"TERCJARZ" - 09/2010
Dodane przez Titanic dnia 01-09-2010


MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH - BRODNICA 09/2010

Intencja dowolnej modlitwy obowiązująca Wspólnotę we wrześniu 2010 roku:

„O umiłowanie Ewangelii w sercach sióstr i braci Franciszkańskiego Zakonu Świeckich oraz błogosławieństwo Boże dla wspólnoty miejscowej i FZŚ w Toruniu Podgórzu.”




Ewangeliczne życie franciszkańskiej wspólnoty.


Rozważając Ewangelię, jako podstawową zasadę życia duchowego Franciszkańskiego Zakonu Świeckich należy pamiętać o chrystocentrycznym pojmowaniu franciszkańskiej duchowości, o jej ukierunkowaniu na Jezusa Chrystusa, Boga – człowieka. Świadczy to, iż św. Franciszek odznaczał się wielkim rozmiłowaniem w człowieczeństwie Chrystusa.

Reguła FZŚ, odwołując się do doświadczeń św. Franciszka, dąży, by franciszkanie świeccy, kierując się postanowieniami reguły, osiągnęli pełnię relacji z Bogiem zmierzając poprzez swe nawrócenie ku świętości i zbawieniu. Stąd, powołaniem każdego członka wspólnoty franciszkańskiej jest życie Ewangelią, zarówno we wspólnocie braterskiej jak i w życiu poza wspólnotowym, w otaczającym go świecie. Ewangeliczna wspólnota braterska ma swój fundament w Chrystusie, pierwowzorze wszystkich braci, który z nas wszystkich tworzy prawdziwą ludzką wspólnotę. Życie braterskie wspólnoty franciszkańskiej oparte jest na naśladownictwie Jezusa Chrystusa, na wzór „Syna człowieczego, który nie przyszedł aby mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup dla wielu”(Mt 20,28). Zobowiązanie do życia braterskiego mającego charakter służebny wobec drugiego człowieka, członkowie wspólnoty uważają i przyjmują jako dar ofiarnej i darmowej służby, posługę a nie posługiwanie się drugim człowiekiem. Służba franciszkańska nie oczekuje rekompensaty i poklasku, nie jest motywowana przymusem, lecz dobrowolnym przyjęciem obowiązku, motywowanym wolną miłością i troską o drugiego człowieka.

Służba „noszenia ciężaru jedni drugim”, to pierwsza i zasadnicza forma „diakonii” braterskiej. Jedność braterska realizuje się w akceptacji człowieka, takiego, jakim on jest. Bóg bowiem akceptował ludzi w ciele Chrystusa, gdyż: „On obarczył się naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, a myśmy Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego. Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie”(Iz 53, 4-5). Jedność braterska jest jednością krzyża – jest tak, kiedy czuje się ciężar drugiego. Jeżeli nie odczuwałoby się ciężaru brata, nie byłoby jedności chrześcijańskiej.

Służba dobrego przykładu zawsze łączy się i zależy od przemiany samych siebie, pokonania własnych namiętności i złych skłonności. Życie braterskie nie polega na mówieniu o tym, czy obronie idei wspólnoty braterskiej. Oparte jest na przykładzie sióstr i braci gotowych do ofiary, pokonujących własną naturę, podejmujących się rzeczy wymagających wyrzeczenia, trudu i cierpienia, oraz tych, którzy nie boją się oporu przeciętności, dla której dobry przykład jest swego rodzaju wyrzutem. Życie braterskie jest owocem świadectwa pokory i prostoty, zależy od gotowości „obumarcia” jak ziarno wyrzucone w ziemię, jest dążeniem wytrwałego, codziennego heroizmu każdego franciszkanina.

Służba dialogu wynikająca z miłości uzdalniającej do akceptacji drugiej osoby, to otwarcie się na drugiego człowieka, nawiązanie szczerego dialogu i ujawnienie swego wnętrza. Prawdziwy dialog nigdy nie będzie rozmową powierzchowną, dyskusją czy wymianą poglądów. Jest to postawa wewnętrzna pozwalająca na autentyczne spotkanie się w prawdzie cementujące kontakty wewnątrzwspólnotowe, oddziaływujące na funkcjonowanie całej wspólnoty jako służby dla drugiego człowieka.

Służba zaufania i szacunku jest wymogiem właściwych relacji braterskich, podkreślająca uznanie dla drugiego człowieka, poszanowanie jego godności jako człowieka, zasługującego na dobro, a przede wszystkim współbrata we wspólnocie dostrzegając w nim „sacramentum Christii” uświęcenie w Chrystusie.

Służba zażyłości jako posługa braterska wynikająca z uświadomienia sobie wzajemnej zależności, potrzeby jedni dla drugich i konieczności odrzucenia indywidualistycznej samowystarczalności. Dzielenie się wzajemne doświadczeniami i potrzebami umacnia wspólnotę w zażyłości.

