Jesteśmy w sieci WWW już od 16 XII 2002r.!



Stała współpraca z serwisem: Rada Wspólnoty FZŚ Brodnica
M E N U
s t a r t

F A Q
Co to jest to FZŚ... ??
FZŚ W BRODNICY
Historia powstania brodnickiej Wspólnoty III Zakonu
Krótko o nas...
Skład Rady Wspólnoty
PATRONI FZŚ
Św. Franciszek z Asyżu
Św. Elżbieta Węgierska
Św. Ludwik IX
Bł. Aniela Salawa
PRAWODAWSTWO
Dokumenty FZŚ i FRA
Rada Narodowa FZŚ
Regiony FZŚ w Polsce
REGION GDAŃSKI FZŚ
Skład i siedziba Rady Regionu
Wspólnoty w Regionie
C Z Y T E L N I A
Pisma Św. Franciszka
Duchowość franciszkańska
Inne ciekawe artykuły
LITURGIA GODZIN
Teksty na dziś
Brewiarz.pl
L I N K O W N I A
Rada Międzynarodowa FZŚ
Wspólnoty Narodowe FZŚ
Rada Narodowa FZŚ w Polsce
Wspólnoty Regionalne FZŚ w Polsce
Wspólnoty Miejscowe FZŚ w Polsce
Mini Katalog WWW
D O W N L O A D
Miesięcznik "TERCJARZ"
Dokumenty FZŚ i FRA
Programy
Mp3

Wyszukiwarka

"TERCJARZ" - 09/2017
"TERCJARZ" - 08/2017
"TERCJARZ" - 07/2017
"TERCJARZ" - 06/2017
"TERCJARZ" - 05/2017
"TERCJARZ" - 04/2017
"TERCJARZ" - 03/2017
"TERCJARZ" - 02/2017
"TERCJARZ" - 01/2017
"TERCJARZ" - 12/2016
"TERCJARZ" - 11/2016
"TERCJARZ" - 10/2016
"TERCJARZ" - 09/2016
"TERCJARZ" - 08/2016
"TERCJARZ" - 07/2016
"TERCJARZ" - 06/2016
"TERCJARZ" - 05/2016
"TERCJARZ" - 04/2016
"TERCJARZ" - 03/2016
"TERCJARZ" - 02/2016
"TERCJARZ" - 01/2016
"TERCJARZ" - 12/2015
"TERCJARZ" - 11/2015
"TERCJARZ" - 10/2015
"TERCJARZ" - 09/2015
"TERCJARZ" - 08/2015
"TERCJARZ" - 07/2015
"TERCJARZ" - 06/2015
"TERCJARZ" - 05/2015
"TERCJARZ" - 04/2015
"TERCJARZ" - 03/2015
"TERCJARZ" - 02/2015
"TERCJARZ" - 01/2015
"TERCJARZ" - 12/2014
"TERCJARZ" - 11/2014
"TERCJARZ" - 10/2014
"TERCJARZ" - 09/2014
"TERCJARZ" - 08/2014
"TERCJARZ" - 07/2014
"TERCJARZ" - 06/2014
"TERCJARZ" - 05/2014
"TERCJARZ" - 04/2014
"TERCJARZ" - 03/2014
"TERCJARZ" - 02/2014
"TERCJARZ" - 01/2014
"TERCJARZ" - 12/2013
"TERCJARZ" - 11/2013
"TERCJARZ" - 10/2013
"TERCJARZ" - 09/2013
"TERCJARZ" - 08/2013
"TERCJARZ" - 07/2013
"TERCJARZ" - 06/2013
"TERCJARZ" - 05/2013
"TERCJARZ" - 04/2013
"TERCJARZ" - 03/2013
"TERCJARZ" - 02/2013
"TERCJARZ" - 01/2013
"TERCJARZ" - 12/2012
"TERCJARZ" - 11/2012
"TERCJARZ" - 10/2012
"TERCJARZ" - 09/2012
"TERCJARZ" - 08/2012
"TERCJARZ" - 07/2012
"TERCJARZ" - 06/2012
"TERCJARZ" - 05/2012
"TERCJARZ" - 04/2012
"TERCJARZ" - 03/2012
"TERCJARZ" - 02/2012
"TERCJARZ" - 01/2012
"TERCJARZ" - 12/2011
"TERCJARZ" - 11/2011
"TERCJARZ" - 10/2011
"TERCJARZ" - 09/2011
"TERCJARZ" - 08/2011
"TERCJARZ" - 07/2011
"TERCJARZ" - 06/2011
"TERCJARZ" - 05/2011
"TERCJARZ" - 04/2011
"TERCJARZ" - 03/2011
"TERCJARZ" - 02/2011
"TERCJARZ" - 01/2011
"TERCJARZ" - 12/2010
"TERCJARZ" - 11/2010
"TERCJARZ" - 10/2010
"TERCJARZ" - 09/2010
"TERCJARZ" - 08/2010
"TERCJARZ" - 07/2010
"TERCJARZ" - 06/2010
"TERCJARZ" - 05/2010
"TERCJARZ" - 04/2010
"TERCJARZ" - 03/2010
"TERCJARZ" - 02/2010
"TERCJARZ" - 01/2010
"TERCJARZ" - 12/2009
"TERCJARZ" - 11/2009
"TERCJARZ" - 10/2009
"TERCJARZ" - 9/2009
"TERCJARZ" - 8/2009
"TERCJARZ" - 7/2009
"TERCJARZ" - 6/2009
"TERCJARZ" - 5/2009
"TERCJARZ" - 4/2009
"TERCJARZ" - 3/2009
"TERCJARZ" - 2/2009
"TERCJARZ" - 1/2009
"TERCJARZ" - 12/2008
"TERCJARZ" - 11/2008
"TERCJARZ" - 10/2008
"TERCJARZ" - 09/2008
"TERCJARZ" - 07-08/2008
"TERCJARZ" - 06/2008
"TERCJARZ" - 05/2008
"TERCJARZ" - 04/2008
"TERCJARZ" - 03/2008
"TERCJARZ" - 02/2008
"TERCJARZ" - 01/2008
"TERCJARZ" - 12/2007
"TERCJARZ" - 11/2007
"TERCJARZ" - 09-10/2007
"TERCJARZ" - 07-08/2007
"TERCJARZ" - 06/2007
"TERCJARZ" - 05/2007
"TERCJARZ" - 04/2007
"TERCJARZ" - 03/2007
"TERCJARZ" - 02/2007
Licznik Dnia
Dzisiaj odwiedzono nas 259 razy
"TERCJARZ" - 06/2015

MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY - 06/2015




Intencja dowolnej modlitwy obowiązująca Wspólnotę w czerwcu 2015 roku:

O nowe powołania do FZŚ,
błogosławieństwo Boże dla Wspólnot Franciszkańskich,
szczególnie dla Wspólnoty w Wąbrzeźnie,
dary Ducha św. podczas kapituły wyborczej
do Rady Miejscowej.







Życie z wiary - misteria Boże




Określenie rzeczowe

Teologia jest nauką, w której rozum chrześcijański upewniony i oświecony światłem wiary, stara się myślą pojąć to, w co wierzy, czyli tajemnice objawione łącznie z ich konsekwencjami. Teologia wyrasta z głoszenia Ewangelii i opiera się na rozumie oświeconym wiarą. Człowiek niewierzący nie może więc w ścisłym tego słowa znaczeniu uprawiać teologii.

Podczas dzisiejszego spotkania w kręgu naszego zainteresowania będzie znajdowała się teologia dogmatyczna, a w niej traktat o życiu wiecznym (eschatologia). Słowem ,,dogmat” zaczęto określać prawdę objawioną przez Boga i podawaną przez Kościół do wierzenia jako objawioną. Źródłem teologii dogmatycznej jest Objawienie, na które składają się Pismo Święte i Tradycja. Czym jest Tradycja – jest to objawienie nie zapisane w Piśmie Świętym, choć faktycznie mogło być spisane.


