Jesteśmy w sieci WWW już od 16 XII 2002r.!



Stała współpraca z serwisem: Rada Wspólnoty FZŚ Brodnica
M E N U
s t a r t

F A Q
Co to jest to FZŚ... ??
FZŚ W BRODNICY
Historia powstania brodnickiej Wspólnoty III Zakonu
Krótko o nas...
Skład Rady Wspólnoty
PATRONI FZŚ
Św. Franciszek z Asyżu
Św. Elżbieta Węgierska
Św. Ludwik IX
Bł. Aniela Salawa
PRAWODAWSTWO
Dokumenty FZŚ i FRA
Rada Narodowa FZŚ
Regiony FZŚ w Polsce
REGION GDAŃSKI FZŚ
Skład i siedziba Rady Regionu
Wspólnoty w Regionie
C Z Y T E L N I A
Pisma Św. Franciszka
Duchowość franciszkańska
Inne ciekawe artykuły
LITURGIA GODZIN
Teksty na dziś
Brewiarz.pl
L I N K O W N I A
Rada Międzynarodowa FZŚ
Wspólnoty Narodowe FZŚ
Rada Narodowa FZŚ w Polsce
Wspólnoty Regionalne FZŚ w Polsce
Wspólnoty Miejscowe FZŚ w Polsce
Mini Katalog WWW
D O W N L O A D
Miesięcznik "TERCJARZ"
Dokumenty FZŚ i FRA
Programy
Mp3

Wyszukiwarka

"TERCJARZ" - 11/2017
"TERCJARZ" - 10/2017
"TERCJARZ" - 09/2017
"TERCJARZ" - 08/2017
"TERCJARZ" - 07/2017
"TERCJARZ" - 06/2017
"TERCJARZ" - 05/2017
"TERCJARZ" - 04/2017
"TERCJARZ" - 03/2017
"TERCJARZ" - 02/2017
"TERCJARZ" - 01/2017
"TERCJARZ" - 12/2016
"TERCJARZ" - 11/2016
"TERCJARZ" - 10/2016
"TERCJARZ" - 09/2016
"TERCJARZ" - 08/2016
"TERCJARZ" - 07/2016
"TERCJARZ" - 06/2016
"TERCJARZ" - 05/2016
"TERCJARZ" - 04/2016
"TERCJARZ" - 03/2016
"TERCJARZ" - 02/2016
"TERCJARZ" - 01/2016
"TERCJARZ" - 12/2015
"TERCJARZ" - 11/2015
"TERCJARZ" - 10/2015
"TERCJARZ" - 09/2015
"TERCJARZ" - 08/2015
"TERCJARZ" - 07/2015
"TERCJARZ" - 06/2015
"TERCJARZ" - 05/2015
"TERCJARZ" - 04/2015
"TERCJARZ" - 03/2015
"TERCJARZ" - 02/2015
"TERCJARZ" - 01/2015
"TERCJARZ" - 12/2014
"TERCJARZ" - 11/2014
"TERCJARZ" - 10/2014
"TERCJARZ" - 09/2014
"TERCJARZ" - 08/2014
"TERCJARZ" - 07/2014
"TERCJARZ" - 06/2014
"TERCJARZ" - 05/2014
"TERCJARZ" - 04/2014
"TERCJARZ" - 03/2014
"TERCJARZ" - 02/2014
"TERCJARZ" - 01/2014
"TERCJARZ" - 12/2013
"TERCJARZ" - 11/2013
"TERCJARZ" - 10/2013
"TERCJARZ" - 09/2013
"TERCJARZ" - 08/2013
"TERCJARZ" - 07/2013
"TERCJARZ" - 06/2013
"TERCJARZ" - 05/2013
"TERCJARZ" - 04/2013
"TERCJARZ" - 03/2013
"TERCJARZ" - 02/2013
"TERCJARZ" - 01/2013
"TERCJARZ" - 12/2012
"TERCJARZ" - 11/2012
"TERCJARZ" - 10/2012
"TERCJARZ" - 09/2012
"TERCJARZ" - 08/2012
"TERCJARZ" - 07/2012
"TERCJARZ" - 06/2012
"TERCJARZ" - 05/2012
"TERCJARZ" - 04/2012
"TERCJARZ" - 03/2012
"TERCJARZ" - 02/2012
"TERCJARZ" - 01/2012
"TERCJARZ" - 12/2011
"TERCJARZ" - 11/2011
"TERCJARZ" - 10/2011
"TERCJARZ" - 09/2011
"TERCJARZ" - 08/2011
"TERCJARZ" - 07/2011
"TERCJARZ" - 06/2011
"TERCJARZ" - 05/2011
"TERCJARZ" - 04/2011
"TERCJARZ" - 03/2011
"TERCJARZ" - 02/2011
"TERCJARZ" - 01/2011
"TERCJARZ" - 12/2010
"TERCJARZ" - 11/2010
"TERCJARZ" - 10/2010
"TERCJARZ" - 09/2010
"TERCJARZ" - 08/2010
"TERCJARZ" - 07/2010
"TERCJARZ" - 06/2010
"TERCJARZ" - 05/2010
"TERCJARZ" - 04/2010
"TERCJARZ" - 03/2010
"TERCJARZ" - 02/2010
"TERCJARZ" - 01/2010
"TERCJARZ" - 12/2009
"TERCJARZ" - 11/2009
"TERCJARZ" - 10/2009
"TERCJARZ" - 9/2009
"TERCJARZ" - 8/2009
"TERCJARZ" - 7/2009
"TERCJARZ" - 6/2009
"TERCJARZ" - 5/2009
"TERCJARZ" - 4/2009
"TERCJARZ" - 3/2009
"TERCJARZ" - 2/2009
"TERCJARZ" - 1/2009
"TERCJARZ" - 12/2008
"TERCJARZ" - 11/2008
"TERCJARZ" - 10/2008
"TERCJARZ" - 09/2008
"TERCJARZ" - 07-08/2008
"TERCJARZ" - 06/2008
"TERCJARZ" - 05/2008
"TERCJARZ" - 04/2008
"TERCJARZ" - 03/2008
"TERCJARZ" - 02/2008
"TERCJARZ" - 01/2008
"TERCJARZ" - 12/2007
"TERCJARZ" - 11/2007
"TERCJARZ" - 09-10/2007
"TERCJARZ" - 07-08/2007
"TERCJARZ" - 06/2007
"TERCJARZ" - 05/2007
"TERCJARZ" - 04/2007
"TERCJARZ" - 03/2007
"TERCJARZ" - 02/2007
Licznik Dnia
Dzisiaj odwiedzono nas 25 razy
"TERCJARZ" - 08/2013

MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY - 08/2013





Intencja dowolnej modlitwy obowiązująca Wspólnotę w sierpniu 2013 roku:







Sakrament pokuty i kierownictwo duchowe


Św. Franciszek podjął się zadania odnowienia wiary Kościoła na podstawie słów, które Jezus wypowiedział z krzyża do niego „Franciszku, idź i odnów mój Kościół”. Wśród wielu zadań tej odnowy Kościoła było zadanie odnowienia – Sakrament pokuty. Jak mówi Reguła dla franciszkanów świeckich z 1978 roku: ten sakrament stał się u św. Franciszka szczególnym znakiem miłosierdzia Ojca i źródłem Łaski (Reg 7). Św. Franciszek z naciskiem zachęcał braci, aby zawsze się spowiadali, nawet nie przed kapłanem, jeśli nie było osoby duchownej. Potwierdzają tę prawdę dobitnie niemal zarówno jego listy, jak i reguły, czy do braci w zakonie czy do osób świeckich ze wskazaniem na pokutowanie za grzechy. Tak jest do dziś, dlatego art. 13 KG zachęca: Niech często przystępują (franciszkanie świeccy) do sakramentu pojednania i troszczą się o jego sprawowanie wspólnotowe, zarówno w swojej wspólnocie, jak i z całym ludem Bożym. Art. 14,3 KG mówi: Niech uczestniczą w sakramentach Kościoła, troszcząc się nie tylko o uświęcenie osobiste, ale również o to, aby przyczyniać się do wzrostu Kościoła i rozszerzania się Królestwa. Statut Narodowy dopowiada o formacji duchowej i życiu modlitwy w art. 9: „...szczególnie wpatrując się w św. Franciszka (...) niech rozwijają w sobie ducha świętej modlitwy i pobożności”.


Czym jest sakrament pokuty?

