Jesteśmy w sieci WWW już od 16 XII 2002r.!



Stała współpraca z serwisem: Rada Wspólnoty FZŚ Brodnica
M E N U
s t a r t

F A Q
Co to jest to FZŚ... ??
FZŚ W BRODNICY
Historia powstania brodnickiej Wspólnoty III Zakonu
Krótko o nas...
Skład Rady Wspólnoty
PATRONI FZŚ
Św. Franciszek z Asyżu
Św. Elżbieta Węgierska
Św. Ludwik IX
Bł. Aniela Salawa
PRAWODAWSTWO
Dokumenty FZŚ i FRA
Rada Narodowa FZŚ
Regiony FZŚ w Polsce
REGION GDAŃSKI FZŚ
Skład i siedziba Rady Regionu
Wspólnoty w Regionie
C Z Y T E L N I A
Pisma Św. Franciszka
Duchowość franciszkańska
Inne ciekawe artykuły
LITURGIA GODZIN
Teksty na dziś
Brewiarz.pl
L I N K O W N I A
Rada Międzynarodowa FZŚ
Wspólnoty Narodowe FZŚ
Rada Narodowa FZŚ w Polsce
Wspólnoty Regionalne FZŚ w Polsce
Wspólnoty Miejscowe FZŚ w Polsce
Mini Katalog WWW
D O W N L O A D
Miesięcznik "TERCJARZ"
Dokumenty FZŚ i FRA
Programy
Mp3

Wyszukiwarka

"TERCJARZ" - 03/2017
"TERCJARZ" - 02/2017
"TERCJARZ" - 01/2017
"TERCJARZ" - 12/2016
"TERCJARZ" - 11/2016
"TERCJARZ" - 10/2016
"TERCJARZ" - 09/2016
"TERCJARZ" - 08/2016
"TERCJARZ" - 07/2016
"TERCJARZ" - 06/2016
"TERCJARZ" - 05/2016
"TERCJARZ" - 04/2016
"TERCJARZ" - 03/2016
"TERCJARZ" - 02/2016
"TERCJARZ" - 01/2016
"TERCJARZ" - 12/2015
"TERCJARZ" - 11/2015
"TERCJARZ" - 10/2015
"TERCJARZ" - 09/2015
"TERCJARZ" - 08/2015
"TERCJARZ" - 07/2015
"TERCJARZ" - 06/2015
"TERCJARZ" - 05/2015
"TERCJARZ" - 04/2015
"TERCJARZ" - 03/2015
"TERCJARZ" - 02/2015
"TERCJARZ" - 01/2015
"TERCJARZ" - 12/2014
"TERCJARZ" - 11/2014
"TERCJARZ" - 10/2014
"TERCJARZ" - 09/2014
"TERCJARZ" - 08/2014
"TERCJARZ" - 07/2014
"TERCJARZ" - 06/2014
"TERCJARZ" - 05/2014
"TERCJARZ" - 04/2014
"TERCJARZ" - 03/2014
"TERCJARZ" - 02/2014
"TERCJARZ" - 01/2014
"TERCJARZ" - 12/2013
"TERCJARZ" - 11/2013
"TERCJARZ" - 10/2013
"TERCJARZ" - 09/2013
"TERCJARZ" - 08/2013
"TERCJARZ" - 07/2013
"TERCJARZ" - 06/2013
"TERCJARZ" - 05/2013
"TERCJARZ" - 04/2013
"TERCJARZ" - 03/2013
"TERCJARZ" - 02/2013
"TERCJARZ" - 01/2013
"TERCJARZ" - 12/2012
"TERCJARZ" - 11/2012
"TERCJARZ" - 10/2012
"TERCJARZ" - 09/2012
"TERCJARZ" - 08/2012
"TERCJARZ" - 07/2012
"TERCJARZ" - 06/2012
"TERCJARZ" - 05/2012
"TERCJARZ" - 04/2012
"TERCJARZ" - 03/2012
"TERCJARZ" - 02/2012
"TERCJARZ" - 01/2012
"TERCJARZ" - 12/2011
"TERCJARZ" - 11/2011
"TERCJARZ" - 10/2011
"TERCJARZ" - 09/2011
"TERCJARZ" - 08/2011
"TERCJARZ" - 07/2011
"TERCJARZ" - 06/2011
"TERCJARZ" - 05/2011
"TERCJARZ" - 04/2011
"TERCJARZ" - 03/2011
"TERCJARZ" - 02/2011
"TERCJARZ" - 01/2011
"TERCJARZ" - 12/2010
"TERCJARZ" - 11/2010
"TERCJARZ" - 10/2010
"TERCJARZ" - 09/2010
"TERCJARZ" - 08/2010
"TERCJARZ" - 07/2010
"TERCJARZ" - 06/2010
"TERCJARZ" - 05/2010
"TERCJARZ" - 04/2010
"TERCJARZ" - 03/2010
"TERCJARZ" - 02/2010
"TERCJARZ" - 01/2010
"TERCJARZ" - 12/2009
"TERCJARZ" - 11/2009
"TERCJARZ" - 10/2009
"TERCJARZ" - 9/2009
"TERCJARZ" - 8/2009
"TERCJARZ" - 7/2009
"TERCJARZ" - 6/2009
"TERCJARZ" - 5/2009
"TERCJARZ" - 4/2009
"TERCJARZ" - 3/2009
"TERCJARZ" - 2/2009
"TERCJARZ" - 1/2009
"TERCJARZ" - 12/2008
"TERCJARZ" - 11/2008
"TERCJARZ" - 10/2008
"TERCJARZ" - 09/2008
"TERCJARZ" - 07-08/2008
"TERCJARZ" - 06/2008
"TERCJARZ" - 05/2008
"TERCJARZ" - 04/2008
"TERCJARZ" - 03/2008
"TERCJARZ" - 02/2008
"TERCJARZ" - 01/2008
"TERCJARZ" - 12/2007
"TERCJARZ" - 11/2007
"TERCJARZ" - 09-10/2007
"TERCJARZ" - 07-08/2007
"TERCJARZ" - 06/2007
"TERCJARZ" - 05/2007
"TERCJARZ" - 04/2007
"TERCJARZ" - 03/2007
"TERCJARZ" - 02/2007
Licznik Dnia
Dzisiaj odwiedzono nas 155 razy
"TERCJARZ" - 04/2012

MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH - Brodnica 04/2012





Intencja dowolnej modlitwy obowiązująca Wspólnotę w kwietniu 2012 roku:

„Aby Pan zmartwychwstał w naszych sercach,
o zdrowie i błogosławieństwo Boże dla naszych rodzin.”






Właśnie teraz, właśnie tej nocy, niech Jezus spojrzy w nasze oczy! Niech z porannym Zmartwychwstaniem weźmie nas za rękę i w naszej dobrej duszy powie -

JESTEM TWOIM PANEM !



Wesoły nam dzień dziś nastał, którego z nas każdy żądał.
Jezus Chrystus Zmartwychwstał. Alleluja, Alleluja.






Z okazji Świąt
Zmartwychwstania Pańskiego
życzymy Wspólnocie FZŚ, młodzieży FRA
i Rycerzom św. Franciszka,
aby Chrystus Zwycięzca
był dla wszystkich źródłem nadziei,
mocy i siły we wszystkich trudach życia
a radość Wielkanocnych Świąt
niech dotrze do każdego ludzkiego serca.

o. Florentyn i Rada Wspólnoty







Życie franciszkanów świeckich
w komunii z Kościołem.



O. Bolesław Kanach OFMCap

W pierwszym rozdziale Reguły FZŚ czytamy: „Wśród duchowych rodzin, powołanych przez Ducha Świętego do życia w Kościele, rodzina franciszkańska jednoczy wszystkich członków Ludu Bożego, a więc ludzi świeckich, osoby zakonne i kapłanów, którzy czują się powołani, aby pójść za Chrystusem śladami św. Franciszka z Asyżu. Pozostając w żywej łączności wzajemnej, stosownie do swojego stanu, pragną oni urzeczywistniać charyzmat wspólnego Ojca Serafickiego w życiu i posłannictwie Kościoła”.