Dokumentów Tradycji należy szukać:

1. u Ojców Kościoła i Pisarzy Kościoła,

2. w liturgii,

3. w dokumentach Kościoła (zwłaszcza papieskich i soborowych),

4. w ikonografii chrześcijańskiej (malarstwo, rzeźba),

5. w innych tzw. ,,pomnikach tradycji”.

Co to jest dogmat – jest to doktryna wiary zawarta w Objawieniu Bożym, przekazywana przez Nauczycielski Urząd Kościoła w powszechnym nauczaniu zwyczajnym lub uroczystym.


O życiu wiecznym (Eschatologia)

Wieczność jest zagadnieniem należącym do najistotniejszych pytań myślącego człowieka. Przemyślenia dotyczące śmierci wprowadzają człowieka w stan niepokoju i zatrwożenia. Czymże jest śmierć? Śmierć – stan charakteryzujący się ustaniem oznak życia, spowodowany nieodwracalnym zachwianiem równowagi funkcjonalnej i załamaniem wewnętrznej organizacji ustroju. Zgodnie z artykułami 9 i 9a Ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów, za osobę zmarłą, (od której można pobrać narządy do przeszczepu) uznaje się osobę, u której stwierdzono trwałe, nieodwracalne ustane czynności mózgu (śmierć mózgu) lub nieodwracalne zatrzymanie krążenia. Powyższe definicje dotyczą osobniczej człowieka w sensie prawnym, jednak samo umieranie jest procesem, którego nie można zredukować do jednego momentu, zwłaszcza gdy ma się do czynienia ze śmiercią powolną. W związku z tym wyróżnia się następujące stany: agonia i śmierć kliniczna.

Śmierć jest szczytową formą przeżycia. Tajemnica ta prowadzi do paradoksu, ponieważ pytanie o tajemnicę śmierci jest pytaniem o sens życia. Dziedzina ostatecznych ,,przeznaczeń” została nazwana eschatologią. Tłumaczenie tego wyrazu z greckiego oznacza rzeczy najodleglejsze, ostateczne. W Księdze Syracha napisano: ,,We wszystkich sprawach twoich pamiętaj na ostateczne rzeczy twoje, a na wieki nie zgrzeszysz”. W teologii pojęciem eschatologia objęto całokształt problemów związanych z kresem doczesnego życia ludzkiego, z bezpośrednim losem pośmiertnym duszy, jak i wydarzenia ostateczne, czyli sąd ostateczny i jego następstwa.


Powszechność śmierci

,,Do tchnienia wiatru podobny jest człowiek, dni jego jak cień przemijają”. Umierają ludzie wszelkich zawodów, majętności, wśród nich są ministrowie, generałowie i zwykli zjadacze chleba. Na cmentarzu ostatecznie wszystkie trupy się pomieszają. Na co zdaje się specjalne odchudzanie, wyjątkowe perfumy, ładne fryzury, kiedy zmieni się to w gromadę robactwa?

Śmierć jest następstwem grzechu pierworodnego (dogmat). Wszyscy ludzie obciążeni grzechem pierworodnym podlegają prawu śmierci. Św. Tomasz wskazuje, że śmierć w obecnym porządku jest prawem natury. Problem śmierci znajduje swój najgłębszy sens i pełne rozwiązanie w naświetleniu nauki i dzieła Jezusa Chrystusa. Sens śmierci uzależniony jest dla chrześcijanina od sensu życia doczesnego, a treści życia doczesnego wyznaczeniem i miarą sensu życia wiecznego. Śmierć, tym lepiej zbliży człowieka do źródła Miłości Bożej, im więcej będzie miała w sobie dobrowolnego świadomego ducha wiary w Chrystusa. Świadomy akt ostatecznego oddania się Bogu w chwili śmierci to współofiara z Tym, który wypowiedział słowa: Ojcze w ręce Twoje oddaję ducha mego. Śmierć jest również kresem i granicą zdobywania przez ludzi zasług, a także zakończeniem dalszych upadków grzechowych. Ze źródeł Objawienia zyskujemy pewność, iż zasługi możemy zdobywać jedynie w stanie ziemskiego życia.


