Jesteśmy w sieci WWW już od 16 XII 2002r.!



Stała współpraca z serwisem: Rada Wspólnoty FZŚ Brodnica
M E N U
s t a r t

F A Q
Co to jest to FZŚ... ??
FZŚ W BRODNICY
Historia powstania brodnickiej Wspólnoty III Zakonu
Krótko o nas...
Skład Rady Wspólnoty
PATRONI FZŚ
Św. Franciszek z Asyżu
Św. Elżbieta Węgierska
Św. Ludwik IX
Bł. Aniela Salawa
PRAWODAWSTWO
Dokumenty FZŚ i FRA
Rada Narodowa FZŚ
Regiony FZŚ w Polsce
REGION GDAŃSKI FZŚ
Skład i siedziba Rady Regionu
Wspólnoty w Regionie
C Z Y T E L N I A
Pisma Św. Franciszka
Duchowość franciszkańska
Inne ciekawe artykuły
LITURGIA GODZIN
Teksty na dziś
Brewiarz.pl
L I N K O W N I A
Rada Międzynarodowa FZŚ
Wspólnoty Narodowe FZŚ
Rada Narodowa FZŚ w Polsce
Wspólnoty Regionalne FZŚ w Polsce
Wspólnoty Miejscowe FZŚ w Polsce
Mini Katalog WWW
D O W N L O A D
Miesięcznik "TERCJARZ"
Dokumenty FZŚ i FRA
Programy
Mp3