Ustanowił go Pan Jezus. KKK 1441: Tylko Bóg przebacza grzechy. Ponieważ Jezus jest Synem Bożym, mówi o sobie: „Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” (Mk 2,10) i wykonuje tę Boską władzę: „Odpuszczone są twoje grzechy” (Mk 2,5; Łk 7,48). Ponadto, na mocy swego Boskiego autorytetu Jezus daje tę władzę ludziom, by ją wykonywali w Jego imieniu. Ta prawda powinna mocno przeniknąć w nasze serca i rozum, abyśmy nigdy nie traktowali tego sakramentu „po ludzku” to znaczy: jako spotkanie z kapłanem. Jest to wielka przeszkoda na drodze naszej przemiany w zaufanie w Bożą łaskę miłosierdzia. Trzeba podejść do tego sakramentu z głęboką wiarą, że spotykam się z Bogiem, że to jest spotkanie w Duchu Świętym w Jego Miłosierdziu. Ten sakrament jest jedną z najpiękniejszych rozmów z Bogiem.


Rachunek sumienia

Jest początkiem dialogu z Duchem Świętym. Z własnej woli angażujemy całą pamięć, aby przypomnieć wszystkie grzechy. KKK 1454: Do przyjęcia sakramentu pokuty należy przygotować się przez rachunek sumienia, przeprowadzony w świetle słowa Bożego. Najbardziej nadają się do tego teksty, których należy szukać w Dekalogu i w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: w Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich. Ponadto ważne jest doświadczenie życiowe, które wskazuje na głos sumienia. Konieczne jest, aby szczerze rozmawiać z Bogiem o sobie w tzw: „cztery oczy”. Rachunek sumienia powinien być realizowany już przy różnych spotkaniach z Bogiem. Zachęca się, aby każdego dnia wieczorem czynić rachunek sumienia. Bóg chce, abyśmy mu wszystko mówili jak „przyjacielowi”. Nie wolno nam tego rachunku potraktować jak rachunku w sklepie, jako przygotowaną wyliczankę grzechów (towarów). Nie można też zatrzymać się tylko na poznaniu swoich słabości, ale potrzebuje on głębszego zamyślenia nad tymi słabościami, aby wejść na drogę stałej pracy nad sobą. Rachunek sumienia jest okazją, aby wybrać szczególną słabość, nad którą będę pracował w nieokreślonym czasie.


Żal za grzechy

To drugi krok na drodze poznania prawdy o sobie. Człowiek z głosem sumienia uwrażliwia się na krzywdę, którą wyrządził; na ból, który zadał; na zranienie, które po sobie pozostawił. Bez tego głosu sumienia mój dalszy dialog z Bogiem stanie się powierzchowny, może zniwelować cały wysiłek uczynionego rachunku sumienia do utraty woli pracy nad sobą. W żalu za grzechy muszę sobie postawić popularne zapytanie: Kim jesteś Ty – Boże? – kim jestem – tak naprawdę – „ja”. Muszę zobaczyć w obliczu Boga miłości, jak „moje ja” jest zdolne do wielorakiego zła. Ten drugi warunek spowiedzi świętej, aby go dobrze wypełnić, wymaga nieustannego rozmyślania nad różnymi perykopami Ewangelii, gdzie znajdziemy odpowiedź od Boga, jak żałować za swe grzechy. Konieczne jest zatem rozważyć przypowieść o Synu Marnotrawnym, przypowieści o dłużnikach, o człowieku, z którego serca wypływają grzechy, o kobiecie, której wiele odpuszczono itp. KKK 1452: Gdy żal wypływa z miłości do Boga miłowanego nade wszystko, jest nazywany „żalem doskonałym” lub „żalem z miłości”. Taki żal odpuszcza grzechy powszednie. Przynosi on także przebaczenie grzechów śmiertelnych, jeśli zawiera mocne postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe. KKK 1453: Także żal nazywany „niedoskonałym” jest darem Bożym, poruszeniem Ducha Świętego. Rodzi się on z rozważania brzydoty grzechu lub lęku przed wiecznym potępieniem i innymi karami, które grożą grzesznikowi (żal ze strachu). Takie poruszenie sumienia może zapoczątkować wewnętrzną ewolucję, która pod działaniem łaski może zakończyć się rozgrzeszeniem sakramentalnym. Żal niedoskonały nie przynosi jednak przebaczenia grzechów ciężkich, ale przygotowuje do niego w sakramencie pokuty.