Dusza

Zmartwychwstanie Chrystusa jest zapowiedzią tych, którzy mu zawierzyli. Jego zmartwychwstanie jest pierwszym i logicznym źródłem dowodzenia nieprzemijalności bytowania ludzkiego i ukierunkowania ku pełni w wiecznym spotkaniu z Chrystusem. Zasadą działania natury ludzkiej jest jedność duszy i ciała. Stan ten właściwy życiu ziemskiemu kończy się ze śmiercią, a więc w tym momencie kończy się również pełny zakres odpowiedzialności. Dusza i ciało w doczesnym życiu stanowią substancjalną jedność, tzn. tworzą one razem jeden określony byt, w którym nie istnieje dusza w ciele lub ciało obok duszy, lecz mamy do czynienia z oryginalną nową istotą o jednym ,,ja” substancjalnym. O tej jedności świadczy świadomość człowieka i jednolita współzależność działania. Dusza po śmierci pozostaje substancją niezupełną, która zawsze będzie dążyć ku ponownemu zjednoczeniu z ciałem. Dusza ma pełne używanie rozumu i woli. Ma pełne poczucie swego dalszego, osobowego trwania, świadomość pamięci, zdolność myślenia, pragnienie doznawania dobra, wartości, miłości itp. Władze życia wegetatywnego (ziemskiego) pozostają niejako w zawieszeniu.

Dusza jest prosta, pojedyncza i niezłożona. Nie może podlegać rozkładowi na części. Unicestwić duszę mógłby tylko Bóg aktem swojej woli. Żaden z tekstów Bożego Objawienia nie ujawnia takiego aktu. Pismo św. i Tradycja jednozgodnie uczą o nieśmiertelności duszy każdego człowieka nawet wiecznie odrzuconego.


Sądy nad człowiekiem

Sąd szczegółowy (jednostkowy) – to osądzenie indywidualnych zasług i win poszczególnego człowieka. Sąd Ostateczny – to podporządkowanie tychże wymiarom społecznego i ogólnego rozsądzenia oraz oddzielenie dobra i zła. Nie należy myśleć, iż każdy człowiek będzie sądzony dwa razy, lecz Sąd Ostateczny będzie dopełnieniem sprawiedliwości w wymiarach społecznych i cielesnych wraz z powszechnym zmartwychwstaniem. Sposobu wypełnienia sądu jednostkowego nie należy przedstawiać sobie na sposób sądu ziemskiego (rozpatrywanie winy, wyrok, wykonanie wyroku). Nieścisłe byłoby mniemać, iż ten sąd będzie się dział w czasookresie chwil po śmierci, a nie następuje ani po śmierci, ani przed śmiercią, lecz w samym jej momencie. Po drugie, Bóg nie potrzebuje aktów rozeznania poszczególnych czynów zmarłego. Lecz przez wewnętrzne oświecenie udzieli duszy intelektualnego aktu rozeznania wszystkich jej zasług i win.

Sędzią jest Chrystus jako Bóg i jako Człowiek, albowiem On jest ustanowiony od Boga jako sędzia żywych i umarłych. Tej obecności nie należy ujmować na sposób ziemski, raczej tak, iż obdarzeni łaską uświęcającą doznają intelektualnego oglądu Chrystusa – Człowieka, o ile będą wolni od wszelkiej kary doczesnej. Dusze natomiast odrzucone oglądać Go nie będą, a jedynie odczują tę obecność poprzez doznanie aktów Jego sprawiedliwości.


Niebo jako pełnia miłości dojrzałej

Według Pisma św. i Tradycji wiele przemawia za tym, iż piekło, czyściec i niebo nie są tylko stanem, ale są i miejscem. Dusza odłączona od ciała może przebywać poza wszelkim miejscem, gdyż nie jest ograniczona trzema wymiarami, istnieje pozaprzestrzennie. Niebo określane jest różnymi synonimami: ,,mieszkanie Boga”, ,,wesele Pana”, ,,raj niebieski”, ,,mieszkanie niebieskie”, a szczególnie używane przez Chrystusa pojęcie odnoszące się do nieba, to ,,życie wieczne”. Niebo jest dostępne dla dusz zbawionych już przed Sądem Ostatecznym i przed zmartwychwstaniem ciał. Niebo to życie z Jezusem Chrystusem. W Nowym Testamencie przeszło 160 razy podkreślono, iż życie w Bogu to życie w Jezusie Chrystusie.


