Jesteśmy w sieci WWW już od 16 XII 2002r.!



Stała współpraca z serwisem: Rada Wspólnoty FZŚ Brodnica
M E N U
s t a r t

F A Q
Co to jest to FZŚ... ??
FZŚ W BRODNICY
Historia powstania brodnickiej Wspólnoty III Zakonu
Krótko o nas...
Skład Rady Wspólnoty
PATRONI FZŚ
Św. Franciszek z Asyżu
Św. Elżbieta Węgierska
Św. Ludwik IX
Bł. Aniela Salawa
PRAWODAWSTWO
Dokumenty FZŚ i FRA
Rada Narodowa FZŚ
Regiony FZŚ w Polsce
REGION GDAŃSKI FZŚ
Skład i siedziba Rady Regionu
Wspólnoty w Regionie
C Z Y T E L N I A
Pisma Św. Franciszka
Duchowość franciszkańska
Inne ciekawe artykuły
LITURGIA GODZIN
Teksty na dziś
Brewiarz.pl
L I N K O W N I A
Rada Międzynarodowa FZŚ
Wspólnoty Narodowe FZŚ
Rada Narodowa FZŚ w Polsce
Wspólnoty Regionalne FZŚ w Polsce
Wspólnoty Miejscowe FZŚ w Polsce
Mini Katalog WWW
D O W N L O A D
Miesięcznik "TERCJARZ"
Dokumenty FZŚ i FRA
Programy
Mp3

Wyszukiwarka

"TERCJARZ" - 07/2017
"TERCJARZ" - 06/2017
"TERCJARZ" - 05/2017
"TERCJARZ" - 04/2017
"TERCJARZ" - 03/2017
"TERCJARZ" - 02/2017
"TERCJARZ" - 01/2017
"TERCJARZ" - 12/2016
"TERCJARZ" - 11/2016
"TERCJARZ" - 10/2016
"TERCJARZ" - 09/2016
"TERCJARZ" - 08/2016
"TERCJARZ" - 07/2016
"TERCJARZ" - 06/2016
"TERCJARZ" - 05/2016
"TERCJARZ" - 04/2016
"TERCJARZ" - 03/2016
"TERCJARZ" - 02/2016
"TERCJARZ" - 01/2016
"TERCJARZ" - 12/2015
"TERCJARZ" - 11/2015
"TERCJARZ" - 10/2015
"TERCJARZ" - 09/2015
"TERCJARZ" - 08/2015
"TERCJARZ" - 07/2015
"TERCJARZ" - 06/2015
"TERCJARZ" - 05/2015
"TERCJARZ" - 04/2015
"TERCJARZ" - 03/2015
"TERCJARZ" - 02/2015
"TERCJARZ" - 01/2015
"TERCJARZ" - 12/2014
"TERCJARZ" - 11/2014
"TERCJARZ" - 10/2014
"TERCJARZ" - 09/2014
"TERCJARZ" - 08/2014
"TERCJARZ" - 07/2014
"TERCJARZ" - 06/2014
"TERCJARZ" - 05/2014
"TERCJARZ" - 04/2014
"TERCJARZ" - 03/2014
"TERCJARZ" - 02/2014
"TERCJARZ" - 01/2014
"TERCJARZ" - 12/2013
"TERCJARZ" - 11/2013
"TERCJARZ" - 10/2013
"TERCJARZ" - 09/2013
"TERCJARZ" - 08/2013
"TERCJARZ" - 07/2013
"TERCJARZ" - 06/2013
"TERCJARZ" - 05/2013
"TERCJARZ" - 04/2013
"TERCJARZ" - 03/2013
"TERCJARZ" - 02/2013
"TERCJARZ" - 01/2013
"TERCJARZ" - 12/2012
"TERCJARZ" - 11/2012
"TERCJARZ" - 10/2012
"TERCJARZ" - 09/2012
"TERCJARZ" - 08/2012
"TERCJARZ" - 07/2012
"TERCJARZ" - 06/2012
"TERCJARZ" - 05/2012
"TERCJARZ" - 04/2012
"TERCJARZ" - 03/2012
"TERCJARZ" - 02/2012
"TERCJARZ" - 01/2012
"TERCJARZ" - 12/2011
"TERCJARZ" - 11/2011
"TERCJARZ" - 10/2011
"TERCJARZ" - 09/2011
"TERCJARZ" - 08/2011
"TERCJARZ" - 07/2011
"TERCJARZ" - 06/2011
"TERCJARZ" - 05/2011
"TERCJARZ" - 04/2011
"TERCJARZ" - 03/2011
"TERCJARZ" - 02/2011
"TERCJARZ" - 01/2011
"TERCJARZ" - 12/2010
"TERCJARZ" - 11/2010
"TERCJARZ" - 10/2010
"TERCJARZ" - 09/2010
"TERCJARZ" - 08/2010
"TERCJARZ" - 07/2010
"TERCJARZ" - 06/2010
"TERCJARZ" - 05/2010
"TERCJARZ" - 04/2010
"TERCJARZ" - 03/2010
"TERCJARZ" - 02/2010
"TERCJARZ" - 01/2010
"TERCJARZ" - 12/2009
"TERCJARZ" - 11/2009
"TERCJARZ" - 10/2009
"TERCJARZ" - 9/2009
"TERCJARZ" - 8/2009
"TERCJARZ" - 7/2009
"TERCJARZ" - 6/2009
"TERCJARZ" - 5/2009
"TERCJARZ" - 4/2009
"TERCJARZ" - 3/2009
"TERCJARZ" - 2/2009
"TERCJARZ" - 1/2009
"TERCJARZ" - 12/2008
"TERCJARZ" - 11/2008
"TERCJARZ" - 10/2008
"TERCJARZ" - 09/2008
"TERCJARZ" - 07-08/2008
"TERCJARZ" - 06/2008
"TERCJARZ" - 05/2008
"TERCJARZ" - 04/2008
"TERCJARZ" - 03/2008
"TERCJARZ" - 02/2008
"TERCJARZ" - 01/2008
"TERCJARZ" - 12/2007
"TERCJARZ" - 11/2007
"TERCJARZ" - 09-10/2007
"TERCJARZ" - 07-08/2007
"TERCJARZ" - 06/2007
"TERCJARZ" - 05/2007
"TERCJARZ" - 04/2007
"TERCJARZ" - 03/2007
"TERCJARZ" - 02/2007
Licznik Dnia
Dzisiaj odwiedzono nas 264 razy
"TERCJARZ" - 10/2013


MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY - 10/2013





Intencja dowolnej modlitwy obowiązująca Wspólnotę w październiku 2013 roku:







P O S T


Leksykon duchowości katolickiej mówi o poście w znaczeniu ścisłym jako o „powstrzymaniu się od przyjmowania pokarmu w określonym czasie” i w znaczeniu szerokim jako o „powstrzymaniu się na innych obszarach aktywności, np. od współżycia małżeńskiego, picia alkoholu, palenia papierosów” (Leksykon duchowości katolickiej, Lublin-Kraków 2002, s. 683).


1. Post w Piśmie świętym

Z różnymi formami postu spotykamy się w większości religii. W Starym Testamencie wierzący Żyd podejmuje post z różnych powodów:

• aby przygotować się na przyjęcie Bożego objawienia. Tak uczynił Mojżesz: „I był tam Mojżesz u Jahwe czterdzieści dni i czterdzieści nocy, i nie jadł chleba i nie pił wody. I napisał na tablicach słowa przymierza – Dziesięć słów” (Wj 34,28);

• aby wyprosić u Boga szczególną łaskę. Przykładem jest król Dawid, który „błagał Boga za chłopcem (poczętym w grzesznym związku z Betszebą) i zachowywał surowy post, a wróciwszy do siebie, całą noc leżał na ziemi” (2Sm 12,16). Post zarządza Ezdrasz w celu uproszenia u Boga łaski szczęśliwego powrotu z niewoli babilońskiej: „I tam nad rzeką Ahawa – ogłosiłem post, byśmy się umartwili przed Bogiem naszym, celem uproszenia od Niego szczęśliwej drogi dla nas, dla dzieci naszych i całego dobytku naszego” (Ezd 8,21);

• aby Bóg przebaczył ciężki grzech. Pości grzeszny król Achab, który chce odpokutować za podstępne zgładzenie Nabota: „rozdarł szaty i włożył wór na ciało oraz pościł” (1Krl 21,27). W tym duchu podejmują post wezwani przez proroka Jonasza do nawrócenia mieszkańcy Niniwy (Jon 3,7-10);