Postanowienie poprawy

Spełnia się, jeśli właściwie zrealizujemy dwa poprzednie warunki spowiedzi świętej. Dobrze przemyślany rachunek sumienia i godnie przeżyty żal za grzechy mocno wpływają na człowieka. Zrozumiał, że chce coś ze sobą zrobić. Chce się wyzwolić od zła lub pomnożyć dobro. Aktywność woli wzrasta zarówno, by wyzwolić się od zła, jak i by dokonywać w sobie zmiany na lepsze. Wtedy człowiek szuka sposobu na wynagrodzenie zła, którego się dopuścił. Ma w sobie silne pragnienie zmian. Obiera sobie cel przemiany. Jednocześnie trzeba sobie zdać sprawę, że osiągnięcie celu nie jest najważniejsze – bo rozumie, że właściwie jest nie osiągalny ten cel – ale ważna jest metoda pracy nad dążeniem do tego celu. Człowiek musi opracować plan tej pracy. Widzieć w sercu ten plan w dłuższej perspektywie oraz wypracowywać coraz to nowsze kroki, które pomogą w realizacji tej dobrej przemiany. SN w art. 10 przypomina, by osiągać cnoty „Członkowie FZŚ niech pielęgnują takie wartości ewangeliczne jak: ubóstwo, skromność, prostota, bycie mniejszymi, gościnność, otwartość, tolerancja i wrażliwość na innych ludzi, szczególnie tych najmniejszych w oczach świata, oraz cierpliwość w doświadczeniach, radość i pokój ducha, wynikające z całkowitego zawierzenia Bogu (KG 10; 15,1-3; 18,2;19,2).


Szczere wyznanie grzechów

Nasza obecność przy kratkach konfesjonału jest aktem wyznania wiary w Boże miłosierdzie. Dla każdego z nas ta chwila jest sprawdzianem, czy chcę zaspokoić mój naruszony grzechami egoizm, czy chcę Bożego miłosierdzia. W tych krótkich chwilach rozmowy muszę jeszcze raz zrobić wszystko, by pokonać ludzkie strony tej spowiedzi i być mimo nawet szczerości wyznania grzechów przeświadczonym, że z Bogiem rozmawiam, że jakiekolwiek słowa w dialogu penitenta i kapłana padają, są słowami natchnionymi od Boga dla mojego duchowego życia. Boga nie można oszukać zarówno zatajeniem grzechu, ale i złym przygotowaniem do tej rozmowy przy kratkach konfesjonału. KKK 1456: Wyznanie grzechów wobec kapłana stanowi istotną część sakramentu pokuty. „Na spowiedzi penitenci powinni wyznać wszystkie grzechy śmiertelne, których są świadomi po dokładnym zbadaniu siebie, chociaż byłyby najbardziej skryte i popełnione tylko przeciw dwu ostatnim przykazaniom Dekalogu, ponieważ niekiedy ciężej ranią one duszę i są bardziej niebezpieczne niż popełnione jawnie”. Gdy wierni Chrystusa starają się wyznać wszystkie grzechy, które sobie przypominają, niewątpliwie przedstawiają je wszystkie Bożemu miłosierdziu. Ci, którzy postępują inaczej i świadomie ukrywają niektóre grzechy, nie przedkładają dobroci Bożej tego, co mogłaby ona odpuścić za pośrednictwem kapłana. „Jeśli bowiem chory wstydzi się odkryć ranę lekarzowi, sztuka lekarska tego nie uleczy, czego nie rozpozna”.


Zadośćuczynienie

Ten piąty warunek dobrej spowiedzi świętej jest przez nas do końca niezrozumiany. Często go traktujemy jako zadaną przez kapłana pokutę, która odnosi się do określonej modlitwy, a którą szybko spełniamy i wtedy pewni siebie, że Bóg mi przebaczył – już nic nie robimy, aby się zmienić w dłuższej perspektywie. Zadośćuczynienie jest sprawdzianem właściwego potraktowania postanowienia poprawy. Jest on sprawdzianem praktycznym tego postanowienia. Czy realizuję krok po kroku metody pracy nad celem, który obrałem? Zadośćuczynienie zatem ma na celu stałą pracę nad sobą, a nie jednorazowe odmówienie modlitwy. KKK 1459: Wiele grzechów przynosi szkodę bliźniemu. Należy uczynić wszystko, co możliwe, aby ją naprawić (na przykład oddać rzeczy ukradzione, przywrócić dobrą sławę temu, kto został oczerniony, wynagrodzić krzywdy). Wymaga tego zwyczajna sprawiedliwość. Ponadto grzech rani i osłabia samego grzesznika, a także jego relację z Bogiem i z drugim człowiekiem. Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie usuwa wszelkiego nieporządku, jaki wprowadził grzech. Grzesznik podźwignięty z grzechu musi jeszcze odzyskać pełne zdrowie duchowe. Powinien zatem zrobić coś więcej, by naprawić swoje winy: powinien „zadośćuczynić” w odpowiedni sposób lub „odpokutować” za swoje grzechy. To zadośćuczynienie jest nazywane także „pokutą”.