Niebo to wspólnota życia i miłości Chrystusa i zbawionych

Wspólnota jest zobrazowana jako uczta przygotowana przez Chrystusa i przeżywana wraz ze wszystkimi zaproszonymi. Oprócz doskonałego poznania Boga (Gospodarza i Pana), niebo będzie miejscem indywidualnego rozpoznania:

• pewnych tajemnic (poznamy tajemnice Wcielenia, Łaski, Sakramentów, Cierpiących, Kościoła, Zbawionych, Matki Bożej, świętych, aniołów, itp.),

• wartości i osób związanych z życiem danej osoby (rodziny, gminy, narodu),

• pewnych wartości indywidualnych, wśród których kształtowało się życie doczesne danego człowieka (praca, nauka, kontynuacja radości płynącej z doświadczeń życiowych). Będzie to nie tylko poznanie, ale przeżywanie tych wartości oraz ich wyższa forma.


Czyściec jako dojrzewanie do miłości

Dusze w czyśćcu są w stanie łaski uświecającej i posiadają nadprzyrodzony stan wiary, nadziei i miłości. Jednocześnie mają pełniejszą świadomość swych win, które w całej rozciągłości pokazał im sąd szczegółowy. Czyściec jest przejściowym procesem doskonalenia się człowieka po śmierci, wtedy, gdy stan łaski umożliwia mu zbawienie, lecz spowodowane grzechem skutki (wina i kara) są przeszkodą do pełnego zjednoczenia z Bogiem. Sama nazwa czyściec pojawiła się w piśmiennictwie chrześcijańskim bardzo późno, bo dopiero w IX w., a powszechna stała się od XI w. W świetle analizy dokumentów Urzędu Nauczycielskiego Kościoła czyściec ukazuje się nam bardziej jako wydarzenie ,,uzdrawiająco – lecznicze” niż jako ,,odwetowo – karzące”. Kara czyśćca polega na pewnej bliżej nam nieokreślonej kaźni czyli karze zmysłów. Rodzaj kary jest na pewno zróżnicowany w odniesieniu do poszczególnych dusz. Wspólnota obcowania dusz czyścowych z ludźmi na ziemi i duszami w niebie umożliwiona jest dzięki wspólnemu trwaniu w stanie łaski uświęcającej. Stąd wniosek, że nie tylko ludzie żyjący na ziemi mogą przynieść pomoc duszom w czyśćcu, ale i odwrotnie.


Piekło jako odrzucenie miłości

Jak można pogodzić istnienie piekła z nauką o miłosierdziu Bożym? Czy piekło nie jest zaprzeczeniem prawdy, że Bóg w Chrystusie zbawił wszystkich ludzi? Czy stworzenie istot, których losem ma być piekło, nie jest zaprzeczeniem celowości ich stworzenia? Te i inne pytania znajdują swoich rzeczników. Zliberalizowana Europa zachodnia podważa istnienie piekła. Nawet niektórzy z ,,postępowych” hierarchów z seminariów duchownych wycofali wykłady, w których mówiło się o szatanie. Zagadnienie istnienia kary wiecznego odrzucenia od Boga jest jednym z najtrudniejszych problemów teologicznych. Trudności te nie leżą na płaszczyźnie teologicznej, ponieważ dane z Objawienia są całkowicie jednoznaczne i obfite w swoje treści. Te trudności rodzą się pod wpływem odruchowego lęku i jednostronnie pojmowanej koncepcji dobroci Boga. Człowiek w tym przypadku oscyluje między sprawiedliwością, a miłosierdziem Bożym. Można powiedzieć, że niejednokrotnie z przewagą miłosierdzia. Błędem jest tylko poleganie na miłosierdziu. Przez karę potępienia rozumiemy wieczne pozbawienie błogosławionego oglądu Boga ,,twarzą w twarz” i pozbawienie wszelkich dóbr nieba. Umysł człowieka potępionego pozbawiony jest wszelkich darów nadprzyrodzonych. Pozostaje jedynie pewna wiedza naturalna i niejasne wyczuwanie wiary, a także bardzo silna tęsknota do Boga. Na płaszczyźnie woli pozostanie możliwość zaprzeczenia i doboru. Wola pozostanie pod wpływem zakłóceń rozpoznawania umysłowego i ciągłego niepokoju duchowego. Przez karę kaźni rozumiemy obrazowaną przez Pismo św. karę ognia. Ostatecznie kara ta wywoływać będzie cierpienia doznawane nawet przez duszę pozbawioną ciała, a po zmartwychwstaniu będzie ona oddziaływać również na zmysły.