• w celu uproszenia u Boga łaski potrzebnej do wypełnienia powierzonego zadania: czynią tak Izraelici przed wojną z Beniaminitami: „wówczas wszyscy Izraelici i cały lud udali się do Betel, gdzie płacząc, trwali przed Jahwe i dnia tego pościli aż do wieczora… „ (Sdz 20,26); Z praktyką postu spotykamy się również w Nowym Testamencie:

• Jezus rozpoczyna swoją publiczną działalność od 40 dni postu i modlitwy na pustyni. Rezygnacja z napoju i pokarmu jest znakiem całkowitego zawierzenia Bogu Ojcu;

• Jezus stwierdza, że uwolnienie od niektórych rodzajów złych duchów dokonuje się jedynie przez post i modlitwę (Mt 17,21);

• Jezus nie neguje postu jako takiego, choć też nie wskazuje uczniom jego konkretnej formy. Przestrzega jednak przed obnoszeniem się z praktykami postnymi po to tylko, „aby ludziom się pokazać” (Mt 6,16);

• Dzieje Apostolskie mówią o poście jako praktyce znanej i łączonej z modlitwą poprzedzającą ważne wydarzenia. Tak było w Antiochii przy wyborze Pawła i Barnaby: „Gdy odprawili publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: „Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem. Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk wyprawili ich” (Dz 13,2-3);

• praktyka postu była częścią życia i posługiwania św. Pawła:
„…okazujemy się sługami Boga przez wszystko: przez wielką cierpliwość, wśród utrapień, przeciwności i ucisków, w chłostach, więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, nocnych czuwaniach i postach…” (2Kor 6,4-5).

Warto w tym miejscu przypatrzeć się symbolice liczby 40 w Piśmie świętym. 40 dni pościł Jezus na pustyni. Tyle samo trwał biblijny potop. Przez 40 dni i nocy pościł Mojżesz na górze Synaj. W ciągu 40 dni szedł Eliasz do góry Horeb. Do czterdziestodniowego postu wzywał mieszkańców Niniwy prorok Jonasz. Również inwazja Filistynów za czasów króla Dawida trwała 40 dni. Żydzi wędrowali 40 lat z Egiptu do Ziemi Obiecanej. Liczba 40 zatem w Piśmie świętym kojarzy się z dziełami oczyszczenia, przygotowania do jakiegoś ważnego wydarzenia. W nawiązaniu do tego Kościół przez 40 dni Wielkiego Postu przygotowuje się do świętowania pamiątki zmartwychwstania.


2. W praktyce Kościoła

Praktykę postu w pierwotnym Kościele potwierdza jedno z najstarszych, pochodzące z pierwszej połowy II wieku, pism Didache: „Wasze posty niech się nie zbiegają z postami obłudników. * Ponieważ oni poszczą drugiego i piątego dnia tygodnia,* wy pośćcie czwartego oraz w dzień przygotowania* /przed szabatem/”, czyli w obecną środę i piątek. Uzasadnienie postu piątkowego łączono ze wspomnieniem śmierci Jezusa, środa natomiast była kojarzona z dniem sprzedania Jezusa przez Judasza. Post polegał na całkowitym wstrzymaniu się od pokarmu do godziny trzeciej po południu. Praktykę postu łączono;

• z okresami liturgicznymi. Około IV wieku ostatecznie ukształtował się czterdziestodniowy post przed Wielkanocą. Poszczono także przed Bożym Narodzeniem. Zachowywano post także w wigilię niektórych świąt;

• z początkami czterech pór roku. Obchodzono wówczas tzw. „suche dni” obejmujące środę, piątek i sobotę. Obowiązywał wówczas post ścisły. Tradycja, która dziś zupełnie zanikła;

• z karą za popełniony grzech. W pokucie publicznej, wśród nakładanych za grzechy kar wynagradzających, były także posty. W jednym dokumencie z ok. 1008–1012 r. czytamy: „Fałszywie przez pożądanie złożyłeś przysięgę? 40 dni o chlebie i wodzie, przez kolejnych 7 lat. I póki żyjesz będziesz pościł o chlebie i wodzie we wszystkie piątki do końca życia”;

• z praktykami stanu pokutników „dobrowolnych”, którzy, choć nie musieli, dla większej doskonałości przyjmowali praktyki pokutne nakładane na grzeszników, w tym także surowe posty;

• z praktyką życia zakonnego, gdzie post staje się elementem tego sposobu życia;

• z ascezą. Post jest jedną z praktyk ascetycznych, służących do opanowania pożądliwości i ukształtowania człowieka doskonałego;

• z czasem poprzedzającym przyjęcie Komunii św.