Wyszukiwarka

"TERCJARZ" - 04/2017
"TERCJARZ" - 03/2017
"TERCJARZ" - 02/2017
"TERCJARZ" - 01/2017
"TERCJARZ" - 12/2016
"TERCJARZ" - 11/2016
"TERCJARZ" - 10/2016
"TERCJARZ" - 09/2016
"TERCJARZ" - 08/2016
"TERCJARZ" - 07/2016
"TERCJARZ" - 06/2016
"TERCJARZ" - 05/2016
"TERCJARZ" - 04/2016
"TERCJARZ" - 03/2016
"TERCJARZ" - 02/2016
"TERCJARZ" - 01/2016
"TERCJARZ" - 12/2015
"TERCJARZ" - 11/2015
"TERCJARZ" - 10/2015
"TERCJARZ" - 09/2015
"TERCJARZ" - 08/2015
"TERCJARZ" - 07/2015
"TERCJARZ" - 06/2015
"TERCJARZ" - 05/2015
"TERCJARZ" - 04/2015
"TERCJARZ" - 03/2015
"TERCJARZ" - 02/2015
"TERCJARZ" - 01/2015
"TERCJARZ" - 12/2014
"TERCJARZ" - 11/2014
"TERCJARZ" - 10/2014
"TERCJARZ" - 09/2014
"TERCJARZ" - 08/2014
"TERCJARZ" - 07/2014
"TERCJARZ" - 06/2014
"TERCJARZ" - 05/2014
"TERCJARZ" - 04/2014
"TERCJARZ" - 03/2014
"TERCJARZ" - 02/2014
"TERCJARZ" - 01/2014
"TERCJARZ" - 12/2013
"TERCJARZ" - 11/2013
"TERCJARZ" - 10/2013
"TERCJARZ" - 09/2013
"TERCJARZ" - 08/2013
"TERCJARZ" - 07/2013
"TERCJARZ" - 06/2013
"TERCJARZ" - 05/2013
"TERCJARZ" - 04/2013
"TERCJARZ" - 03/2013
"TERCJARZ" - 02/2013
"TERCJARZ" - 01/2013
"TERCJARZ" - 12/2012
"TERCJARZ" - 11/2012
"TERCJARZ" - 10/2012
"TERCJARZ" - 09/2012
"TERCJARZ" - 08/2012
"TERCJARZ" - 07/2012
"TERCJARZ" - 06/2012
"TERCJARZ" - 05/2012
"TERCJARZ" - 04/2012
"TERCJARZ" - 03/2012
"TERCJARZ" - 02/2012
"TERCJARZ" - 01/2012
"TERCJARZ" - 12/2011
"TERCJARZ" - 11/2011
"TERCJARZ" - 10/2011
"TERCJARZ" - 09/2011
"TERCJARZ" - 08/2011
"TERCJARZ" - 07/2011
"TERCJARZ" - 06/2011
"TERCJARZ" - 05/2011
"TERCJARZ" - 04/2011
"TERCJARZ" - 03/2011
"TERCJARZ" - 02/2011
"TERCJARZ" - 01/2011
"TERCJARZ" - 12/2010
"TERCJARZ" - 11/2010
"TERCJARZ" - 10/2010
"TERCJARZ" - 09/2010
"TERCJARZ" - 08/2010
"TERCJARZ" - 07/2010
"TERCJARZ" - 06/2010
"TERCJARZ" - 05/2010
"TERCJARZ" - 04/2010
"TERCJARZ" - 03/2010
"TERCJARZ" - 02/2010
"TERCJARZ" - 01/2010
"TERCJARZ" - 12/2009
"TERCJARZ" - 11/2009
"TERCJARZ" - 10/2009
"TERCJARZ" - 9/2009
"TERCJARZ" - 8/2009
"TERCJARZ" - 7/2009
"TERCJARZ" - 6/2009
"TERCJARZ" - 5/2009
"TERCJARZ" - 4/2009
"TERCJARZ" - 3/2009
"TERCJARZ" - 2/2009
"TERCJARZ" - 1/2009
"TERCJARZ" - 12/2008
"TERCJARZ" - 11/2008
"TERCJARZ" - 10/2008
"TERCJARZ" - 09/2008
"TERCJARZ" - 07-08/2008
"TERCJARZ" - 06/2008
"TERCJARZ" - 05/2008
"TERCJARZ" - 04/2008
"TERCJARZ" - 03/2008
"TERCJARZ" - 02/2008
"TERCJARZ" - 01/2008
"TERCJARZ" - 12/2007
"TERCJARZ" - 11/2007
"TERCJARZ" - 09-10/2007
"TERCJARZ" - 07-08/2007
"TERCJARZ" - 06/2007
"TERCJARZ" - 05/2007
"TERCJARZ" - 04/2007
"TERCJARZ" - 03/2007
"TERCJARZ" - 02/2007
Licznik Dnia
Dzisiaj odwiedzono nas 148 razy
"TERCJARZ" - 07/2013

MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY - 07/2013





Intencja dowolnej modlitwy obowiązująca Wspólnotę w lipcu 2013 roku:







Żal za grzechy


Zagadnienie żalu za grzechy jest związane z oceną własnego postępowania, a także, co jest bardziej pierwotne od niej, z poczuciem grzechu. Ktoś, kto nie ma poczucia grzechu, nie jest w stanie, ani żałować za grzech, ani się z niego poprawić. Jan Paweł II nazywa poczucie grzechu termometrem moralnym, a brak jego, grzechem tego wieku, jakim jest utrata poczucia grzechu, wstydu, żalu za grzech i chęci szukania lekarstwa na chorobę grzechu.