1. Czym jest Kościół, kto Go założył i jaki jest Jego cel.

W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: Słowo „Kościół”- oznacza „zwołanie”. Określa ono zgromadzenie ludu, na ogół o charakterze religijnym. Było często używane w Starym Testamencie w odniesieniu do zgromadzenia ludu wybranego przed Bogiem, przede wszystkim pod górą Synaj, gdzie Izrael otrzymał Prawo - Dekalog i został ustanowiony przez Boga Jego świętym ludem. Konstytucja Lumen gentium stwierdza: „Przedwieczny Ojciec, na skutek wolnego i niezgłębionego zamysłu swej mądrości i dobroci, stworzył cały świat, a ludzi postanowił wynieść do udziału w życiu Bożym; nie opuścił też ich po ich upadku w Adamie, dając im nieustannie pomoce do zbawienia przez wzgląd na Chrystusa, Odkupiciela, który „jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia” /Kol 1,15/. Wszystkich zaś wybranych Ojciec przed wiekami „poznał i przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi” /Rz 8,29/. Wierzących zaś w Chrystusa postanowił zgromadzić w Kościele świętym, który – już od początku świata zapowiedziany, cudownie przygotowany w historii narodu izraelskiego i w starym przymierzu, ustanowiony w czasach ostatecznych – został objawiony przez wylanie Ducha, a w końcu wieków osiągnie chwalebne dopełnienie... Kiedy dopełniło się dzieło, którego wykonanie Ojciec powierzył Synowi na ziemi /por. J 17,4/, został zesłany w dniu Pięćdziesiątnicy Duch Święty, aby ustawicznie uświęcał Kościół i aby w ten sposób wierzący mieli przez Chrystusa w jednym Duchu dostęp do Ojca. On to właśnie jest Duchem życia, czyli źródłem wody tryskającej na życie wieczne /por. J 4,14; 7,38n/; przez Niego Ojciec ożywia ludzi umarłych na skutek grzechu, zanim wskrzesi w Chrystusie ich śmiertelne ciała /por. Rz 8,10/. Duch mieszka w Kościele, a także w sercach wiernych jak w świątyni /por. 1Kor 3,16; 6,19/; w nich przemawia i daje świadectwo przybrania za synów /por. Ga 4,6; Rz 8,15n.26/... Mocą Ewangelii utrzymuje Kościół w ciągłej młodości, ustawicznie go odnawia i prowadzi do doskonałego zjednoczenia z Oblubieńcem. W ten sposób cały Kościół ukazuje się jako „lud zjednoczony jednością Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Tajemnica Kościoła świętego ujawnia się w jego założeniu. Pan Jezus zapoczątkował swój Kościół, głosząc radosną nowinę, nadejście królestwa Bożego obiecanego od wieków w Piśmie: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże” /Mk 1,15; por. Mt 4,17/. Także cuda Jezusa potwierdzają, że nastało już na ziemi królestwo Boże: „A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże” /Łk 11,20; por. Mt 12,28/. Królestwo ujawnia się przede wszystkim w samej osobie Chrystusa, Syna Bożego i Syna Człowieczego, który przyszedł, „żeby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu” /Mk 10,45/. Kościół, wyposażony w dary swego Założyciela i wiernie zachowujący Jego przykazania miłości, pokory i wyrzeczenia, otrzymał posłannictwo głoszenia i krzewienia królestwa Chrystusa i Boga wśród wszystkich narodów i stanowi zalążek oraz zaczątek tego królestwa na ziemi. Konstytucja dogmatyczna zauważa, że już w Starym Testamencie objawienie królestwa przedstawiane jest poprzez rozmaite obrazy, które brane są z życia pasterskiego, rolniczego, bądź budownictwa, życia rodzinnego i narzeczeństwa. Kościół jest nazywany owczarnią, którą jedyną i konieczną bramą jest Chrystus /por. J 10,1-10/. Jest trzodą, której sam Bóg zapowiedział, że będzie jej pasterzem /por. Iz 40,11; Ez 34,11nn/, i której owce, chociaż kierują nimi ludzie jako pasterze, nieustannie przecież prowadzi i żywi sam Chrystus, Dobry Pasterz i Najwyższy Pasterz /por. J 10,11; 1P 5,4 /, który życie swoje oddał za owce /por. J 10,11-15/. Kościół nazywany jest rolą uprawną, czyli rolą Bożą /1Kor 3,9/. Na tej roli rośnie stare drzewo oliwne, którego świętym korzeniem byli patriarchowie i w którym dokonało się i jeszcze się dokona pojednanie Żydów i pogan /Rz 11,13-26/. Rolnik niebieski zasadził Kościół jako winnicę wybraną /Mt 21,33n/. Prawdziwą winoroślą jest Chrystus użyczający życia i urodzajności pędom, to znaczy nam, którzy przez Kościół trwamy w Nim, a bez Niego nic nie możemy uczynić /J 15,1-5/. Często Kościół nazywany jest budowlą Bożą /1Kor 3,9/. Sam Chrystus porównał się do kamienia, który odrzucili budujący, ale który stał się kamieniem węgielnym /Mt 21,42; por. Dz 4,11; 1P 2,7; Ps 117/. Na tym fundamencie Apostołowie budują Kościół, od niego też bierze on swą moc i spoistość i nazywany: domem Boga /1Tm 3,15/, w którym mieszka Jego rodzina, mieszkanie Boga w Duchu /Ef 2,19-22/, przybytek Boga z ludźmi /Ap 21,3/ i przede wszystkim święta świątynia. Kościół, nazywany „górnym Jeruzalem” i „naszą matką” /Ga 4,26; por. Ap 12,17/; przedstawiany jest jako nieskalana Oblubienica niepokalanego Baranka /Ap 19,17; 22,17/; Chrystus „umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić” /Ef 5,26/. Chrystus, jedyny Pośrednik, ustanowił swój święty Kościół, tę wspólnotę wiary, nadziei i miłości tu na ziemi, jako widzialny organizm; nieustannie go też podtrzymuje; przez niego prawdę i łaskę rozlewa na wszystkich...”Wśród prześladowań świata i pociech Bożych podąża naprzód w pielgrzymce”, głosząc krzyż i śmierć Pana, aż przyjdzie /por. 1Kor 11,26/. Mocą zmartwychwstałego Pana krzepi się, aby swoje utrapienia i trudności, wewnętrzne i zewnętrzne, przezwyciężać cierpliwością i miłością.