Z czasem zaczęto podkreślać różnicę między postem, który polegał na ograniczeniu ilościowym i jakościowym w przyjmowanych pokarmach, a abstynencją, przez którą rozumiano rezygnację z niektórych pokarmów, np. mięsa.


3. Święty Franciszek i post

W postach praktykowanych przez św. Franciszka, których opisy nie są atak bardzo liczne , należy dostrzec jedna z praktyk ascetycznych i form umartwienia. Pisze św. Bonawentura; ”Dlatego gdy był zdrowy, z trudem i rzadko godził się jeść gotowane potrawy. Gdy sobie na to pozwolił, albo mieszał je z popiołem albo pozbawiał smaku przez dolanie wody. Cóż mówić o piciu wina, skoro nawet nie pił wody, gdy paliło Goo pragnienie. Wynajdywał sposoby większego umartwienia się i codziennie robił postępy dzięki ich praktykowaniu. Chociaż dotknął już szczytu doskonałości, to jednak rozpoczynając jakby od początku, wprowadzał nowe sposoby, by umartwieniami karać pożądliwość ciała” (Życiorys większy,5,1).

Dla Franciszka post:

• był formą umartwienia: „umartwiał się nie tylko przez powstrzymanie się od pokarmu” (Zbiór Asyski, 63);

• formą naśladowania Chrystusa poszczącego 40 dni na pustyni: „Z powodu specjalnego nabożeństwa do Niego, przez całe czterdzieści dni od święta Objawienia Pańskiego, czyli w tym czasie, kiedy Chrystus ukrył się na pustyni, udawał się na miejsce odosobnienia i zamknięty w celi, jak tylko mógł, ograniczał się w jedzeniu i piciu, oddawał się ciągłym postom, modlitwom i wielbieniu Boga” (Życiorys większy, 9,2). Czterdziestodniowe posty odprawiał także na cześć Świętych Piotra i Pawła oraz św. Michała;

• był formą składania Bogu ofiary: „Ubogi Chrystusa nie miał niczego innego, jak tylko dwa pieniążki, a mianowicie ciało i duszę, którymi mógł szafować ze szczodrobliwą miłością. Ofiarował je ciągle z miłości do Chrystusa, aby w każdym czasie jego ciało spalało się przez surowy post, a duch przez żar pragnienia…” (Życiorys większy, 9,3);

• formą uczczenia Męki Pańskiej: „Nie tylko zadręczał siebie płaczem, ale także powstrzymaniem się od jedzenia i picia ze względu na pamięć Męki Pańskiej” (Trzej towarzysze, 14);

• był czasem przygotowania to tak ważnego wydarzenia, jakim było napisanie Reguły w Fonte Colombo: „Kierowany przez Ducha Świętego udał się z dwoma towarzyszami na pewną górę. Tam pościł, zadowalając się tylko chlebem i wodą, i podyktował regułę według natchnień, jakie na modlitwie udzielał Duch Święty” (Życiorys większy, 4,11). Wzorem zapewne był tu Mojżesz poszczący przed napisaniem Prawa na górze Synaj. Skutkiem często praktykowanego przez zakonników postu było osłabienie ciała. Można wspomnieć tu owego brata w Rivotorto, który w nocy zbudził krzykiem wspólnotę, wołając, że umiera. Przyczyną, jak podaje źródło, były umartwienia i posty: „Albowiem pierwsi bracia, oraz inni, którzy przyszli po nich, przez długi czas umartwiali swoje ciała ponad miarę, nie tylko powstrzymując się od pokarmu i napoju, ale także przez czuwania, w zimnie i w pracy….” (Zbiór Asyski, 50,17). Później praktyki te zostały złagodzone, a Franciszek: „…ganił ponadto swoich braci zbyt surowych dla samych siebie, wyniszczających się zbytnio czuwaniami, postami i umartwieniami cielesnymi…” (Trzej towarzysze, 59 Regularne okresy postów, które były znane od początku Zakonu, zostały ujęte w normy prawne w Regule: „Niech poszczą od uroczystości Wszystkich Świętych do Bożego Narodzenia. Co do świętego postu, który zaczyna się od Objawienia Pańskiego i trwa nieprzerwanie przez czterdzieści dni i który Pan uświęcił swoim świętym postem, kto go dobrowolnie zachowuje, niech będzie błogosławiony od Pana, a kto nie chce, nie jest do niego zobowiązany. Lecz inny post (czterdziestodniowy) przed Zmartwychwstaniem Pańskim niech bracia zachowują. W innych zaś okresach obowiązani są do postu tylko w piątki. W razie oczywistej potrzeby nie są jednak bracia obowiązani do postu cielesnego” (Reguła zatwierdzona, 3,5- 10).