Refleksja nad sobą, zwana rachunkiem sumienia, jest warunkiem koniecznym, by dostrzec, że coś jest nie w porządku w naszej relacji z Bogiem i bliźnim, i że to coś trzeba zmienić, naprawić (zniszczoną relację miłości) oraz usunąć coś, co niszczy wszelkie relacje, tzn. grzech, który nas łatwo zwodzi (Hbr 21,1)1. Grzech to świadome i dobrowolne przekroczenie prawa Bożego lub kościelnego w poważnej materii (por. KKK 1857). Z taką definicją grzechu spotkaliśmy się w naszym przygotowaniu do pierwszej Komunii świętej. Jednak samo pojęcie dobra i zła oraz oceny moralnej naszych czynów powinno się w nas ukształtować jeszcze wcześniej przez wychowanie w domu rodzinnym, przez posłuszeństwo i miłość wobec rodziców, przez ciągłą korektę naszych błędnych wyborów, przez żal i chęć poprawy mamy nadzieję. Ta praca nad sobą, miejmy nadzieję, doprowadzi nasze serca w końcu do oczyszczenia od upodobania w wadach i grzechach (por. Np 10), a skłoni do tego, abyśmy nie mieli innych radości i przyjemności poza Bogiem (1Reg 23,9), że przez nasz mozolny chrzest, jak pokutę nazywali Ojcowie Kościoła (KKK 980), otrzymamy w niebie odpoczynek po naszym trudzie. Gdyby nie istniała możliwość żalu za grzechy i poprawy z nich, to nie byłoby sensu podejmowania jakichkolwiek wysiłków w celu nawrócenia. Jeśli to czynimy, to tylko dlatego, że przez śmierć Chrystusa mamy niepowtarzalną szansę – przez pokutę i nawrócenie – mieć udział w Jego triumfie nad grzechem (KKK 667).


Na czym polega żal za grzechy?

Żal za grzechy jest aktem umysłu i serca oraz negatywną oceną własnego postępowania wyrażającą się uczuciami smutku, poczucia straty, zawodu czy wstydu. Żal za grzechy należy do samej natury nawrócenia, jako jeden z najistotniejszych elementów powrotu do Boga po grzechu, którą Katechizm Kościoła Katolickiego określa mianem nawrócenia i żalu zakładającym występowanie bólu serca, czyli duchowego cierpienia, wypływającego z negatywnej oceny swego postępowania, czyli grzechów, oraz chęć odwrócenie się od nich (KKK 1490). Żalem za grzechy jest więc ból duchowy z powodu uczynionego zła z równoczesnym znienawidzeniem grzechu i postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości (KKK 1451). Szczery żal, obok wysiłków pojednania się z bliźnimi i troski o ich zbawienie, może sprowadzić prawdziwe odpuszczenie grzechów (KKK 1434). To wszystko jest dziełem miłosierdzia Bożego (KKK 1490), Boga, który jest cierpliwy w stosunku do nas, nie chcąc nikogo zgubić, ale wszystkich doprowadzić do zbawienia. Dlatego cierpliwość Pana i Jego Miłosierdzie mamy uważać za zbawienne dla nas (por. 2P 3,9.15).


Biblijne i pozabiblijne przykłady żalu za grzechy

Doświadczenie żalu jest głęboko w nas wpisane, co najmniej tak głęboko, jak doświadczenie grzechu. Można o nim mówić w osobistym wymiarze dokonującym się w ciszy nawracającego się serca, w rachunku sumienia, gdzie jedynym świadkiem grzechu i nawrócenia oraz zbawiennego żalu jest tylko Bóg. Można też mówić o doświadczeniu żalu za grzechu we wspólnocie, gdy cała wspólnota wchodzi w nawrócenie, stając się środowiskiem ludzi nawróconych, bądź można mówić o publicznym żalu za grzechy w przypadku upomnienia braterskiego, mającego skłonić nas do powstrzymania się od grzesznych nadużyć.

Przykładem tego pierwszego jest celnik stający z daleka, w progu świątyni, i nieśmiejący nawet oczu wznieść ku niebu, i bijący się w piersi, prosząc: Boże, miej litość dla mnie, grzesznika. Faryzeusz stojący przed Nim zbytnio polegał na swoich zasługach, pogardzając innymi, i dlatego jego modlitwa nie miała wartości przed Bogiem. Zaś modlitwa celnika przeciwnie, pełna szczerego żalu, została przyjęta i jego właśnie dotknęła łaska usprawiedliwienia, a nie faryzeusza (por. Łk 18,9-14). Ilustracją do drugiego rodzaju żalu jest publiczne upomnienie Dawida przez proroka Natana, kiedy to król uwiódł cudzą żonę, a jej męża, Uriasza Chetytę, podstępnie zabił. Dawid z bólem serca i ze szczerym żalem przyznał się publicznie do winy, za co natychmiast otrzymał zapewnienie o przebaczeniu grzechu oraz pokutę za grzech (1Sm 12,1-23). Miał on więcej szczęścia niż odrzucony pierwszy król izraelski, Saul, który nigdy nie uznał swojej winy, a nie mogąc się od niej uwolnić, popadł w rodzaj obłędu, manii prześladowczej, czy jakiegoś rodzaju depresji. Nawet najmniejszy domysł zagrożenia utraty korony budził w nim ostrą i nieludzką reakcję, o czym Dawid nie raz się przekonał, ledwo uchodząc z życiem (por. 1Sm 19,9-10).