2. Jak patrzył i kogo widział w Kościele św. Franciszek.

Kajetan Esser – znawca życia św. Franciszka i Jego duchowości przekazał nam takie słowa; „Wymagałoby się zbyt wiele od św. Franciszka, który określał siebie jako „nieuczonego i prostaczka”, gdyby oczekiwało się od niego teologicznego przedstawienia koncepcji Kościoła. On spotykał się z Kościołem głównie i przede wszystkim w swojej praktycznej pobożności”. Praktyczna pobożność była tak intensywna, że ukształtowała i ukierunkowała całe życie Serafickiego Ojca. Dla niego podstawową zasadą było „wierzyć, modlić się, żyć, działać i czuć się związanym z Kościołem, postępując we wszystkim zgodnie z Ewangelią”. Możemy powiedzieć, że był bez reszty oddany Chrystusowemu Kościołowi – inaczej możemy powiedzieć – Franciszek był „wcieleniem eklezjalności” Kościoła, czyli żywym obrazem. Od samego początku wraz ze swoimi towarzyszami, św. Franciszek wprowadzał katolicką naukę o Kościele w myśl zasady wyrażonej w Liście św. Jakuba Ap.: „Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków”? /Jk 2,14/. Franciszek, wsłuchuje się w Słowo Boże zawarte na kartach Pisma świętego, wprowadza w czyn – nie jest martwą literą, Ono rodzi konkretną postawę, czytając List św. Pawła do Tymoteusza, w którym mówi o „domu Bożym, który jest Kościołem Boga żywego, filarem i podporą prawdy” /1Tm 3,15/. Taki Kościół Franciszek spotyka na początku swego powołania, kiedy wszedł do małego kościółka w Asyżu i stanął przed obrazem Chrystusa ukrzyżowanego – usłyszał głos wołający go po imieniu: << Franciszku, idź, napraw mój dom, który, jak widzisz, cały idzie w ruinę>> /2Cel 10/. Tak, jak usłyszał postanowił te „słowa” wprowadzić w czyn – naprawiając zrujnowane i materialne kościółki. Głównym przesłaniem była naprawa duchowa Kościoła, który „Chrystus nabył krwią swoją” /Dz 20,28/, jak pouczył go o tym Duch Święty, a on sam później wyjawił braciom /1Bon 2,1; 2Bon 1,5/. „Wierzę, że Pan chce posłużyć się nim dla odnowienia na całym świecie wiary świętego Kościoła” Słowa te powiedział Kard. Colonna do papieża Inocentego III. Słowo Boże przedstawia także Kościół jako Ciało Mistyczne Chrystusa. Ta koncepcja Kościoła była bliższa św. Klarze, jak zauważa Esser. Jednakże różne wyrażenia św. Franciszka są zrozumiałe tylko w świetle tej rzeczywistości. Jest bardzo bliskie Franciszkowi i Klarze określenie Kościoła jako „Oblubienicy Tego, który oddał życie na drzewie Krzyża. Innym określeniem Kościoła dla nich jako święta „Matka wszystkich dzieci Bożych”. Podobnie uczyni i tym razem św. Franciszek, kiedy rosła liczba braci, powie: „Chodźmy więc do Matki naszej, świętego Kościoła Rzymskiego”. Widząc mnożących się braci, ujrzał