4. Post w historii III Zakonu

Owocem posługi kaznodziejskiej Franciszka i jego braci były zastępy mężczyzn i kobiet, którzy pragnęli, pozostając we własnych domach, czynić pokutę. Do nich, jak się przypuszcza, napisał list, w którym pisze także o poście: „Powinniśmy również pościć i powstrzymywać się od nałogów, i być katolikami” (List do wiernych – II redakcja, 32). Przepisy postne znalazły się także w najstarszym prawodawstwie III Zakonu: Memoriale propositi z 1221 r. i obowiązującej do 1883 r. Regule Mikołaja IV z 1289 r., w której czytamy: „Niech wszyscy wstrzymują się od jedzenia mięsa w poniedziałki, środy, piątki i soboty… W dniach, w których nie przypada post ścisły, mogą spożywać jajka i ser…. Będą pościć we wszystkie piątki całego roku… Będą pościli we wszystkie środy i piątki od uroczystości Wszystkich Świętych aż do Wielkanocy. Wreszcie niech zachowają wszystkie inne posty ustanowione przez Kościół albo wyznaczone przez biskupów z jakiejś szczególnej racji. Podczas postu od świętego Marcina do Bożego Narodzenia i od niedzieli Pięćdziesiątnicy aż do Wielkanocy niech nie ociągają się z zachowaniem codziennego – z wyjątkiem niedzieli – postu…” (5). Reguła dopuszczała jednak liczne wyjątki, jak choroba, ciężka praca, leczenie. Surowość przepisów postnych załagodziła Reguła Leona XIII z 1883 r. Czytamy w niej: „Każdy niech zachowa post w wigilie uroczystości Niepokalanego Poczęcia N. M. P. i św. Franciszka. Na szczególną pochwałę zasługują ci, którzy ponadto, według dawnej karności tercjarskiej, będą albo w piątki zachowywać post, albo w środy wstrzymywać się od mięsa” (Reguła Leona XIII, 2,4).

Obowiązująca obecnie Reguła Pawła VI, nawiązując do tradycji pokutnej zakonu „braci i sióstr od pokuty”, mówi ogólnie, pomijając konkretne praktyki pokutne, o konieczności podejmowania codziennej przemiany wewnętrznej, „którą Ewangelia nazywa nawróceniem” (Reguła Pawła VI, 7). Również obowiązujące obecnie Konstytucje Generalne sprawę postów ujmują ogólnie i nakazują dostosować się do przepisów Kościoła: „Praktyki pokutne, takie jak post i wstrzemięźliwość, tradycyjne wśród pokutników franciszkańskich, muszą być znane, doceniane i przeżywane zgodnie ze wskazaniami ogólnymi Kościoła” (13,3).


5. Obowiązujące obecnie przepisy postne

Post kościelny tradycyjnie dzieli się na:

• jakościowy (abstinentia), zwany wstrzemięźliwością od pewnych pokarmów,

• ilościowy, polegający na ograniczeniu ilości spożywanego posiłku,

• ścisły, będący połączeniem ilościowego i jakościowego.

Ponieważ Konstytucje Generalne mówią, że franciszkanie świeccy mają praktyki pokutne wypełniać zgodnie ze wskazaniami ogólnymi Kościoła, należy je zatem przypomnieć. Normuje je obecny Kodeks prawa kanonicznego. W kanonie 1251. nakazuje zachowanie wstrzemięźliwości od spożywania mięsa lub innych pokarmów we wszystkie piątki całego roku, z wyjątkiem tych, które przypadają w jakąś uroczystość. Do zachowania postu jakościowego zobowiązane są osoby od 14 roku do końca życia. Odnośnie do postu ścisłego kanon 1251. postanawia, iż wstrzemięźliwość i post obowiązują w Środę Popielcową i w piątek Męki i Śmierci Jezusa Chrystusa. Pojęcia „wstrzemięźliwość” i „post” dotyczą oczywiście postów jakościowego i ilościowego. Ten praktykowany post jest określony jako tzw. post ścisły. Obowiązuje on od ukończenia18 do rozpoczęcia 60 roku życia.