Innym przykładem zbawiennego upomnienia i następującej po nim szczerej skruchy jest św. Monika, matka św. Augustyna. Jej to łzy i modlitwa zgodnie z proroctwem św. Ambrożego z Mediolanu miały wyprosić nawrócenie jej ukochanego dziecka: Nie może się to stać, żeby syn takich łez miał zginąć (Wyznania III, 12). Zanim sama była w stanie zrodzić duchowo syna i skłonić go do porzucenia sekty manichejczyków oraz przyjęcia chrztu w Kościele Katolickim, ciągle przed Bogiem wylewała za niego łzy. Św. Augustyn wspomina o pewnej wstydliwej sprawie swojej ukochanej matki, gdy ta, będąc jeszcze dzieckiem, uzależniła się od wina. Stało się to wtedy, gdy rodzice posyłali ją z dzbanem po wino do piwnicy, a ona ukradkiem podpijała je w małych ilościach, a potem w większych, aż po kilku miesiącach takiej kuracji pod wpływem trunku zaczęła się zataczać. Jej niewolnica, chcąc jej dokuczyć boleśnie, nazwała ją pijaczką. Te słowa bardzo zabolały Monikę, wywołując w niej żywy ból i raniąc jej młodziutkie serce, tak bardzo, że Monika zawstydziła się i zapłakała nad sobą z tego powodu, że tak nisko upadła, że nawet ostatnia niewolnica nią pogardza. Stało się to zbawiennym upomnieniem i choć raczej ze złośliwości niewolnicy, niż miłości i chęci poprawy jej młodej pani, to tak bardzo wstrząsnęło Moniką, że nigdy więcej nie uległa już owemu zgubnemu nałogowi (Wyznania XI,8).

Żal za grzechy jest też nazywany skruchą serca (KKK 1492) mogącą wyrażać się we łzach pokuty i nawrócenia. Przykładem tutaj, obok św. Moniki, jest św. Piotr, który w noc poprzedzającą śmierć Pana na krzyżu wyparł się Chrystusa, choć wcześniej przysięgał się i zapewniał o swojej wierności. Czując na sobie Jego spojrzenie, wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał, a były to łzy szczerego żalu (Łk 22,61-62). Dlatego św. Ambroży mógł powiedzieć, że Kościół ma dwa rodzaje wody nawrócenia: wodę chrztu i wodę łez grzesznika nawracającego się (KKK 1429).