Kary piekła są niezmienne w tym sensie, iż nieodwracalna jest kara odrzucenia od Boga. Należy pamiętać, że kara piekła więcej zagraża tym, którym został dany wyższy stopień znajomości prawd i wymogów etycznych. Można wnioskować, że chrześcijanie będą się bardziej musieli rozliczać za większą znajomość Ewangelii niż poganie. Może to stanowić o podstawowej zasadzie zróżnicowania kar piekła.


Wydarzenia ostateczne

Ponowne przyjście Chrystusa stanowi podstawę chrześcijańskiej eschatologii. Wokół tego koncentrują się proroctwa Nowego Testamentu, niekiedy mylnie interpretowane oraz nadużywane. Jednym z takich poglądów był chiliazm wywodzący się z jednostronnej wykładni niektórych tekstów biblijnych (np. przepowiednia Malachiasza). I jak to się ma do końca świata?

W oparciu o Pismo św. wylicza się pięć znaków poprzedzających powtórne przyjście Jezusa Chrystusa:

1. Powszechność nauczania Ewangelii na całej ziemi. Misjonarze chrześcijańscy dotarli na wszystkie kontynenty i do większych społeczności. Ziarno wiary zostało rozprowadzone po całej ziemi, choć nie wszędzie wzeszło i je przyjęto. Obecnie funkcjonujące media, w tym sieć internetowa jest również bogata w treści związane z Jezusem Chrystusem.

2. Wystąpienie Antychrysta. W Piśmie św. napisano o ,,człowieku grzechu”, ,,synu zatracenia”, ,,niegodziwcu”. Nazwa ,,antychryst” używana jest tylko w dwóch listach Janowych, jako oznaczenie oczekiwanego zagrożenia Kościoła przez błędnych nauczycieli. Biblijna nauka mówi o pewnej sile działającej przeciw chrześcijaństwu już od początku jego istnienia, a która wyraźniej się ujawni osobowo dopiero przed przyjściem Chrystusa. Pojęcie ,,antychryst” w znaczeniu szerszym może być pojmowane zarówno w rozumieniu jednostki występującej przeciw Chrystusowi, jak i całej społeczności oznaczonej tym imieniem z racji odstępstwa, lub przeciw nauce Chrystusa (anty - chrześcijaństwo) i głoszenia swoistej anty - ewangelii.

3. Zwodnicze doktryny i wielki upadek obyczajów noszący cechy powszechności. Poprzez lekturę tekstów Pisma św. możemy odczytać pewien obraz dotyczący rozwoju fałszywych doktryn (pseudo – mesjaszy, uszczęśliwiaczy i tym podobnych). Pójście proponowaną drogą (hedonizm, żądze) prowadzi do demoralizacji całych społeczności.

4. Wielkie nawrócenie wśród Żydów.

5. Nadzwyczajne formy udręk i niepokojów społecznych. Do tego zalicza się wojny powszechne, niespotykane co do rozmiarów trzęsienia ziemi, przerażające zjawiska astronomiczne i groźne choroby (zarazy). W określaniu tych zagrożeń jako znaków trzeba być bardzo ostrożnym, gdyż w dziejach ludzkości zdarzyły się błędne interpretacje.