6. Motywacja postów

Posty i wstrzemięźliwość od niektórych pokarmów, np. są motywowane zasadniczo na dwa sposoby: naturalny i religijny.

6.1. Wymóg naturalny

Uzasadnia się podejmowanie mniej lub bardziej surowych postów aż do całkowitej abstynencji od pokarmów ze względów zdrowotnych. Zauważa się, że ludzie naszego kręgu cywilizacyjnego jedzą za dużo i niezdrowo, co jest przyczyną otyłości i wynikających z niej chorób. Post ma zatem sprzyjać „odtruciu organizmu”. Jest określany jako potrzebny do zdrowego funkcjonowania „odpoczynek fizjologiczny”. Ograniczenie przyjmowania pewnych pokarmów dotyczy chorych. W niektórych chorobach, np. w cukrzycy choremu może pomóc jedynie ściśle przestrzegana dieta, czyli swojego rodzaju post jakościowy. Ileż to proponowanych mniej lub bardziej cudownych diet, wiążących się z rezygnacją z niektórych pokarmów ma pomóc w walce z otyłością czy zachowaniem na długie lata zdrowia?

Motywacją najczęściej jest kult ciała, idealnej figury, tężyzny fizycznej. W Internecie możemy znaleźć informację o różnych dietach, np. Andersona, antycellulitowej, antystresowej, bananowej, cebulowej, chronometrycznej, hollywoodzkiej… żeby wymienić przykładem kilka, historie odchudzania się, cudowne preparaty czy tabletki pomagające zrzucić dodatkowe kilogramy. Proponuje się wczasy odchudzające i odmładzające, turnusy odchudzające, wczasy z dietą warzywno-owocową i makrobiotyczną, itd. Od ilości propozycji, form i rad można dostać zawrotu głowy. Niekiedy odnosi się wrażenie, że rodzi się jakaś pseudoreligia z własną ideologią, „kapłanami” (poprawnie trenerami), rytami, przykazaniami itd.

Kilka słów należy poświęcić wegetarianizmowi, przez który rozumie się rodzaj diety charakteryzującej się wyłączeniem produktów pochodzenia zwierzęcego: mięsa a czasami i nabiału. Nie naszym celem tutaj jest odmawianie ideologii licznym odmianom wegetarianizmu ani ich ocena. W chrześcijaństwie wegetarianizm znany był i praktykowany przez niektóre wspólnoty, w tym zakonne, jak np. znany także w Polsce zakon Kamedułów; z racji ascetycznych wstrzymują się oni do dzisiaj od spożywania mięsa i nabiału. Współczesny wegetarianizm to cała filozofia, sposób myślenia i życia. A także mieszanie/mylenie Ducha Świętego z Matką Gają, św. Franciszka z biocentrycznym guru. Uzasadniany jest on nie motywami ascetycznymi, ale najczęściej zdrowotnymi (wegetarianie są zdrowsi) i ekologicznymi (więcej pożytku jest z obsiania pastwisk niż hodowania zatruwających środowisko i drogich w hodowli zwierząt, których mięso i produkty zatruwają organizm. itp.). Nierzadko ideologię wegetariańską wpisują w swoje programy różne sekty.

6.2 Wymiar religijny postu

Post w wymiarze religijnym nie jest i nie może być oderwany od całej postawy pokutnej człowieka. Realizowane wezwanie do pokuty przejawia się w ciągłej przemianie, w której człowiek odrzuca zło, wybiera dobro i zmierza do doskonałości. Post jest ponadto jednym ze znamion pobożności chrześcijańskiej.

6.2.1.Post jako forma umartwienia i środek na drodze do doskonałości

Przez umartwienie rozumiemy podejmowaną walkę w celu ujarzmienia złych skłonności celem poddania ich woli, a woli – Bogu. Dzisiaj to łączone jest z samowychowaniem, wyrabianiem silnej woli: spartański surowy tryb życia, hartowanie się pomaga w panowaniu nad sobą. Post jest jedną z form umartwienia.