Żal za grzechy: doskonały i niedoskonały

Katechizm, idąc za całą tradycją praktyki pokutnej, osobę przystępującą do sakramentu pokuty nazywa penitentem. Słowo to możemy rozumieć szerzej, nie tylko jako kogoś, kto się spowiada, aby otrzymać rozgrzeszenie, ale jako osobę nawracającą się, pokutującą i wydającą godne owoce pokuty (por. 1Lw 1,4). Sakrament pokuty i pojednania ustanowiony przez Chrystusa ma na celu pojednanie grzesznika z Bogiem i Kościołem (KKK 1440). Katechizm wymienia trzy akty penitenta konieczne z jego strony. Są nimi: żal za grzechy, spowiedź (lub ujawnienie grzechów) przed kapłanem oraz zadośćuczynienie i czyny pokutne (por. KKK 1448, 1491). Wśród owych trzech aktów penitenta żal za grzechy zajmuje pierwsze miejsce (KKK 1451), od jego bowiem zaistnienia, bądź jego braku, zależy, czy dokonają się w nas duchowe skutki tego sakramentu, a są nimi: pojednanie z Bogiem i Kościołem, darowanie kary wiecznej, darowanie (przynajmniej częściowe) kar doczesnych, pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa, wzrost sił duchowych do walki z grzechem, jaką musi prowadzić chrześcijanin (KKK 1496). Takie są skutki dobrze przeżytego sakramentu pokuty i pojednania oraz żalu za grzechy rozpoczynającego cały proces nawrócenia. Katechizm wprowadza także rozróżnienie w samym akcie żalu, dzieląc go według dyspozycji penitenta, na żal doskonały i niedoskonały.


Żal doskonały /Contritio/

Istotą żalu doskonałego jest miłość. Akcent w tym żalu spoczywa na miłości do Boga. Jego autorem jest Duch Święty poruszający i skłaniający serce, umysł i wolę grzesznika do całkowitej przemiany i odwrócenia się od grzechu. Siła tego żalu ma moc skutecznego odpuszczania grzechów powszednich, a także grzechów śmiertelnych, jeśli jest obecne mocne W języku łacińskim od poena (kara, pokuta, odszkodowanie)pochodzą słowa paenitens (pokutnik, pokutujący), paenitentia lub poenitentia (pokuta); Por. K. Kumaniecki, Słownik Łaciń sko-Polski, Wydawnictwo szkolne PWN, Warszawa 2000. postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe (KKK 1452). Dotyczy to także nieochrzczonych katechumenów, którzy umierają przed chrztem, ich wyraźne pragnienie przyjęcia tego sakramentu połączone z żalem za grzechy i z miłością zapewnia im zbawienie (KKK 1259).


Żal niedoskonały /Attritio/

W zasadzie różni się od żalu doskonałego tym, że z innych powodów niż z miłości ktoś żałuje za grzechy, np. z lęku przed karą, rozważając brzydotę grzechu lub z niechęci bycia odrzuconym przez wspólnotę. Ten żal również jest darem Bożym i poruszeniem Ducha Świętego mogącym być jako niedoskonały nie gładzi ciężkich grzechów, lecz jest tylko przygotowaniem do pełnego przebaczenia grzechów w sakramencie pojednania (KKK 1453).


Konieczność żalu

Chrystus przekazał Kościołowi władzę odpuszczania grzechów i praktycznie każdy grzesznik może je otrzymać (KKK 979). Nie ma takiej winy, nawet najcięższej, której nie mógłby Kościół święty odpuścić, i człowieka tak niegodziwego i winnego, który nie powinien być pewny przebaczenia, jeśli tylko jego żal jest szczery (KKK 982). Wyjątkiem są tu okoliczności rozgrzeszenia, czyli grzechy zastrzeżone za wyjątkowo ciężkie przestępstwa przeciwko życiu lub wierze.

Bezwzględna wartość żalu za grzechy przed Bogiem i Kościołem oraz jego konieczność w procesie pojednania sprawia, że w większości przypadków jedynym warunkiem rozgrzeszenia jest żal za grzechy, wyznanie wszystkich grzechów ciężkich, które nigdy nie były wyznane (co do czynu i co do liczby) na spowiedzi przed kapłanem, i chęć poprawy (KKK 1493). Jeśli jednak ktoś nie żałuje za popełnione grzechy ciężkie i nie chce się poprawić, to nie tylko traci stan łaski uświęcającej, ale jest również zagrożony strasznymi konsekwencjami swoich grzesznych wyborów w postaci wykluczenia z Królestwa Chrystusa i śmierci w piekle. Jest to stan ostatecznego samowykluczenia się z życia Bożego, przez Katechizm określany mianem piekła. Umierać w grzechu śmiertelnym, nie żałując i nie przyjmując miłosiernej miłości Boga, oznacza pozostać z wolnego wyboru na zawsze oddzielonym od Niego (KKK 1861; 1033). Piekło jest według św. Franciszka taką tajemnicą zła i cierpienia, których nikt nie może zrozumieć: I gdziekolwiek, kiedykolwiek i w jakikolwiek sposób umiera człowiek w śmiertelnym grzechu bez pokuty i zadośćuczynienia, jeśli może zadośćuczynić, a nie zadośćczyni, szatan porywa jego duszę z jego ciała z takim uciskiem i męką, o jakich nikt wiedzieć nie może, o ile tego nie doznaje (1LW 2,15).