Kierownictwo duchowe

Jest między innymi przedłużeniem dobrej spowiedzi św. To spotkanie również jest objęte tajemnicą spowiedzi św. Służy pomocą w realizacji postanowienia poprawy i zadośćuczynieniu. Niektórzy ludzie wiedzą, że nie dają sami sobie radę nad przemianą życia. Oczekują indywidualnego wsparcia. KKK 1879: Osoba ludzka potrzebuje życia społecznego. Przez wymianę z innymi, wzajemną służbę i dialog z braćmi człowiek rozwija swoje możliwości; w ten sposób odpowiada na swoje powołanie. Zaleca się, by kierownikiem duchownym był spowiednik, ale nie musi on być. KKK 1466: Spowiednik nie jest panem, lecz sługą Bożego przebaczenia. Szafarz tego sakramentu powinien łączyć się z intencją i miłością Chrystusa. Powinien mieć głęboką znajomość chrześcijańskiego postępowania, doświadczenie w sprawach ludzkich, szacunek i delikatność wobec tego, który upadł; powinien kochać prawdę, być wierny Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła i cierpliwie prowadzić penitenta do uzdrowienia. Celem kierownictwa duchowego jest wspólna droga penitenta i duchownego do rozeznania problemu, lecz nie rozwiązania go. Rozwiązać ten problem ma obowiązek sam penitent z własnej woli. Musi sam on dojść do odpowiedzi na ten problem, z którym z czasem okaże się, że może będzie musiał umiejętnie z nim żyć. Nie wolno nam wykorzystywać kierownictwa duchowego do zaspokojenia własnego egoizmu, które kieruje się wyłącznie do tzw. wyżalenia się z problemów, a nie rozpoczęcia przemiany wewnętrznej. Spotkania takie są zalecane poza konfesjonałem ze względu na czas rozmowy, ale dobrze, jeśli kończą się Bożym miłosierdziem. Nie jest konieczne, by zawsze mieć kierownika duchowego. Bóg „zazdrosny” chce też, aby człowiek całkowicie Jemu zaufał w życiu, Jego opatrzności. Zachęca się też, by dokonywać wyboru kierownika, z którym pewne predyspozycje sprzyjałyby konstruktywnej rozmowie. Dlatego trzeba wyprosić u Boga odpowiedniego kierownika duchowego.

O. Tobiasz Kołodziejczyk OFM









Czyny pojednania



Rozumienie pojednania

Dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka – uczynił go obrazem swej własnej wieczności. Śmierć weszła na świat przez zawiść diabła i doświadczają jej ci, którzy do niego należą (Mdr 2,23-24). Tak o mrocznej rzeczywistości grzechu mówi Biblia (por.KKK 38). Nie grzech jednak stanowi o tożsamości człowieka. Czymś bardziej pierwotnym od grzechu jest miłość Boga do człowieka, która na długo poprzedza pojawienie się grzechu, obecna w Bogu jeszcze przed stworzeniem człowieka i założeniem świata (por.EF 1,4). Zaraz po grzechu pierworodnym, w tzw. Protoewangelii, Bóg ukazuje całą prawdę o grzechu i o Zbawicielu człowieka (por. Rdz 3,15). To, co było niejasno odsłonięte w Starym Testamencie, wyjaśnia się i realizuje we wcieleniu Syna Bożego i dokonanym prze Niego Odkupieniu. Chrystus jest więc Boskim Antidotum na grzech, będąc naszym pojednaniem z Bogiem (por.RP 7). Po dokonaniu zbawienia Chrystus, odchodząc do Ojca, zlecił swoją misje i posługę pojednania Kościołowi, jako sakramentowi jedności całej ludzkości (por. 2Kor 5,18;KK 1;;KDK42). Tak więc odwieczny zamiar Bożej miłości nie został zmieniony nawet przez grzech człowieka.