Oczekiwanie paruzji

Paruzja w języku greckim oznacza przybycie nadejście, wizytę najwyższych dygnitarzy i władców. Teologicznie pojęcie paruzji oznacza zakończenie i dopełnienie dziejów świata i historii zbawienia przez zbawcze nadejście Chrystusa Uwielbionego i w źródłach zbawienia nierozłącznie jest kojarzone paruzji z pojęciem Sądu Ostatecznego oraz zmartwychwstania sprawiedliwych i grzeszników.

,,Pewnego dnia, mówi nam Ewangelia, napięcie wzrastające z wolna między ludzkością, a Bogiem dojdzie do granic wyznaczonych przez możliwości świata. Wówczas nastąpi koniec. Jak błyskawica przebiegająca z jednego bieguna do drugiego, tak nagle objawi się obecność Chrystusa niedostrzegalnie wzrastająca w stworzonej rzeczywistości, zrywająca wszelkie zapory, jakie przed nią na pozór stawiały osłony materii. Jak błyskawica, jak gwałtowny pożar, jak potop, tak przyciąganie przez Syna Człowieczego obejmie wszystkie elementy spirali kosmicznych, aby je złączyć lub podporządkować Jego Ciału. Daremnie byłoby dociekać godziny i okoliczności tego niebywałego wydarzenia. Mówi nam o tym Ewangelia. Lecz powinniśmy na nie oczekiwać”.


Zmartwychwstanie żywych i umarłych

Nie będzie to cud wskrzeszenia. Zmartwychwstanie przy końcu świata, to odzyskanie i przemiana ciał w nową formę bytowania. Zmartwychwstaną wszyscy ludzie, którzy kiedykolwiek żyli, a więc zarówno ci, którzy doznali łaski usprawiedliwienia, jak i ci, którzy się od niej odwrócili. Mówiąc o przymiotach ciał zmartwychwstałych, myślimy również o ciałach uwielbionych. Przymioty ciał zmartwychwstałych: nieśmiertelność cielesna, niemożność podlegania cierpieniom, zdolność doskonałego panowania ducha nad materią i przenikanie materii, zdolność poruszania się z miejsca na miejsce samym aktem woli, jasność, czyli łaska uwielbienia i chwały udzielająca się również ciału. Rzeczywistość zmartwychwstania przekroczy nasze najśmielsze wyobrażenia ziemskie. Będą zupełnie nową, wyższą formą życia duchowo – cielesnego.


Sąd Ostateczny

Przekazana nam w Ewangelii św. Mateusza wizja Sądu Ostatecznego ma podwójną wymowę: ukazuje nam ostateczny sens historii ludzkości, a także zarazem stanowi logiczne dopełnienie i wyjaśnienie sensu życia każdego człowieka. Sąd Ostateczny sprawowany przez Boskiego Zbawiciela stanowi cel i ukoronowanie jego ziemskiego dzieła. Sądzeni będą wszyscy ludzie, którzy kiedykolwiek żyli na ziemi. Także dzieci przed wiekiem rozeznania i ludzie o podobnym stopniu rozeznania moralnego. Sądzenie nie będzie jednak polegało na orzekaniu zła lub dobra, ile raczej na udostępnieniu poznania sprawiedliwości i miłości Boga wyrażającej się w zarządzeniach sądu. W odniesieniu do aniołów sąd ich bezpośrednio nie będzie obejmował. Gdyż wcześniej zostali już osądzeni.

Przedmiotem materialnym Sądu Ostatecznego będzie zło i dobro czynów ludzkich. Przede wszystkim pełne uwzględnienie roli społecznej każdego z nas. Będziemy mogli ujrzeć pełne konsekwencje społecznych następstw, zarówno następstw zła i zgorszeń, jak i posiewu dobra wzrastającego w miarę udzielonego dobrego przykładu. Na Sądzie nastąpi powszechne ujawnienie ukrytych przed ludzkim wzrokiem różnych ,,mechanizmów” dobra, czy zła. Każdy z nas będzie odpowiadał za swoje działania na ziemi, wedle powierzonych mu funkcji w społeczeństwie. Od ojca, matki rodziny, poprzez pracownika, dyrektora, prezesa, wójta, premiera, czy prezydenta, a także proboszcza i biskupa. Czym wyżej w hierarchii, tym większa będzie odpowiedzialność.