W tym kontekście należy przypomnieć jedną z najważniejszych prawd biblijnych i katechizmowych, że Bóg nikogo nie przeznacza do piekła, a jeśli się tak dzieje, to dokonuje się to poprzez dobrowolne odwrócenie się od Boga przez grzech śmiertelny i trwanie w nim aż do końca życia (KKK 1037). Dlatego wspólnota Kościoła w swoich modlitwach błaga o miłosierdzie i nawrócenie grzeszników, których Bóg nie chce potępić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia (2P 3,9). postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe (KKK 1452). Dotyczy to także nieochrzczonych katechumenów, którzy umierają przed chrztem, ich wyraźne pragnienie przyjęcia tego sakramentu połączone z żalem za grzechy i z miłością zapewnia im zbawienie (KKK 1259).


Podsumowanie

Żal za grzechy jest zdolnością widzenia grzechu w sobie i do samooceny własnego postępowania opartej na prawie moralnym wpisanym i ukształtowanym w sercu (sumieniu) i wyrażonym w Dekalogu, w prawie stanowionym. To także zdolność do wejścia w samoocenę po przyjęciu correctio fraterna, czy po upomnieniu braterskim. Jest to więc doświadczenie rachunku sumienia, czyli mierzenia swoich myśli i pragnień miarą przykazań, wierności Bogu, obowiązkom stanu, często połączone z cierpieniem duchowych, zbawiennym zasmuceniem się nad sobą. Jan Paweł II w jednej ze swoich homilii wprost nawiązuje do tego zbawiennego zasmucenia się nad sobą: Nawet czasem nie zaszkodzi, jak się nad sobą zamyślisz i zmartwisz. Nawet czasem nie zaszkodzi, jak się na siebie zgniewasz. To lepsze, niż gdybyś miał lekkomyślnie przeżywać swoją młodość i gubić wielki skarb, wielki, niepowtarzalny skarb, który w sobie nosisz, którym jesteś ty sam — każdy, każda. Tego nas uczy Chrystus, tego nas uczy Chrystus o każdym z nas i dlatego wam, młodym, nie wolno stracić z Nim kontaktu, nie wolno zgubić Jego wejrzenia, bo jeśli by to się stało, przestaniecie wiedzieć, kim jesteście, przestaniecie odczuwać, jakim skarbem jest każdy z was, życie każdego z was, osobowość każdego z was — jedyna, niepowtarzalna (Częstochowa 06.06.1979).

Podsumowując, można powiedzieć, że nawet teoretyczne rozważanie żalu za grzechy, i wszystkich jego skutków oraz okoliczności powinno nas skłonić do wejścia w to piękne doświadczenie, które jest siłą napędową pokuty. Nawrócenie po grzechu jest szczególnie miłe Bogu, bowiem w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia (Łk 15,7). Powyższa refleksja powinna nas skłonić również do modlitwy za tych wszystkich biednych grzeszników, którzy nie chcą się nawrócić i nie żałują za swoje grzechy. Biedni grzesznicy – takiego określenia używa siostra Faustyna w swoim Dzienniczku, modląc się o ich nawrócenie: Jezu, Prawdo Wiekuista, Żywocie nasz, błagam i żebrzę miłosierdzia Twego dla biednych grzeszników. Najsłodsze Serce Pana mojego, pełne litości i miłosierdzia niezgłębionego, błagam cię za biednymi grzesznikami. O Serce Najświętsze, Źródło Miłosierdzia, z którego tryskają promienie łask niepojętych na cały rodzaj ludzki, błagam Cię o światło dla biednych grzeszników. O Jezu, pomnij na gorzką Mękę Swoją i nie dozwól, aby ginęły dusze odkupione tak drogocenną Krwią Twoją Najświętszą (Dzienniczek 72).