Jan Paweł II mówi w Reconciliatio et Paenitentia (RP) o grzechu śmiertelnym jako o bezpośredniej przyczynie rozbicia jedności z Bogiem i między ludźmi. Ten właśnie grzech ciężko obraża Boga, a w końcu zwraca się przeciwko samemu człowiekowi z ciemną, potężną i niszczycielską siłą (RP 17), zadając mu wewnętrzną ranę rozbijającą jedność małżeństw, rodzin, społeczeństw i całych narodów (RP 2), doprowadzając wręcz do inwazji grzechu w świecie (KKK 401). Ten łańcuch zła może być przezwyciężony tylko w Chrystusie, który jest naszym pojednaniem z Bogiem (RP 4). Lektura powyższego dokumentu skłania nas do oczywistych wniosków, co do istoty i natury pojednania, jak i czynów, które prowadzą do pojednania, oraz tych, które z niego wypływają. Sformułujemy to w pięciu punktach. Oto one:

1. W najgłębszym i najpełniejszym rozumieniu pojednanie ma charakter głęboko religijny; aspekt społeczny (jako zjawisko społeczne), czy psychologiczny (jako subiektywne przeżycie) nie wystarczają do wyjaśnienia istoty pojednania (por. RP 4).

2. Warunkiem koniecznym pojednania jest właściwe poczucie grzechu i uznanie się grzesznikiem potrzebującym nawrócenia i zbawienia (por. RP 18).

3. Wszyscy potrzebują nawrócenia i pojednania z Bogiem (RP 13): Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli (Rz 5,12); Wszyscy zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie. Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania dzięki wierze, mocą Jego krwi (Rz 3,23-25).

4. Pojednanie jest darem Boga, nieodłącznie związanym z pokutą i nawróceniem, czyli pokonaniem radykalnego rozdarcia, jakim jest grzech i powrotem do Ojca (RP 4).

5. Czynienie pokuty jest skuteczne tylko wtedy, gdy wyraża się w konkretnych aktach i uczynkach pokutnych (RP 4), a nie zatrzymuje się na samych pojęciach abstrakcyjnych (RP 13).

W świetle powyższych wniosków możemy powiedzieć, że samo pojednanie jest czymś więcej, niż tylko przebaczeniem doznanych krzywd (przebaczenie należy tu do jednego z najważniejszych elementów w pojednaniu). Pojednanie, według O’Collins`a, jest ponownym stworzeniem stanu przyjaźni po sytuacji, która powstała w skutek jakiegoś sporu lub odłączenia się od wspólnoty, z osobami, z którymi zniszczona została więź miłości. Jest to zatem coś więcej niż pogodzenie się zwaśnionych stron i zakończenie historii nienawiści oraz konfliktów, to coś więcej niż pakt o nieagresji, albo stan zimnej wojny, lub względnej tolerancji. Pojednanie jest czymś więcej. To coś więcej jest możliwe tylko dzięki pojednaniu z Bogiem i bliźnimi w Chrystusie, jako pokonanie oddzielającego nas muru wrogości, jakim jest grzech: On bowiem (Chrystus) jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość, by w ten sposób jednych jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości (Ef 2, 14.16). Pojednanie jest więc, oprócz przezwyciężania podziałów i niezgody, budowaniem cywilizacji miłości opartej na uniwersalnych wartościach pokoju, solidarności, sprawiedliwości i wolności w Chrystusie, czyniąc ten świat bardziej ludzkim (por. Orędzie Papieża Pawła VI z 11.05.1975; por. także Tertio millennio adveniente, 52).

Pojednanie grzesznika z Bogiem papież nazywa pojednaniem źródłowym, pierwotnym pojednaniem owocującym przemianą życia zgodną z wewnętrznym nawróceniem. To z kolei jest podstawą do pojednania z samym sobą, a następnie z bliźnimi i całym stworzeniem (por. RP 4).