siebie we śnie jako małą, czarną kurę, która nie była w stanie zebrać i ochronić wszystkich kurcząt pod swoimi skrzydłami. „Pójdę więc – powiedział – i polecę ich świętemu Kościołowi Rzymskiemu, który rózgą swej władzy ukróci złośliwców, a synom Bożym pozwoli wszędzie cieszyć się wolnością...Synowie niech poznają z tego słodkie dobrodziejstwo matki i niech zawsze ze szczególnym oddaniem idą jego czcigodnymi śladami” /2Cel 24/. Według zamiaru Franciszka bracia pod macierzyńską opieką Kościoła mieli stać się jakby rodzeństwem. Mówił: „Chcę, żeby moi bracia okazywali się synami tej samej matki” /2Cel 180/....”Jego usilnym pragnieniem i czujną troską było zawsze staranie się o jedność wśród synów, iżby ci, których powołał ten sam duch i zrodził ten sam ojciec, chowali się spokojnie na łonie jednej matki” /2Cel 191/. Bardzo piękne świadectwo pozostawił znawca św. Franciszka K.Esser: „W pewnym sensie macierzyństwo Kościoła jest elementem składowym jego fraternitas, czyli komunii braci”. Macierzyństwo Kościoła stwarza prawdziwe więzi pokrewieństwa, przez które wokół Jezusa Chrystusa powstaje rodzina Boża. Wszyscy sprawiedliwi bowiem „będą synami Ojca niebieskiego, którego dzieła czynią. I są oblubieńcami, braćmi i matkami Pana naszego Jezus Chrystusa” /2LW 49-50/. Kościół jest także nazywany „winnicą Pana” 2Cel 24/ i siecią, którą Piotr napełnia wielką liczbą wierzących /1Bon 11,14/. W tym znaczeniu Kościół jest narzędziem ludzkiego zbawienia i od niego Franciszek bierze żarliwe pragnienie troski o zbawienie dusz, które uważa za główne zadanie całego swojego życia. „Mawiał, że nie ma nic ważniejszego od zbawienia dusz. Dowodził to tym, że Jednorodzony Syn Boży raczył zawisnąć na krzyżu za dusze ludzkie. Stąd dla niego pociecha w modlitwie, wywód w kazaniu, nadmiar w dawaniu przykładu. Nie miałby się za przyjaciela Chrystusa, jeśliby nie kochał dusz, które On umiłował”/ 2Cel 172/. Dla św. Franciszka i jego towarzyszy ujawniają się i te przymioty, które są zawarte są w Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskim, według którego Kościół jest jeden, święty, powszechny /tzn. katolicki/ i apostolski – lecz źródła franciszkańskie dodają jeszcze dwa inne przymioty: <>. Franciszek pragnął, aby jego zakon był zwierciadłem jedności Kościoła Chrystusa. Również wielkie odbicie w Zakonie Braci Mniejszych znajduje jedność władzy w Kościele Chrystusa i posłuszeństwo sformułowane w sposób: „Brat Franciszek i każdy, kto będzie zwierzchnikiem tego zakonu, ma przyrzec posłuszeństwo i szacunek papieżowi Inocentemu i jego następcom. I wszyscy inni bracia mają obowiązek być posłuszni bratu Franciszkowi i jego następcom”/1Reg, wstęp 3-4; 2 Reg 1,34/.