Żal za grzechy jest warunkiem sine qua non naszego zbawienia, otwierając nasze serce na błogosławione zasmucenie się nad sobą, a jednocześnie na miłość Boga. Taka postawa jest świadectwem wolności i odpowiedzialności za nasze życie i naszą wieczność. Słowa św. Franciszka, które on skierował do braci w jednym ze swoich przemówień, niech dopełnią naszą refleksję nad tajemnicą i granicą wolności, jakimi są nasze grzechy: Przyrzekliśmy wielkie rzeczy, większe zostały nam przyrzeczone, zachowajmy te, wzdychajmy do tamtych, rozkosz krótka, kara wiekuista, małe cierpienie, chwała nieskończona, wielu wezwanych, mało wybranych, wszystkim odpłata (2C 191).

O. Andrzej Romanowski OFMCap






KALENDARZ LITURGICZNY


03.07
– Święto św. Tomasza, Apostoła

06.07 - Wspomnienie obowiązkowe bł. Marii Teresy Ledóchowskiej, dziewicy patronki Dzieł Misyjnych

08.07 – Wspomnienie obowiązkowe św. Jana z Dukli, kapłana

10.07 – Wspomnienie ob. św. Weroniki Giuliani, dziewicy

11.07 – Święto. św. Benedykta, opata, patrona Europy

15.07 – Święto św. Bonawentury, biskupa i doktora Kościoła

16.07 – Wspomnienie obowiązkowe Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (Szkaplerznej)

18.07 – Wspomnienie obwiązkowe św. Szymona z Lipnicy, kapłana

22.07 – Wspomnienie obwiązkowe św. Marii Magdaleny

25.07 – Święto św. Jakuba, Apostoła

26.07 – Wspomnienie obowiązkowe Świętych Joachima i Anny - Rodziców NMP

29.07 – Wspomnienie obowiązkowe św. Marty





WIADOMOŚCI DLA WSPÓLNOTY FZŚ


W każdą sobotę o godz. 11.00 – spotkanie Rycerzy św. Franciszka.

W każdy poniedziałek, po wieczornej Mszy świętej adoracja Najświętszego Sakramentu i wspólna modlitwa Litanią ku czci św. Franciszka.

W m-cu maju, czerwcu i październiku, nie ma adoracji po Mszy świętej, bowiem wystawienie Najświętszego Sakramentu jest podczas nabożeństw.


W każdy piątek o godz. 17.30 – udział w modlitwie różańcowej i nabożeństwie, a po wieczornej Mszy św. wspólna Modlitwa Brewiarzowa.


04.07 – Regionalny Dzień Skupienia w Chełmnie

16.07 – Spotkanie Rady - po wieczornej Mszy św.

28.07 – Msza św. 16.00 – po niej spotkanie rekreacyjne przy grillu





TERCJARZ – MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY
Redakcja: s. B. Chełkowska, materiały pomocnicze do formacji ciągłej: ŻYCIE W POKUCIE FRANCISZKANINA ŚWIECKIEGO, opieka merytoryczna: O. Bonus Tomasz Dąbrowski OFM.
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a, 87 – 300 BRODNICA tel. (56) 498 25 07.
Adres e-mail: fzsbrodnica@go2.pl
Strona internetowa: www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl



Opracował i zamieścił: Titanic - Drukuj
2175069 Unikalnych wizyt

| Powered by PHP-Fusion | Webmastering & All Modified by: Titanic | |