nawet najmniejszych grzechów innych ludzi, a raczej własne grzechy niech rozważają w gorzkości duszy swej.”

Całkowite zrezygnowanie z osądzania braci jest sprawą bardzo trudną, gdyż w gruncie rzeczy nie da się żyć bez oceniania innych. Człowiek jest wyposażony w umiejętność wartościowania, dokonywania oceny moralnej i zdolność wydawania sądów. Rozumiał to doskonale święty Patriarcha, kiedy mówił o ocenie moralnej posługi ministra generalnego, czy też o kwestii upominania braci, a nawet przy wypełnianiu poleceń i nakazów przełożonych. Sądy nie zawsze muszą być negatywne, mogą też być pozytywne. Biedaczyna, nawiązując do słów Ewangelii, przestrzega braci przed takim osądzaniem, które prowadzi do potępienia. Bracia winni odróżnić słabość ludzką od osoby. Trzeba odrzucić grzech, walczyć z wadą, ale nie z człowiekiem. Podstawowym remedium na wszelkie zagrożenia stojące dziś przed życiem wspólnym jest nieustanne odświeżanie osobowej miłości każdego zakonnika do Pana Boga, a z tej miłości w logiczny sposób będzie wypływała miłość i braterstwo w stosunku do ludzi, zwłaszcza do tych, których Opatrzność Boża daje w konkretnych wspólnotach jako towarzyszy podróży w drodze do niebieskiej Ojczyzny. Franciszek nie zamknął się ze swoimi braćmi w murach klasztoru. Dla niego klasztorem był cały świat. Dlatego wędrował od miasta do miasta, od wioski do wioski i głosił pokutę. Wielu, bogatych i biednych, szlachetnie urodzonych i prostych ludzi, poruszonych jego słowami oraz napomnieniami pragnęło naśladować Franciszkowy sposób życia. Im to zaproponował, aby żyjąc w świecie, czynili pokutę i naśladowali Jezusa Chrystusa w Jego pokorze i ubóstwie. Dali oni początek wielkiej rzeszy braci i sióstr Franciszkańskiego Zakonu Świeckich (tercjarstwu franciszkańskiemu). Własną regułę franciszkańscy tercjarze otrzymali w 1289 roku. Jest to dokument Stolicy Apostolskiej.

Papież Mikołaj IV mówi w nim, że: „założycielem Trzeciego Zakonu jest św. Franciszek i radzi, by nauczycielami i wizytatorami tego ugrupowania byli Bracia Mniejsi.” Współcześnie trwają starania, by poziom duchowy i działalność społeczna franciszkańskiego tercjarstwa dorównał okresom wczesnego istnienia tego ruchu. Zrobiono wiele i wiele nadal się czyni. Przy pomocy łaski Bożej - można się spodziewać dalszego jeszcze rozwoju. Przypomnijmy zatem kilka zadań, o których realizację starają się członkowie Trzeciego Zakonu. Podstawowym zadaniem tercjarza jest troska o osobistą duchowość. Jest ona świecka i zarazem franciszkańska. Świecka, gdyż tercjarz żyje w świecie, jest osobą świecką i przez chrzest święty włączoną do Kościoła. Należą tu obowiązki należne Bogu, np. modlitwa, dążenie, by świat kierował się kryteriami ewangelicznymi oraz głoszenie Królestwa Bożego własnym życiem i innymi dostępnymi środkami. Zadania te winny być dokonywane w duchu franciszkańskiej tradycji. Konsekwencją miłości Boga jest miłość bliźniego. Dla św. Franciszka bliźnim jest każdy, ale szczególnie biedny, chory a nawet nieprzyjaciel. Należy zachować ducha rad ewangelicznych. Dotyczy to szczególnie ubóstwa. Należy się kierować umiarem w korzystaniu dóbr materialnych, a także chęci panowania nad innymi, wywyższania siebie i traktowania innych jako gorszych.

Jedną z zasadniczych cech duchowości św. Franciszka jest miłość Kościoła i dochowywanie Kościołowi wierności. Jest to szczególnie ważne tam, gdzie rozpowszechniane są różnego rodzaju ataki na Kościół. Świeccy naśladowcy św. Franciszka są żywymi członkami Kościoła i chętnie podejmują zadania kościelnego apostolatu. Będzie to apostolat dobrego przykładu, apostolat dobrego słowa, apostolat miłosierdzia, apostolat na rzecz misji, dążenie do przekształcania spraw doczesnych w duchu chrześcijańskim i franciszkańskim. A wszystko to spełnia się w duchu franciszkańskiej radości.