3. Co to znaczy dla franciszkanina świeckiego żyć w komunii z Kościołem.

Na wstępie w celu przedstawienia tego punktu odniesiemy się do dwóch dokumentów Kościoła: Kodeksu Prawa Kanonicznego i posynodalnej Adhortacji apostolskiej Christifideles laici, które określają, czym są i jakie miejsce w Kościele znajdują >franciszkanie świeccy <. W Kanonie 298/1 czytamy: W Kościele istnieją stowarzyszenia różniące się od instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego, w których wierni, czy to duchowni czy świeccy, albo duchowni i świeccy razem, dążą wspólnym wysiłkiem do ożywienia doskonalszego życia, do rozwoju publicznego kultu lub popierania chrześcijańskiej doktryny, albo do podejmowania dzieł apostolatu, mianowicie poczynań związanych z ewangelizacją, wykonywania dzieł pobożności lub miłości lub zmierzających do ożywienia duchem chrześcijańskim porządku doczesnego. W punkcie 2-gim czytamy: Wierni powinni należeć przede wszystkim do tych stowarzyszeń, które przez kompetentną władze kościelną zostały albo erygowane, albo są przez nią zalecane lub popierane. Kanon 303 – Stowarzyszenia, których członkowie żyjąc w świecie uczestniczą w duchu jakiegoś instytutu zakonnego, pod wyższym kierownictwem tegoż instytutu prowadzą życie apostolskie i zdążają do chrześcijańskiej doskonałości, nazywają się trzecimi zakonami lub otrzymują inną odpowiednią nazwę. W rozdziale czwartym adhortacji Christifideles laici czytamy, że w Kościele są różne stany życia i różne powołania. W punkcie 55 czytamy: „Robotnicy, którzy pracują w winnicy, są członkami Ludu Bożego; kapłani, zakonnicy i zakonnice, świeccy – wszyscy są przedmiotem a zarazem podmiotem komunii Kościoła i jego misji zbawienia. Każdy z nas i my wszyscy pracujemy w jednej i wspólnej winnicy Pańskiej, realizując różne, dopełniające się wzajemnie charyzmaty i posługi. W Kościele – Komunii różne stany życia są bardzo ściśle ze sobą związane, aż do wzajemnego przyporządkowania. Wszystkie te stany życia, zarówno wzięte razem, jak każdy z osobna, służą wzrostowi Kościoła i są różnorodnością głęboko zjednoczoną w >tajemnicy komunii< Kościoła i dynamicznie skoordynowaną w realizacji jego jedynej misji. W Konstytucjach Generalnych czytamy: „Powołanie do FZŚ jest powołaniem do życia Ewangelią w braterskiej komunii. W tym celu członkowie FZŚ łączą się we wspólnoty kościelne, które nazywają się wspólnotami braterskimi” /Art. 3,3/. Życie we wspólnocie, swój początek czerpie z przykładu pozostawionego przez Założyciela – św. Franciszka, któremu „Najwyższy objawił ewangeliczne znaczenie życia w komunii braterskiej” /por. 3,3/. Warunkami przyjęcia do Zakonu są: „wyznawanie wiary katolickiej, życie w komunii z Kościołem, prowadzenie dobrego życia moralnego, okazywanie wyraźnych oznak powołania” /Art. 39,2/. Wspólnoty FZŚ dzielą się na: Wspólnoty miejscowe, regionalne, narodowe i międzynarodowe. „ W tym celu, aby wspierać w sposób uporządkowany jedność i wzajemną współpracę między braćmi i siostrami oraz ich aktywną i wspólnotową obecność, zarówno w Kościele partykularnym, jak i w Kościele powszechnym. FZŚ będzie ponadto pobudzał zaangażowanie wspólnot do posługi w świecie” /Art. 28,2/. Bardzo ważną informację zawiera Art. 58,3 Konstytucji; „Brat/Siostra, który publicznie odchodzi od wiary, wyłącza się z komunii eklezjalnej, albo któremu zostaje nałożona lub oświadczona sankcja ekskomuniki, na mocy samego faktu zostaje wykluczony z Zakonu. Nie zwalnia to Rady wspólnoty miejscowej od nawiązania dialogu z zainteresowanym i zaproponowaniu mu braterskiej pomocy”. Warto w tym materiale uwzględnić Wspólnotę międzynarodową; jej cele i zadania. „Wspólnota międzynarodowa jest utworzona przez zjednoczenie organiczne wszystkich na świecie katolickich wspólnot franciszkańskich świeckich. Ona utożsamia się z całością FZŚ. Ma własną osobowość prawną w Kościele. Organizuje się i działa zgodnie z Konstytucjami i własnym Statutem. Wspólnotę międzynarodową animuje i kieruje nią Rada Międzynarodowa FZŚ /CIOFS/ z siedzibą w Rzymie oraz jej Prezydium i Przełożony generalny /Art. 69,1.2/. W Art.71 prawodawca określa cele i zadania Rady Międzynarodowej FZŚ, które są istotne dla tego tematu: popierać i podtrzymywać według ducha