Podsumowanie

Opisane czyny pojednania dotyczą wszystkich ludzi, którzy chcą na nowo odbudować zniszczone przez grzech więzy małżeńskie, rodzinne, czy relacje przyjacielskie. Jedynie na płaszczyźnie religijnej jest możliwość wejścia w dogłębne przebaczenie i pojednanie z Bogiem, które Jan Paweł II nazywa pojednaniem źródłowym, czyli podstawowym, bazowym, do pojednania z samym sobą, z bliźnim i całym stworzeniem. Skutki grzechu bowiem zaburzają wszystkie te relacje, a dopiero proces pojednania się z Bogiem czyni możliwym odbudowanie zburzonych przez grzech ludzkich relacji i czynienia świata lepszym w oparciu o Bożą miłość.

Jedność, zdaniem papieża, nie może ukrywać, ani uciekać od spraw, które dzielą, nie może też opierać się na łatwych kompromisach. Wymaga nawrócenia, wzajemnego przebaczenia, dialogu w prawdzie, w którym pojednanie dokonuje się na modlitwie oraz na uległości wobec działania Ducha Świętego, który jest właściwym Duchem jedności i pokoju (RP 9). Pojednanie nie może być mniej głębokie niż sam rozłam. Tęsknota za pojednaniem i ono samo będą w takiej mierze pełne i skuteczne, w jakiej zdołają uleczyć ową pierwotną ranę, będącą źródłem wszystkich innych, czyli grzech (RP 3).

O. Andrzej Romanowski OFMCap






A K T U A L N O Ś C I


W dniach od 21 do 23 czerwca br Wspólnota FZŚ uczestniczyła w rekolekcjach zamkniętych w Zamku Bierzgłowskim koło Torunia, organizowanych przez Region Gdański.

4 lipca br. przedstawiciele Wspólnoty FZŚ uczestniczyli w Regionalnym Dniu Skupienia w Chełmnie.



KALENDARZ LITURGICZNY


02.08 - Święto NMP Anielskiej z Porcjunkuli

06.08 - Święto Przemienia Pańskiego

08.08 - Święto św. Dominika, prezbitera, założyciela Zakonu Kaznodziejskiego

09.08 - Święto św. Teresy Benedykty od Krzyża (Edyty Stein), dziewicy i męczennicy, współpatronki Europy

10.08 - Święto św. Wawrzyńca, diakona i męczennika

14.08 - Wspomnienie obowiązkowe św. Maksymiliana Marii Kolbego, prezbitera i męczennika

15.08 - UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

20.08
- Wspomnienie obowiązkowe św. Bernarda, opata i doktora Kościoła

22.08 - Wspomnienie obowiązkowe Najświętszej Maryi Panny, Królowej

24.08 - Święto św. Bartłomieja, Apostoła

25.08- Wspomnienie św. Ludwika, patrona FZŚ

26.08 - UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY CZĘSTOCHOWSKIEJ

28.08
- Wspomnienie obowiązkowe św. Augustyna, biskupa i doktora Kościoła

29.08 - Wspomnienie obowiązkowe Męczeństwa św. Jana Chrzciciela





WIADOMOŚCI DLA WSPÓLNOTY FZŚ


W każdą sobotę o godz. 11.00 – spotkanie Rycerzy św. Franciszka.

W każdy poniedziałek, po wieczornej Mszy świętej adoracja Najświętszego Sakramentu i wspólna modlitwa Litanią ku czci św. Franciszka.

W m-cu maju, czerwcu i październiku, nie ma adoracji po Mszy świętej, bowiem wystawienie Najświętszego Sakramentu jest podczas nabożeństw.


W każdy piątek o godz. 17.30 – udział w modlitwie różańcowej i nabożeństwie, a po wieczornej Mszy św. wspólna Modlitwa Brewiarzowa.


02.08 – Święto NMP Anielskiej z Porcjunkuli

20.08 – Spotkanie Rady - po wieczornej Mszy św.

16/17.08 – Nawiedzenie parafii przez kopię Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej

25.08 – Spotkanie w salce – godz. 14.30, Msza św. - 16.00




TERCJARZ – MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY
Redakcja: s. B. Chełkowska, materiały pomocnicze do formacji ciągłej: ŻYCIE W POKUCIE FRANCISZKANINA ŚWIECKIEGO, opieka merytoryczna: O. Bonus Tomasz Dąbrowski OFM.
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a, 87 – 300 BRODNICA tel. (56) 498 25 07.
Adres e-mail: fzsbrodnica@go2.pl
Strona internetowa: www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl



Opracował i zamieścił: Titanic - Drukuj
2269202 Unikalnych wizyt

| Powered by PHP-Fusion | Webmastering & All Modified by: Titanic | |