Post służy do umartwienia smaku i dotyczy pożywienia i napoju. Pokarm ma służyć człowiekowi do podtrzymania życia: człowiek je po to, aby żyć, a nie żyje po to, aby jeść. Post leczy łakomstwo, nazywane dzisiaj „nieumiarkowaniem w jedzeniu i piciu”. Święty Tomasz wylicza następstwa nieumiarkowania w jedzeniu: tępota umysłu, niepohamowana radość, gadatliwość, wyuzdanie w zachowaniu, zaburzenia w organizmie. Już w Starym Testamencie zauważono: „Z przejedzenia powstaje choroba” (Syr 31,30), „z przejedzenia wielu umarło, ale umiarkowany przedłuża swe życie” (Syr 37,37).

Trudno powiedzieć o pierwszeństwie dóbr duchowych u kogoś, kto zasiadając do stołu, przy jedzeniu i piciu o nich zapomina. Żyjący na przełomie VI/VII wieku ojciec Kościoła Wschodniego św. Jan Klimak powiada: „Otyłe i tłuste ptaki nie mogą wysoko polecieć! Silni przy stole, słabi są na modlitwie: opary żołądka uchodzą do głowy, tworząc ciemną chmurę, przez którą nie może przebić się światło Ducha Świętego. Jeżeli będziesz gładził lwa, czasami się udomowi, lecz ciało, im bardziej je kochasz, staje się rozwścieczoną bestią. Panuj nad łakomstwem, by ono cię nie opanowało”.

6. 2. 2. Post jako forma ekspiacji

Człowiek grzesząc, zaciąga winę i karę. Wina jest odpuszczona w sakramencie pokuty, kara stosowna do wielkości jest natomiast nałożona i powinna być wypełniona. Wśród kar tradycja, o czym wyżej wspominaliśmy, zna posty. Człowiek może dobrowolnie poddać się karze. Wśród kar ekspiacyjnych, czyli odpokutowania za swoje i innych grzechy i winy, są także nałożone posty.

6. 2. 3. Post jako wyrzeczenie się dla Boga

Punktem wyjścia są słowa Jezusa: „Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem” (Łk 14,33). Oddaj wszystko, co ci przeszkadza na drodze do Królestwa Bożego, dla którego rzeczy mają być na drugim planie. Dotyczy to także pokarmu i napoju: jestem gotów z nich zrezygnować, gdyż Bóg jest na pierwszym miejscu. Post wówczas staje się znakiem zaufania Bogu i miłości Boga ponad wszystko: dla Pana Boga zrezygnuję z pożywienia, alkoholu…

6. 2. 4. Post jako przygotowanie do ważnych wydarzeń

Mojżesz pości 40 dni przed otrzymaniem prawa na Synaju, Jezus przed rozpoczęciem publicznej działalności. Poszczono kiedyś przed Bożym Narodzeniem. W wielu domach zachowywany jest post w Wigilię Bożego Narodzenia i w Wielką Sobotę. Tradycja zna posty przed uroczystościami kościelnymi, jak np. przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 XII). Kościół praktykuje obecnie jedynie post czterdziestodniowy przed Wielkanocą. Przez narzucone sobie ograniczenia w przyjmowaniu pokarmów z większą wrażliwością oczekujemy zbliżających się świąt czy ważnych wydarzeń, a ich świętowanie jest pełniejsze.

Ważnym wydarzeniem jest także przyjęcie Komunii św. Kościół kiedyś wymagał przed jej przyjęciem postu od północy do Mszy św. włącznie. Dzisiejsza praktyka nakazuje powstrzymanie się od pokarmów na godzinę przed Komunią św.

6. 2. 5. Post i miłość bliźniego

Dzisiaj są katolicy, którzy praktykowanie postu łączą z miłością bliźniego, widząc w nim znak utożsamiania się chrześcijanina z ubogimi i głodującymi. W niektórych kręgach wiernych pojawił się zwyczaj spotykania się przy bardzo skromnym posiłku, podczas którego zbiera się zaoszczędzone na normalny obiad pieniądze z przeznaczeniem na pomoc głodującym czy na jakieś inne dzieło charytatywne.

6. 2. 6. Post jako znak posłuszeństwa i miłości Kościołowi

Czwarte przykazanie kościelne wymaga od katolików:
„zachowania nakazanych postów i wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych a w okresach pokuty wstrzymania się od uczestnictwa w zabawach”. Praktykowane przez wszystkich katolików byłyby widomym znakiem jedności, identyfikacji się, miłości, posłuszeństwa i szacunku do Kościoła.