„Napisz, że błogosławię wszystkich moich braci, którzy są teraz w zakonie i będą wstępowali do niego aż do końca świata”
św. Franciszek.

o. Ignacy Tuleja OFM







A K T U A L N O Ś C I


W dniu 22 sierpnia 2015 roku przedstawiciele Wspólnoty FZŚ wraz z Asystentem Prowincjalnym brali udział w Koronacji Obrazu Matki Bożej Podgórskiej Niepokalanej Królowej Rodzin w Toruniu.





KALENDARZ LITURGICZNY


02.10. - Wspomnienie obowiązkowe Świętych Aniołów Stróżów

03.10. - Nabożeństwo „Transitus”- pamiątka śmierci św. Franciszka

04.10. - UROCZYSTOŚĆ Św. OJCA Franciszka z Asyżu , diakona, założyciela trzech zakonów

05.10.
- Wspomnienie obowiązkowe św. Faustyny Kowalskiej, zakonnicy

07.10. - Wspomnienie obowiązkowe Najświętszej Maryi Panny, Różańcowej

13.10. - Wspomnienie obowiązkowe bł. Honorata Koźmińskiego, kapłana

15.10. - Wspomnienie obowiązkowe św. Teresy od Jezusa, dziewicy i Doktora Kościoła

16.10. - Wspomnienie obowiązkowe św. Jadwigi Śląskiej

17.10. - Wspomnienie obowiązkowe św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika

20.10. - Wspomnienie obowiązkowe św. Jana Kantego, kapłana

21.10. - Wspomnienie obowiązkowe bł. Jakuba Strzemię, biskupa

22.10. - Wspomnienie obowiązkowe św. Jana Pawła II, papieża

23.10. - Wspomnienie obowiązkowe św. Jana Kapistrana, kapłana

25.10. - UROCZYSTOŚĆ POŚWIĘCENIA WŁASNEGO KOŚCIOŁA

28.10. - Święto św. Apostołów, Szymona i Judy Tadeusza




WIADOMOŚCI DLA WSPÓLNOTY FZŚ


W każdą sobotę o godz. 10.00 – spotkanie Rycerzy św. Franciszka.

W każdy poniedziałek, po wieczornej Mszy świętej adoracja Najświętszego Sakramentu
i wspólna modlitwa Litanią ku czci św. Franciszka.

W maju, czerwcu i październiku nie ma adoracji po Mszy świętej,
bowiem wystawienie Najświętszego Sakramentu jest podczas nabożeństw.


W każdy piątek o godz. 17.30 – udział w modlitwie różańcowej i nabożeństwie,
a po wieczornej Mszy św. wspólna Modlitwa Brewiarzowa - Nieszpory.


03.10. - Nabożeństwo „Transitus”- pamiątka śmierci św. Franciszka, godz. 18.00

04.10. - UROCZYSTOŚĆ Św. OJCA Franciszka z Asyżu , diakona, założyciela trzech zakonów, odpust parafialny, udział Tercjarzy, Msza św. godz. 12.30

06.10.
- Spotkanie na rozważaniu Ewangelii na najbliższą niedzielę - po wieczornej Mszy św.

20.10. - Spotkanie Rady Miejscowej - po wieczornej Mszy św.

25.10. - Spotkanie w salce – godz. 14.30, Msza św.- godz. 16.00.






TERCJARZ – MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY
Redakcja: s. Bożenna Chełkowska OFS, Materiały pomocnicze: Praca zbiorowa - CHARYZMAT FRANCISZKŃSKI
Opieka merytoryczna: o. Bonus Tomasz Dąbrowski OFM.
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a, 87 – 300 BRODNICA tel. (56) 498 25 07.
Adres e-mail: fzsbrodnica@go2.pl
Strona internetowa: www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl






Opracował i zamieścił: Titanic - Drukuj
2212374 Unikalnych wizyt

| Powered by PHP-Fusion | Webmastering & All Modified by: Titanic | |