św. Franciszka życie ewangeliczne wiernych żyjących na całym świecie w stanie świecki; umacniać poczucie jedności FZŚ w poszanowaniu pluralizmu osób i grup, a także zacieśniać więź komunii, współpracy i dzielenia się między wspólnotami narodowymi; harmonizować, zgodnie z pierwotnym charakterem FZŚ, zdrowe tradycje z uwspółcześnianiem ich na polu teologicznym, duszpasterskim i prawnym, mając na uwadze specyficzną franciszkańską formacje ewangeliczną; przyczyniać się, zgodnie z tradycją FZŚ, do propagowania idei i inicjatyw, które służą wspieraniu dyspozycyjności franciszkanów świeckich w życiu Kościoła i społeczeństwa; określać kierunki i ustalać priorytety działania jej Prezydium; interpretować Konstytucje, zgodnie z tym, co zostało przewidziane w Art. 5,2 Konstytucje podkreślają o odpowiedzialności Pierwszego Zakonu za asystencję duchową FZŚ, przywołując kanon 303. „Wyższe kierownictwo” ma na celu zapewnienie wierności charyzmatowi franciszkańskiemu, komunii z Kościołem i jedności z Rodziną Franciszkańską, wartości, które stanowią dla franciszkanów świeckich zadanie życia. Wizytacja braterska i pasterska we Wspólnocie ma za zadanie: „ożywienie franciszkańskiego ducha ewangelicznego, zapewnienie wierności charyzmatowi i Regule ofiarowanie pomocy w realizacji życia w wymiarze franciszkańskim, umocnienie więzi jedności Zakonu i wspieranie jego jak najskuteczniejszego włączenia w Rodzinę Franciszkańską i w Kościół /Art. 92,1/. Podczas wizytacji wspólnot miejscowych i Rad różnych stopni wizytator zweryfikuje żywotność ewangeliczną i apostolską, zachowywanie Reguły i Konstytucji, włączenie wspólnot w Zakon i Kościół /Art. 93,1/. Wizytacja pasterska jest uprzywilejowanym momentem komunii z Pierwszym Zakonem. Jest ona przeprowadzana także w imieniu Kościoła. Wizytator po sprawdzeniu aktu kanonicznego erygowania wspólnoty zainteresuje się relacjami między wspólnotą i asystentem duchowym, oraz Kościołem partykularnym i spotka się z pasterzami >biskup, proboszcz<, gdy to będzie stosowne dla wspierania komunii i posługi w budowaniu Kościoła /Art. 95,1 i 2/. Tematowi komunii z Rodziną Franciszkańską i z Kościołem, Konstytucje Generalne poświęcają aż trzy artykuły. W artykule 98 czytamy: Franciszkanie świeccy niech się starają żyć „w żywej łączności wzajemnej” ze wszystkimi członkami Rodziny Franciszkańskiej. Niech będą gotowi do wspierania wspólnych inicjatyw.., w rozszerzaniu Ewangelii...i w służbie dla sprawy pokoju /p.1/. W punkcie 2: Powinni pielęgnować szczególne uczucie, które niech znajdzie wyraz w konkretnych inicjatywach braterskiej komunii, względem sióstr życia kontemplacyjnego – dają świadectwo w Kościele i w świecie, a przez ich pośrednictwo oczekują obfitości łask dla wspólnoty i dzieł apostolatu. Artykuł 99 poświęcony jest łączności z biskupami i Papieżem. „Jako żywa cząstka Ludu Bożego inspirowana ideą Serafickiego Ojca, franciszkanie świeccy „w pełnej łączności z Papieżem i biskupami” niech się starają poznawać i zgłębiać naukę przedstawioną przez Magisterium Kościoła w ważniejszych jego dokumentach i niech będą wrażliwi na obecność Ducha Świętego, który ożywia wiarę i miłość Ludu Bożego. Niech współpracują w inicjatywach wspieranych przez Stolicę Apostolską, szczególnie na tych polach, na, których są wezwani do pracy na mocy franciszkańskiego powołania świeckiego. /p.1/. W punkcie drugim czytamy; „FZŚ jako publiczne stowarzyszenie międzynarodowe jest złączone szczególnym węzłem z Biskupem Rzymskim, od którego otrzymał aprobatę Reguły i potwierdzenie swojej misji w Kościele i w świecie”. Artykuł setny nawiązuje do wydarzenia z kościółka św. Damiana: Franciszku! „idź i odbuduj Mój Kościół. Powołanie do „odbudowy” Kościoła powinno skłaniać braci do miłości i szczerego przeżywania komunii z Kościołem partykularnym, w którym rozwijają własne powołanie i realizują swoje zadanie apostolskie, świadomi, że w diecezji działa Kościół Chrystusa /p. 1/, a w /p. 3/ czytamy: „Wierność własnemu charyzmatowi, franciszkańskiemu i świeckiemu, oraz świadectwo szczerego i otwartego braterstwa są ich główną posługą dla Kościoła, który jest wspólnotą miłości. Niech będą w nim rozpoznawani po ich „sposobie bycia”, z którego wypływa ich misja”.