Służba szczerości i uczciwości jako nierozłączne połączenie, bowiem szczerość nie wyjaśnia się sama w sobie, nie jest cnotą, jeżeli jednocześnie nie jest uczciwością, czyli nie wiąże się z prawdą. Wynikają one z miłości, są sprawą wiarygodności, czyli świadomości wynikającej z własnego i współbraci doświadczenia. Nie jest się wiarygodnym i szczerym, kiedy za wszelką cenę, nie biorąc pod uwagę odczuć innych, mówi się to co się myśli. Prawda jest rzeczywistością, którą przekazując, należy budować słowo, tworząc jednocześnie zaufanie i relację szczerości, w której zawarte są odczucia i myśli zarówno własne jak i innych, budując tym samym i umacniając wspólnotowe życie braterskie. Zatem, wstępując do wspólnoty, doświadczamy czegoś, co łączy nas z wspólnotą, doświadczamy: wzajemnej więzi wspólnotowej, miłości wewnątrzbraterskiej, doświadczenia własnego uświęcenia i miłości Boga objawiającego się nam w Jezusie Chrystusie, „pokoju i dobra” ewangelicznego.

Ewangelia, która jest najważniejszą Regułą życia, którą powinniśmy często czytać i rozważać, aby coraz lepiej życie i naukę naszego Boskiego Mistrza, by móc bardziej do Niego się zbliżać i bardziej go miłować, stanowi istotę formacji duchowej franciszkanów świeckich. Istotnym jest rozważanie o tym, jak powinniśmy żyć zjednoczeni w Chrystusie żyjącym i zbawiającym w Kościele, jak umieć Go dostrzec w drugim człowieku, w Piśmie Świętym, w Kościele, w czynnościach liturgicznych, jak naśladować Chrystusa, jednocząc się z Nim przez stawianie Go sobie za wzorzec Życia. „Kto Ty jesteś Panie, a kto ja jestem” – mawiał pokornie św. Franciszek. Wyrabiajmy w swym sercu świętą bojaźń Bożą. Ta pokorna postawa naszej duszy i serca, szacunek dla poznawanego w Ewangelii Chrystusa, zjednoczy z Nim również nasze serce i da nam wielką radość, przedsmak szczęścia, które Bóg zgotował w wieczności dla tych, którzy Go miłują. Jak dla św. Franciszka, tak i dla nas, niech Chrystus Pan będzie „natchnieniem i centrum życia w odniesieniu do Boga i ludzi”.





KALENDARZ FRANCISZKAŃSKI


08.09. - Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

09.09. - Wspomnienie bł. Anieli Salawy dziewicy, patronki FZŚ w Polsce.

14.09. - Święto podwyższenia Krzyża Świętego.

15.09. - Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny, Bolesnej.

17.09. - Święto Stygmatów św. Franciszka z Asyżu.

18.09. - Św. Stanisława Kostki, zakonnika, patrona Polski.

21.09. - Święto św. Mateusz, Apostoła i Ewangelisty.

23.09. - Wspomnienie św. o. Pio z Pietrelciny, prezbitera.

29.09. - Wspomnienie Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała.




KALENDARZ WSPÓLNOTY FZŚ I FRA

W każdą sobotę o godz. 11.00 – spotkanie Rycerzy św. Franciszka.

W każdy poniedziałek, po wieczornej Mszy świętej adoracja Najświętszego Sakramentu i wspólna modlitwa Litanią ku czci św. Franciszka.
W m-cu maju, czerwcu i październiku, nie ma adoracji po Mszy świętej, bowiem wystawienie Najświętszego Sakramentu jest podczas nabożeństwa odprawianego przed Mszą świętą.


W każdy piątek o godz. 17.30 – udział w modlitwie różańcowej, a po wieczornej Mszy św. wspólna modlitwa brewiarzowa.


01.09. – po wieczornej Mszy św. spotkanie Ewangeliczne

10-12.09. - rekolekcje zamknięte w Zamku Bierzgłowskim

12.09. – godz. 7.30 - udział w śpiewie godzinek ku czci NMP

16.09. – po wieczornej Mszy św. - spotkanie Rady.

26.09. – ostatnia niedziela miesiąca - godz. 14.45 spotkanie wspólnotowe w salce, godz. 16.00 - Msza św. wspólnotowa







TERCJARZ – MIESIĘCZNIK FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH W BRODNICY
Redakcja:
s. B. Chełkowska, br. S. Jakubowski (bibliografia – materiały formacyjne FZŚ)
Opieka merytoryczna: o. Florentyn Nowak OFM
Adres: Klasztor Franciszkanów, ul. Sądowa 5a, 87 – 300 BRODNICA tel. (56) 498 25 07.

Adres e-mail: fzsbrodnica@go2.pl
Strona internetowa: www.fzsbrodnica.franciszkanie.pl