Nowe Stworzenie

W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. Pełna teologia ,,Nowego Stworzenia” nie wiąże się z bezczynnym obrazem wieczności, lecz opowiada się za nieustającą aktywnością działania i współdziałania z Bogiem, w Jego nieograniczonej twórczości obrazu prawdy, dobra i piękna. Czy jesteś dzisiaj przygotowany (a) na śmierć? Czy może potrzebny jest jeszcze jeden dzień, godzina? Czy mając dzisiaj dobre zdrowie i dużo czasu, nie uporządkujesz swojego życia? Może ten dzień jest ostatni? Nie odkładaj dnia nawrócenia na później, porzuć swoje grzechy teraz. Czekasz, aż śmierć przyjdzie? Nie bądź zatwardziały (a) w naprawie duszy, bo chwila śmierci może nie być chwilą przebaczenia, a czasem zapłaty. Jeżeli wtedy zgubisz duszę stracisz wszystko. Jak wielka kara może dotknąć każdego, kto nie dba o swoje zbawienie. Na przyjście śmierci mamy być gotowi, a nie dopiero mamy się przygotowywać. Kiedy nadejdzie śmierć i będziemy w łasce Bożej, radość napełni naszą duszę, a gdy będziemy w grzechu, pojawi się rozpacz.

Mirosław Kuczkowski OFS






KALENDARZ LITURGICZNY


01.06. - Wspomnienie obowiązkowe św. Justyna, męczennika

03.06. - Wspomnienie obowiązkowe Świętych Męczenników Karola Lwangi i Towarzyszy

04.06. - UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSTUSA

05.06. - Wspomnienie obowiązkowe św. Bonifacego, biskupa i męczennika

08.06. - Wspomnienie obowiązkowe św. Jadwigi, Królowej

10.06. - Wspomnienie obowiązkowe bł. Bogumiła, biskupa

12.06. - UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA

13.06. - Święto św. Antoniego z Padwy, prezbitera i doktora Kościoła

15.06. - Wspomnienie obowiązkowe bł. Jolanty, zakonnicy

17.06. - Wspomnienie obowiązkowe św. Brata Alberta Adama Chmielowskiego, zakonnika

24.06. - UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA JANA CHRZCICIELA

29.06. – UROCZYSTOŚĆ ŚWIETYCH APOSTOŁÓW PIOTRA I PAWŁA





WIADOMOŚCI DLA WSPÓLNOTY FZŚ


W każdą sobotę o godz. 10.00 – spotkanie Rycerzy św. Franciszka.

W każdy poniedziałek, po wieczornej Mszy świętej adoracja Najświętszego Sakramentu
i wspólna modlitwa Litanią ku czci św. Franciszka.

W m-cu maju, czerwcu i październiku, nie ma adoracji po Mszy świętej,
bowiem wystawienie Najświętszego Sakramentu jest podczas nabożeństw.


W każdy piątek o godz. 17.30 – udział w modlitwie różańcowej i nabożeństwie,
a po wieczornej Mszy św. wspólna Modlitwa Brewiarzowa - Nieszpory.


02.06. - Spotkanie na rozważaniu Ewangelii na najbliższą niedzielę po wieczornej Mszy św.

04.06. - UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSUSA - udział w procesji

13.06. - Odpust parafialny – udział w procesji i Mszy św. (godz. 17.00)


16.06. - Spotkanie Rady Miejscowej - po wieczornej Mszy św.

28.06. - Spotkanie Wspólnoty w salce - godz. 14.30, Msza św.- godz. 16.00






TERCJARZ – MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY
Redakcja: s. Bożenna Chełkowska OFS; opracowanie Mirosława Kuczkowskiego OFS
Opieka merytoryczna: o. Bonus Tomasz Dąbrowski OFM.
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a, 87 – 300 BRODNICA tel. (56) 498 25 07.
Adres e-mail: fzsbrodnica@go2.pl
Strona internetowa: www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl

Opracował i zamieścił: Titanic - Drukuj
2232467 Unikalnych wizyt

| Powered by PHP-Fusion | Webmastering & All Modified by: Titanic | |