Jezus daje nam zbawienie, Jezus daje pokój nam.
Jemu składam dziękczynienie, chwałę z serca mego dam.

Ref. Jezus siłą mą, Jezus pieśnią mego życia.
Królem wiecznym On, niepojęty w mocy swej.
W Nim znalazłem to, czego szukałem do dzisiaj.
Sam mi podał dłoń, bym zwyciężał w każdy dzień.
W Jego ranach uzdrowienie, w Jego śmierci życia dar.
Jego Krew to oczyszczenie, Jego życie chwałą nam.






KALENDARZ WSPÓLNOTY FZŚ I FRA

W każdą sobotę o godz. 11.00 – spotkanie Rycerzy św. Franciszka.

W każdy poniedziałek, po wieczornej Mszy świętej adoracja Najświętszego Sakramentu i wspólna modlitwa Litanią ku czci św. Franciszka.
W m-cu maju, czerwcu i październiku, nie ma adoracji po Mszy świętej, bowiem wystawienie Najświętszego Sakramentu jest podczas nabożeństw.


W każdy piątek o godz. 17.30 – udział w modlitwie różańcowej i nabożeństwie, a po wieczornej Mszy św. wspólna Modlitwa Brewiarzowa (w okresie Wielkiego Postu o godz. 17.30 – Droga Krzyżowa).


09.04. – Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego - godz. 6.00 Msza św. Rezurekcyjna – udział w procesji ze sztandarem i świecami.

17.04. – po wieczornej Mszy św. - spotkanie Rady,

29.04. – 14.45 – spotkanie w salce, godz. 16.00 – Msza św.







TERCJARZ – MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY
Redakcja:
s. B. Chełkowska, br. S. Jakubowski (bibliografia: mat. formacyjne FZŚ – "Życie i działalność franciszkanów świeckich w świetle Konstytucji Generalnych Franciszkańskiego Zakonu Świeckich.")
Opieka merytoryczna: o. Florentyn Nowak OFM
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a, 87 – 300 BRODNICA tel. (56) 498 25 07.

Adres e-mail: fzsbrodnica@go2.pl
Strona internetowa: www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl



Opracował i zamieścił: Titanic - Drukuj
2164599 Unikalnych wizyt

| Powered by PHP-Fusion | Webmastering & All Modified by: Titanic | |