6. 2. 7. Post i złe duchy

W kontekście uzdrowienia epileptyka, którego uczniowie nie mogli uwolnić od złego ducha, Jezus mówi: „Ten zaś rodzaj złych duchów wyrzuca się tylko modlitwą i postem” (Mt 17,21).


Zakończenie

Kończąc rozważania o poście, chcemy zwrócić uwagę na to, by nie stał się on celem samym w sobie, służył samozadowoleniu lub uznaniu przez innych. Wszystkie jego formy mają tylko wtedy sens, o ile pomagają człowiekowi w otwarciu się na Boga, sprzyjają nawróceniu i ułatwiają miłość bliźniego. Znamienne są tu słowa św. Franciszka: „Grzesznik może pościć, modlić się, płakać, dręczyć swoje ciało. Wszakże jednego nie może: pozostać wiernym swemu Bogu…” (Życiorys drugi, 134) i warte przypomnienia jest napomnienie Jezusa:
„Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zaprawdę powiadam wam: już odebrali swoją nagrodę. Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz, aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu, który jest w ukryciu. A Ojciec, który widzi w ukryciu, odda tobie” (Mt 6,16-18).

O. Alojzy Pańczak OFM






A K T U A L N O Ś C I


W dniu 14 września br. Wspólnota miejscowa przeżywała Dzień Skupienia. Po wspólnej adoracji, Mszy św., wygłoszonych konferencjach odbyła się tzw. agapa - spotkanie w salce przy słodyczach, kawie, herbacie.



KALENDARZ LITURGICZNY


02.10 - Wspomnienie obowiązkowe Świętych Aniołów Stróżów

03.10 - Nabożeństwo „Transitus” na pamiątkę śmierci św. Franciszka

04.10 - UROCZYSTOŚĆ ŚW. OJCA FRANCISZKA Z ASYŻU, Diakona, założyciela trzech zakonów

05.10
- Wspomnienie obowiązkowe św. Faustyny Kowalskiej, zakonnicy

07.10 - Wspomnienie obowiązkowe Najświętszej Maryi Panny Różańcowej

18.10 - Święto św. Łukasza, Ewangelisty

21.10 - Wspomnienie Bł. Jakuba Strzemię, biskupa

23.10 - obowiązkowe Św. Jana Kapistrana, kapłana Wspomnienie

22.10 - Wspomnienie obowiązkowe bł. Jana Pawła II, papieża

27.10 - Uroczystość poświęcenia własnego Kościoła

28.09 - Święto św. Apostołów, Szymona i Judy Tadeusza





WIADOMOŚCI DLA WSPÓLNOTY FZŚ


W każdą sobotę o godz. 11.00 – spotkanie Rycerzy św. Franciszka.

W każdy poniedziałek, po wieczornej Mszy świętej adoracja Najświętszego Sakramentu i wspólna modlitwa Litanią ku czci św. Franciszka.

W m-cu maju, czerwcu i październiku, nie ma adoracji po Mszy świętej, bowiem wystawienie Najświętszego Sakramentu jest podczas nabożeństw.


W każdy piątek o godz. 17.30 – udział w modlitwie różańcowej i nabożeństwie, a po wieczornej Mszy św. wspólna Modlitwa Brewiarzowa.


01-04.10 – Rekolekcje parafialne przed odpustem ku czci św. Franciszka

03.10 - Nabożeństwo „Transitus” na pamiątkę śmierci św. Franciszka, post dla tercjarzy

04.10 - UROCZYSTOŚĆ ŚW. OJCA FRANCISZKA Z ASYŻU, diakona, założyciela trzech zakonów – odpust parafialny, obecność członków FZŚ

15.10
- Spotkanie Rady - po wieczornej Mszy św.

27.10 - Spotkanie w salce – godz. 14.30, Msza św. – godz. 16.oo




TERCJARZ – MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY
Redakcja: s. B. Chełkowska, materiały pomocnicze do formacji ciągłej: ŻYCIE W POKUCIE FRANCISZKANINA ŚWIECKIEGO.
Opieka merytoryczna: O. Bonus Tomasz Dąbrowski OFM.
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a, 87 – 300 BRODNICA tel. (56) 498 25 07.
Adres e-mail: fzsbrodnica@go2.pl
Strona internetowa: www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl




Opracował i zamieścił: Titanic - Drukuj
2221192 Unikalnych wizyt

| Powered by PHP-Fusion | Webmastering & All Modified by: Titanic | |